บทที่ 479

กู้หว่านเยว่เกิดความสงสัย “เจ้าอยากจะถามสิ่งใด?”

“ข้าอยากเรียนรู้ทักษะการแพทย์กับท่าน！” ลั่วยางกล่าวอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมมุ่งมั่น

“พี่หว่านเยว่ ขอร้องท่านละ ช่วยชี้แนะข้าได้หรือไม่”

การผ่าตัดครั้งนี้ทำให้ลั่วยางเกิดความประทับใจต่อกู้หว่านเยว่เป็นอย่างมาก

นัยน์ตาของนางวูบไหว นางเห็นกู้หว่านเยว่เป็นวีรสตรีท่านหนึ่ง

ซูจิ่งสิงหรี่ตาลงเล็กน้อย “ฝันไปเถอะ”

ก่อนหน้านั้นลั่วยางสร้างปัญหาให้พวกเขามากมาย แม้ว่านางจะกลับตัวกลับใจแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่าในใจของนางคิดอย่างไร

“เมื่อก่อนข้าทำตัวไม่ดี” นัยน์ตาของลั่วยางหม่นหมองลง “ข้ารู้ผิดแล้ว”

นางมองกู้หว่านเยว่ด้วยสายตาเปล่งประกาย ในเมื่ออยากเรียนทักษะการแพทย์ นางจะไม่เลื่อมใสผู้มีศิลปะชั้นสูงได้อย่างไร? ，

“เจ้ามีปรมาจารย์แพทย์เป็นอาจารย์อยู่แล้ว ทักษะการแพทย์ของปรมาจารย์แพทย์ก็ไม่ด้อยไปกว่าข้านักหรอก”

กู้หว่านเยว่รู้ดี

สาเหตุที่นางรักษาอาการที่ปรมาจารย์แพทย์รักษาไม่ได้ นั้นเพราะอุปกรณ์การแพทย์ของนางพัฒนากว่าอีกฝ่าย

เมื่อเห็นสายตาผิดหวังของลั่วยาง กู้หว่านเยว่ก็กล่าวต่อ

“แต่เห็นแก่เจ้า หากเจ้ามีคำถามอะไรก็หยิบยกมาคุยกับข้าได้”

นัยน์ตาของลั่วยางเปล่งประกายทันที จากนั้นนางก็รีบกล่าว “ท่านวางใจได้เลยเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะไม่ทำเรื่องชั่วช้าอีก ข้าจะตามอาจารย์ไปรักษาผู้คนทุกที่”

นางเรียนทักษะการแพทย์ ก็เพราะจะได้ช่วยคนได้เยอะขึ้น

“ไปดูอาการพระชายาหนานหยางกันเถอะ”

กู้หว่านเยว่สาวเท้าเดินออกไป แม้จะบอกว่าเมื่อวานพระชายาหนานหยางไม่เป็นไร แต่นางก็ยังต้องไปดูการฟื้นตัวหลังผ่าตัดอยู่ดี

“น้องหญิง ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”

ซูจิ่งสิงเดินตามหลังกู้หว่านเยว่มาติด ๆ ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันไปจนถึงลานกว้างของจวนหนานหยางอ๋อง

“อาเหยียน นับแต่วันนี้ไป เจ้าเป็นอิสระ”

หนานหยางอ๋องกำลังเขียนหนังสือหย่า พระชายาหนานหยางที่เพิ่งฟื้นถือหนังสือหย่าในมือดั่งสมบัติล่ำค่า