บทที่ 388

“ข้าไม่เป็นไร” เมี่ยชิงหว่านส่ายหน้า แต่สีหน้ากลับซีดเผือดลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางเสียเลือดมาก

ซูจื่อชิงเดินไปเดินมา เขาร้อนใจจนกระทั่งมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก “พี่สะใภ้ ท่านช่วยดูแผลให้ชิงหว่านหน่อยขอรับ”

กู้หว่านเยว่สาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไปหา โน้มตัวลงดูบาดแผลของเมี่ยชิงหว่าน

“เส้นเลือดบนข้อมือของนางถูกตัด ทำให้เลือดไหลไม่หยุด ต้องรีบพันแผลเดี๋ยวนี้”

ลูกน้องของหลิวจ้งชางคนนี้ร้ายกาจยิ่งนัก ยังดีที่เป็นเส้นเลือดบนข้อมือ หากหลิวจ้งชานคนนี้เชือดเข้าที่คอของนาง ป่านี้นางคงได้ไปเฝ้าท่านยมราชไปแล้ว

“ใช้มือกดแผลของนางไว้!”

แขนของเมี่ยชิงหว่านมีเลือดไหลไม่หยุด พระชายาหนานหยางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา จากนั้นก็กดแผลของนางไว้

“ซูฮูหยิน ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”

น้ำเสียงนั้นฟังดูร้อนใจอยู่ไม่น้อย สายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลคู่นั้นได้จ้องมองที่เมี่ยชิงหว่านตลอดเวลา

กู้หว่านเยว่เห็นท่าทางชำนาญของพระชายาหนานหยาง ก็พยักหน้า แล้วขึ้นไปหยิบผ้าก๊อซและผ้าพันแผลรวมถึงยาห้ามเลือดจากบนรถม้า

“ช่วยทำความสะอาดแผลของนางให้ข้าหน่อย”

“เจ้าค่ะ”

พระชายาหนานหยางรีบรับผ้าก๊อซมาพันแผลให้เมี่ยชิงหว่านทันที จากนั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เด็กน้อย เจ้าอดทนหน่อยนะ เจ็บนิดหน่อย หากทนไม่ไหว ก็จับมือข้าไว้”

“เจ้าค่ะ” เมี่ยชิงหว่านฝืนพยักหน้า แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับนั้นอ่อนแรงมาก

ซูจื่อชิงเห็นแล้วก็ยิ่งร้อนใจ อยากจะลงมือทำเองเสียด้วยซ้ำ

“พี่สะใภ้ ท่านเร่งมือหน่อยเถอะ”

“จะเร่งอะไรนักหนา?” ซูจิ่งสิงมองปรามด้วยสายตาเย็นชา ทำให้ซูจื่อชิงตกใจจนไม่กล้ากล่าวสิ่งใด

กู้หว่านเยว่กล่าวน้ำเสียงเคร่งขรึม “อย่าเพิ่งร้อนใจไป ตอนนี้ข้าใช้เข็มห้ามเลือดให้นางแล้ว โชคดีที่บาดแผลไม่หนักหนามากนัก ไม่จำเป็นต้องผูกเส้นเลือดให้ติดกัน”

“พี่หว่านเยว่ ท่านค่อย ๆ ทำก็ได้เจ้าค่ะ” เมี่ยชิงหว่านกล่าวปลอบนาง