บทที่ 385

นัยน์ตาสีดำทมิฬคู่นั้นจ้องมองพวกเขาอย่างประหลาดใจและไร้เดียงสา

“เด็กคนนี้มีวาสนากับพวกเรา”

กู้หว่านเยว่ได้กลิ่นเกี๊ยวจากตัวของนาง โรคกลัวความสกปรกอย่างนางจึงทนไม่ได้

หยิบผ้าห่มสะอาด ๆ ผืนหนึ่งออกมาจากห้วงมิติ จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าตัวเดิมของนางออกแล้วโยนลงไปในเครื่องซักผ้าเพื่อซักและอบแห้ง จากนั้นก็ค่อยเปลี่ยนให้นาง

ทุกขั้นตอนของการเปลี่ยนเสื้อผ้า เสี่ยวเยว่เอ๋อร์ไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ ปล่อยให้กู้หว่านเยว่พลิกตัวของนางไปมา

หลังจากที่กู้หว่านเยว่ป้อนนมแพะให้เสี่ยวเยว่เอ๋อร์แล้ว นางก็อุ้มเด็กน้อยไปวางไว้ข้างกายของจี้ฮูหยินที่กำลังหลับ เพื่อให้สองแม่ลูกได้นอนด้วยกัน

“น้องหญิง เจ้าเองก็พักเสียเถิด” ซูจิ่งสิงเป็นห่วงกู้หว่านเยว่มาก เพราะเขาเห็นนัยน์ตาที่เหนื่อยล้าของนาง

“อื้อ”

กู้หว่านเยว่เอนกายและหลับอยู่บนรถม้า

เช้าตรู่วันที่สอง หลังจากที่จี้ฮูหยินตื่นขึ้น นางก็ได้รู้ว่ากู้หว่านเยว่คือคนที่ช่วยชีวิตนางไว้ ทั้งยังป้อนนมให้เสี่ยวเยว่เอ๋อร์ จึงรีบอุ้มเด็กน้อยคำนับหัวโขกดินให้กู้หว่านเยว่ทันที

“ขอบคุณฮูหยิน ชีวิตนี้ของข้าเป็นหนี้พระคุณของฮูหยินยิ่งนัก”

“รีบลุกขึ้นเถิด ร่างกายของเจ้ายังฟื้นตัวไม่เต็มที่ รีบนั่งเถิด”

กู้หว่านเยว่พยุงจี้ฮูหยินให้ลุกขึ้น นางไม่อยากให้คนที่นางช่วยชีวิตอย่างยากลำบากต้องมาเป็นอะไรไปอีก

“เจ้าค่ะ ข้าจะเชื่อฟังพระชายา”

จี้ฮูหยินอุ้มเด้กน้อยนั่งลงอย่างว่าง่าย สายตาของนางชำเลืองไปเห็นท้องที่ป่องออกมาของกู้หว่านเยว่ จึงรู้ว่ากู้หว่านเยว่กำลังตั้งครรภ์

นางตื่นตกใจเล็กน้อย ทั้งยังประหลาดใจและซาบซึ้งไปในเวลาเดียวกัน เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าของกู้หว่านเยว่ ก็รู้ทันทีว่านางต้องเสียพลังไปกับการช่วยชีวิตตนไม่น้อย

ช่วงอาหารเช้า จี้ฮูหยินจึงกระซิบกระซาบกับจี้ฮั่นโม่ว่า

“ท่านพี่ พวกเราต้องตอบแทนซูฮูหยิน ซูฮูหยินดีกับพวกเรามาก ทั้งยังมีบุญคุณอันใหญ่หลวง”

จี้ฮั่นโม่เป็นคนที่รู้จักบุญคุณคน “วางใจเถอะ ข้ารู้ ต่อไปนี้ชีวิตของข้าเป็นของพวกเขา”

จี้ฮั่นโม่บอกแผนการของตัวเองให้จี้ฮูหยินรู้ พวกเขาต้องติดตามซูจิ่งสิงไปเจดีย์หนิงกู่ จัดการเรื่องราวให้พวกเขา