บทที่ 374

หลิวซู่รีบหันกลับไป แต่กลับพบสายตาหลบเลี่ยงของเกาซิ่น ความหวังสุดท้ายของเขาก็พังทลายลง

“เจ้าอย่าไปเชื่อนาง พวกเราเลี้ยงดูนางเป็นอย่างดีมาตลอด เชิญหมอหลวงในวังมารักษานางด้วย”

ตอนนั้น น้องสาวของหลิวซู่ป่วยเป็นโรคร้ายแรง ต้องให้หมอหลวงรักษา เขาจึงยอมเป็นสุนัขรับใช้ของเกาซิ่น คอยทำเรื่องต่าง ๆ ให้

“ข้าขอถามท่าน อาการไอของน้องสาวข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

คนตายไปหลายปีแล้ว เกาซิ่นลืมไปตั้งนานแล้วว่าอีกฝ่ายป่วยเป็นโรคอะไร จึงตอบอย่างคลุมเครือไปว่าดีขึ้นมากแล้ว

“ท่านพูดจาเหลวไหล น้องสาวของข้าไม่เคยมีอาการไอ นางป่วยเป็นโรคหัวใจ!”

“เอ่อ ข้าจำผิดไปหน่อย ช่วงนี้ข้าค่อนข้างยุ่ง พอกลับถึงเมืองหลวงแล้วค่อยไปดูอีกที” คำพูดของเกาซิ่นไม่มีน้ำหนักพอ หลิวซู่จึงระงับอารมณ์ไม่อยู่ ชักดาบที่อยู่ในมือออกมาแล้วแทงเข้าที่อกของเกาซิ่นทันที

เกาซิ่นมองเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะล้มลงกับพื้น หลิวซู่ก็ดูเหมือนจะหมดสิ้นความหวัง เขากางแขนทั้งสองข้างออก

“ข้ารู้ว่าพวกท่านเป็นคนฆ่าเกาทง พวกท่านเอาชีวิตข้าไปด้วยเลยก็ได้ ถึงอย่างไรข้าอยู่ไปก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว”

สิบปีที่เป็นทาสเป็นสุนัขรับใช้ ทำเรื่องที่ขัดต่อมโนธรรม

ก็เพื่อหวังว่าน้องสาวจะได้รับการดูแลอย่างดี ใครจะรู้ว่ากลับกลายเป็นว่าเขาส่งน้องสาวไปให้อสูรร้ายด้วยมือของเขาเอง

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ...” หลิวซู่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้ว จากนั้นเอ่ยขึ้น “แทนที่จะอยากตาย เหตุใดจึงไม่กลับไปยังเมืองหลวง ขุดศพน้องสาวของเจ้าขึ้นมา แล้วฝังนางดี ๆ ”

หลิวซู่ชะงักไปครู่หนึ่ง

“และ ใช้ชีวิตที่เหลือของเจ้าเพื่อไถ่บาป”

หลังจากพูดจบ กู้หว่านเยว่ก็ไม่สนใจสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลิวซู่ จับมือซูจิ่งสิงแล้วเดินจากไป

“เจ้าอยากชวนเขาเข้าร่วมด้วยหรือ?” ซูจิ่งสิงรู้สึกหึง หลิวซู่นี่ก็หน้าตาหล่อเหลาเลยทีเดียว อืม แต่ก็ไม่หล่อเท่าเขาหรอก

หลิวซู่เป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม ถ้าใช้ให้เป็นประโยชน์ ก็จะเป็นขุนพลที่แข็งแกร่งได้เลยทีเดียว