บทที่ 441

“สตรีที่ออกเรือนแล้วนางนี้คือใคร เหตุใดถึงมานั่งอยู่กลางโถง?”

ผู้ว่าการอำเภอทังพูดกับกู้หว่านเยว่อย่างไม่เกรงใจ

ผู้ว่าการอำเภอหลิวรออยู่ครึ่งค่อนวันแล้ว ในที่สุดก็มีโอกาสได้ออกโรง จึงรีบพูดว่า

“บังอาจนัก เหตุใดถึงพูดจากับแม่นางกู้เช่นนั้น แม่นางกู้คือนายของพวกเรา”

กู้หว่านเยว่เหลือบมองผู้ว่าการอำเภอหลิว ผู้ว่าการอำเภอหลิวผู้นี้ต่างหากที่เป็นตัวตลก

“นายหรือ? ฮ่า ๆ ข้ามีนายเพียงคนเดียว นั่นก็คือหลี่โหวเหย”

ผู้ว่าการอำเภอทังพูดอย่างจงใจ

“แต่ว่า เวลานี้หลี่โหวเหยกำลังป่วยหนักอยู่บนเตียง ข้าไม่มีนาย”

ทังฮูหยินก็ยังวางมาดเป็นผู้อาวุโส มองไปยังหลี่เฉินอันอย่างไม่พอใจ

“องค์รัชทายาท หลี่โหวเหยป่วยหนักอยู่บนเตียง ถ้ารู้ว่าท่านได้มอบจวนโหวให้คนนอก เกรงว่าจะโมโหจนต้องฟื้นขึ้นมา”

“ใครสองคนนี้มาจากไหนกัน มีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งพ่อของข้า?”

ข้างกายทังฮูหยิน เด็กชายวัยห้าหกขวบเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

เด็กชายตัวน้อยมองไปยังผู้ว่าการอำเภอทัง สายตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม

สายตาของกู้หว่านเยว่หยุดอยู่ที่เด็กชายตัวน้อย รู้สึกขบขันเล็กน้อย “เจ้าคือทังเหวิน บุตรบุญธรรมของผู้ว่าการอำเภอทังใช่ไหม?”

นางจงใจเน้นคำว่าบุตรบุญธรรม ทำให้ทังเหวินรู้สึกไม่พอใจ

“ถ้าใช่แล้วอย่างไรหรือ? พ่อของข้าเป็นผู้ว่าการอำเภอ!”

“เป็นพ่อของเจ้าจริงด้วย” กู้หว่านเยว่เอ่ยอย่างมีความนัย มองไปยังทังฮูหยินด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง สายตานั้นทำเอาทังฮูหยินขนลุกซู่

เกิดอะไรขึ้น? มักจะรู้สึกเหมือนว่ากู้หว่านเยว่ต้องการพูดบางอย่างกับนาง

เมื่อเห็นทังเหวินที่อยู่ข้างกายก็รู้สึกแปลก ๆ