บทที่ 41

ทางฝั่งนี้กู้หว่านเยว่กินมื้อเย็นอิ่มดีแล้ว ก็นั่งบนเตียงเตาแสร้งหลับตาพักผ่อน เพียงนึกคิดก็เข้าสู่มิติวิเศษตรวจดูหอการค้าแล้ว

ทำให้นางดีใจก็คือ เก้าอี้ไม้หลีฮวาถูกขายไปแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้นเพราะนางตั้งราคาอย่างไม่ตั้งใจเพียงหมื่นเดียว ถูกมากเกินไป ผู้ซื้อไม่เพียงไม่ต่อรองราคา ยังเขียนข้อเสนอแนะหนึ่งพันตัวอักษรให้นาง เป็นการแนะนำในหน้าแรกของการค้นหา

เรียกความสนใจจากนักสะสมซื้อของสะสมเป็นจำนวนมาก นักสะสมเหล่านี้ต่างทิ้งข้อความไว้ที่หน้าแรกของนาง ถามว่านางยังมีของโบราณขายอีกหรือไม่

คราวนี้ ผู้ติดตามของกู้หว่านเยว่ก็เพิ่มขึ้นหลายสิบคนแล้ว

ทันใดนั้นกู้หว่านเยว่กระตือรือร้นขึ้นมาแล้ว ยามนางปล้นก็มิได้ใส่ใจดูสิ่งของที่ได้มาในท้องพระคลังหลวงหรือคลังส่วนตัว นำของใส่ลงไปในมิติวิเศษทั้งหมด

อันที่จริงบางอย่างก็ไม่ได้ใช้ แสดงออกมาก็แสดงไม่หมด

มิสู้นำของที่ไม่ได้ใช้ทั้งหมดวางลงบนหน้าจอขายสินค้า ให้ทั้งหมดเปลี่ยนเป็นเงิน

จากนั้นใช้เงินเหล่านี้ ไปซื้อของภายในหอการค้า

เช่นนี้แล้ว ไม่เพียงสามารถขายสินค้าที่ปล้นมาเหล่านี้ออกไป ยังสามารถซื้อสินค้าในยุคปัจจุบันเข้ามาได้อีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น หอการค้านี้สะดวกมาก มีคลังสินค้าเล็กเสมือนจริงแห่งหนึ่ง แยกชนิดสินค้าทั้งหมดภายในมิติวิเศษของนาง ชื่อสินค้าก็ล้วนปรากฏภายในคลังสินค้าขนาดเล็กนี้แล้ว

กู้หว่านเยว่นำของที่ไม่ได้ใช้งานเช่นแจกันดอกไม้ ฉากกั้นลม ของประดับตกแต่ง ทั้งหมดล้วนคัดเลือกออกมา วางไว้ในหน้าจอขายสินค้า

งานยุ่งจนเลยเวลาเที่ยงคืน นี่ถึงวางขายสินค้าเรียบร้อยดีแล้ว

ทว่ากู้หว่านเยว่ไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ตรงข้ามกันตื่นเต้นและดีใจมาก

หวังให้สินค้าที่วางไว้ขายออกไปโดยเร็ว นางก็จะกลายเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งแล้ว!

ท่ามกลางอารมณ์ตื่นเต้น กู้หว่านเยว่นอนหลับฝันดีไปแล้ว

เพราะเมื่อคืนงานยุ่งจนดึก วันต่อมากู้หว่านเยว่นอนตื่นสายอย่างหาได้ยาก

รอจนนางตื่นขึ้นมาแล้ว นางหยางก็ซักเสื้อผ้าของทั้งห้าคนสะอาดและผึ่งจนแห้ง ซูจิ่นเอ๋อร์และซูจื่อชิงเองก็ยกมื้อเช้าเข้ามาแล้ว