บทที่ 481

“เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”

กู้หว่านเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จุดหัวเราะ* บนตัวของกงซุนจ่างเย่ นางยังไม่ได้แก้ให้เขาเลย

ไม่ได้เจอกันนาน นางเกือบลืมเจ้าเด็กนี่ไปแล้ว

แต่เจ้าเด็กนี่ เหตุใดถึงไม่มาที่เจดีย์หนิงกู่เพื่อให้นางแก้จุดหัวเราะให้ล่ะ?

“ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี” ซูจื่อชิงรีบร้อนจนเหงื่อแตกพลั่ก ราวกับเห็นภาพที่น่ากลัวสุดขีด

“พี่สะใภ้ ท่านออกไปดูกับข้าหน่อย”

พูดจบ ก็รีบคว้ามือของกู้หว่านเยว่ไป

เจ้าเด็กนี่!

ซูจิ่งสิงขมับเต้นตุบ ๆ ผลักเขาออกไปอย่างแนบเนียน จากนั้นพากู้หว่านเยว่เดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

นอกเรือน หิมะปกคลุมพื้นดิน

เลือดไหลจากประตูทางเข้าเรือนลากยาวไปจนถึงขั้นบันได

หมิงจูสวมชุดสีขาว ใบหน้าซีดเผือด

แบกกงซุนจ่างเย่ที่กำลังจะตายอยู่บนหลัง ในวินาทีที่เห็นกู้หว่านเยว่ ก็ล้มลงกับพื้นทันที

“คุณหนูหมิงจู?”

กู้หว่านเยว่รีบเข้าไปประคองนาง สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“พวกเจ้ากลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?”

“อืม ท่านผู้มีพระคุณ...” หมิงจูจับมือของนางไว้ ลมหายใจรวยริน

“ช่วย ช่วยกงซุน”

พูดจบ ก็หลับตา แล้วล้มลงในอ้อมกอดของกู้หว่านเยว่โดยตรง

กู้หว่านเยว่ตกใจจนรีบจับชีพจรของนาง

“ยังดี แค่หมดแรงจนสลบไปชั่วคราว ไม่เป็นอะไรมาก”

ซูจื่อชิงตบที่หน้าอกของตัวเองเบา ๆ

“ตกใจแทบแย่ ข้าคิดว่าคุณหนูคนนี้ไม่รอดแล้ว พี่สะใภ้ ท่านลองดูอาการของกงซุนจ่างเย่นี่...”

กู้หว่านเยว่เดินไปดูอาการของเขามาแล้ว

เวลานี้ กงซุนจ่างเย่ล้มลงบนพื้นหิมะ เด็กหนุ่มที่เคยมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในความทรงจำของนาง ตอนนี้กลับขมวดคิ้วแน่นและร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาถูกทำลาย กระดูกมือและกระดูกเท้าก็ถูกหัก

“นี่มัน โหดร้ายเกินไปแล้ว”

หนานหยางอ๋องสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปัดผมที่ปกคลุมใบหน้าของกงซุนจ่างเย่ออก