บทที่ 410

จงหลีหยิบม้วนภาพออกมา แนบไว้บนอกเบาๆ กระซิบเสียงค่อย

“น้องหญิงซังหนิง ตกลงเจ้าอยู่ที่ใด...”

อีกด้านหนึ่ง กู้หว่านเยว่กำลังโบกมือเล็ก เก็บของอย่างมีความสุข ความรู้สึกได้ปล้นอย่างองอาจผ่าเผยเช่นนี้ สาแก่ใจยิ่งนัก

เพราะเหตุนี้คนของผู้ว่าการอำเภอหลินส่วนใหญ่จึงไม่มีดาบ จวนหลินถูกเกิ่งกวงยึดครองอย่างว่องไว

โลหิตสาดกระเซ็นเกิดความเปลี่ยนแปลงภายในเมือง ทั้งหมดล้วนกลายเป็นคนของเกิ่งกวงแล้ว

ผู้ว่าการอำเภอหลินเห็นท่าไม่ดี หมอบลงบนพื้นขอความเมตตา

“แม่ทัพเกิ่ง ท่านปล่อยข้าไปเถอะ ข้าเลอะเลือนไปชั่วขณะ ล้วนเป็นโหวฮูหยิน เป็นนางบงการข้า”

เขากลับเป็นคนไร้ศักดิ์ศรีคนหนึ่ง ขายสวีหลานจนหมดสิ้น

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงนั่งที่ฝั่งหนึ่ง จิบชาอย่างผ่อนคลาย มองเกิ่งกวงสอบสวนผู้ว่าการอำเภอหลิน

“เจ้าพูดว่าโหวฮูหยินบงการเจ้า มีหลักฐานหรือไม่?”

“มี มีแน่นอน ภายในห้องหนังสือยังมีจดหมายของโหวฮูหยิน ข้างใต้นั้นยังมีทองห้าร้อยตำลึงอีกด้วย”

สวีหลานรับปากมอบให้เขาก่อนครึ่งหนึ่ง รอเสร็จงานแล้วค่อยมอบอีกครึ่งให้เขา

เกิ่งกวงส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้ผู้อยู่ใต้อาณัติทีหนึ่ง จากนั้นจดหมายก็ถูกนำมาแล้ว

“ท่านแม่ทัพ หาทองไม่พบขอรับ”

สีหน้าผู้อยู่ใต้อาณัติเกร็งเครียด คล้ายทั้งห้องหนังสือถูกปล้นก็มิปาน แปลกยิ่งนัก!

กู้หว่านเยว่ถูจมูกอย่างรู้สึกผิด โชคดีไม่ถูกคนพบเข้า เกิ่งกวงเองก็มิใช่คนรักเงินทอง ไม่สนใจเงินห้าร้อยตำลึงทองนั้น รีบเปิดอ่านจดหมาย

“น้องสาวตายในมือนาง นางมาก็เพราะต้องการฆ่าล้างคนตระกูลเกิ่งของข้าให้สิ้นซาก”

สายตาหลี่เฉินอันหม่นลง “ท่านลุง เป็นข้าทำให้ท่านเดือดร้อนแล้ว”

สวีหลานจะต้องกังวลเขามาขอความช่วยเหลือจากเกิ่งกวง นี่ถึงลงมือก่อน ฆ่าเกิ่งกวงให้ตาย

“ครอบครัวเดียวกัน พูดว่าเดือดร้อนไม่เดือดร้อนอะไร”