บทที่ 414

ถนนปูน เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน!

“ถนนปูนเป็นถนนประเภทหนึ่ง เรียบกว่าถนนอิฐหินและถนนลูกรังที่เรามีอยู่ตอนนี้”

กู้หว่านเยว่บรรยายลักษณะของถนนปูนให้อีกฝ่ายฟังอย่างคร่าวๆ ทำให้ฟู่หลานเฟิงตกใจทันที บรรพบุรุษทั้งสิบแปดรุ่นเกือบจะอุทานออกมา

“เยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

กู้หว่านเยว่ยกริมฝีปากขึ้น โครงสร้างพื้นฐานของจีน ไม่ใช่เรื่องตลกหรอกนะ

“ยังมีอีกปัญหาหนึ่ง เมืองตะวันไม่ตกดิน ส่วนใหญ่มักมีอาชญากรรมระดับปานกลางถึงรุนแรงเกิดขึ้น ดังนั้น เกรงว่าจะมีคนมาทำงานไม่มากนัก”

จากแผนกลยุทธ์ของกู้หว่านเยว่ ฟู่หลานเหิงสามารถคาดเดาได้ว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นปัจจัยสำคัญ ผู้คนหลายร้อยคนในเมืองตะวันไม่ตกดิน ย่อมไม่เพียงพออย่างแน่นอน

“ง่ายดายนัก มองลงไปดูสิ ปีนี้เจดีย์หนิงกู่มีพายุหิมะรุนแรง ด้านนอกเต็มไปด้วยผู้ลี้ภัยมากมาย”

“ขอเพียงท่านทำประกาศ จ้างผู้ลี้ภัย และบอกพวกเขาว่าตราบใดที่พวกเขาเข้ามาช่วยสร้างเมือง จะไม่เพียงแต่มีที่อยู่อาศัยเท่านั้น แต่ยังมีค่าจ้างให้ด้วย หนึ่งวันมีอาหารสามมื้อไม่ขาด ผู้ใดจะปฏิเสธ?”

ฟู่หลานเหิงสะดุ้งเล็กน้อย ใช่แล้ว เหตุใดเขาถึงคิดไม่ได้กัน?

“แต่หากเกิดมีสายลับที่ไม่ใช่ผู้ลี้ภัยปะปนเข้ามาเล่า?”

นี่เป็นปัญหาใหม่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพราะเวลานี้ ความวุ่นวายในเมืองตะวันไม่ตกดินยังไม่ซาไป การจะดึงดูดความสนใจจากรอบด้าน เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

“ผู้ลี้ภัยและสายลับนั้นแตกต่างกันโดยธรรมชาติ บอกคนด้านล่างว่าอนุญาตให้เข้าได้เฉพาะผู้ลี้ภัยที่แท้จริงเท่านั้น ผู้ที่หิวโหย ผอมแห้ง และต้องการอาหาร ก็คือผู้ลี้ภัยที่แท้จริง

สำหรับผู้ที่มีผิวสีขาวเหลือง ทรงคิ้วน่ากลัว ส่วนใหญ่เป็นพวกที่แอบเข้ามาทั้งสิ้น”

แน่นอนว่า การค้นหาสายลับในหมู่ผู้ลี้ภัยไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นในช่วงแรก กู้หว่านเยว่จึงวางแผนที่จะให้กงชางเหอเฝ้าประตูเมือง เพื่อดำเนินการสืบสวนเพิ่มเติม

ในระยะหลัง ผู้ลี้ภัยต้องอาศัยการดูแลซึ่งกันและกัน หากแจ้งตัวของสายลับได้ ย่อมได้รับรางวัลเป็นการตอบแทน

หลังจากฟังสิ่งที่กู้หว่านเยว่พูดแล้ว ฟู่หลานเหิงก็ชื่นชมสุดใจ