บทที่ 487

ความคิดนี้อยู่ในใจเพียงชั่วครู่เท่านั้น ในเมื่อกู้หว่านเยว่แต่งงานมีสามีแล้ว ต่อให้อวิ๋นมู่ปรารถนาในใจมากแค่ไหน เขาก็จะยับยั้งชั่งใจเอาไว้

“เฮ้อ เจ้านี่นะ ข้าควรจะหาภรรยาให้เจ้าตั้งแต่เนิ่น ๆ ”

นายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นมองทะลุความในใจของอวิ๋นมู่ จากนั้นส่ายหัวอย่างจนปัญญา

เจ้าเด็กไม่เอาไหนนี่ เหตุใดถึงไม่รู้จักควบคุมหัวใจตัวเอง?

“ลูกไม่ขออะไรมาก ขอแค่ให้นางปลอดภัยราบรื่น มีความสุข สุขภาพแข็งแรง”

อวิ๋นมู่ดูสดใส รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความสุข

นายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นสีหน้าหม่นหมอง หากนายหญิงกู้ยังไม่แต่งงานหรือหย่าร้างแล้ว เขาคงจะสนับสนุนเต็มที่

แต่เห็นได้ชัดว่านางและซูจิ่งสิงรักกันมาก

“แย่แล้ว ๆ สายเลือดสกุลอวิ๋นของข้าคงไม่ได้สิ้นสุดตรงนี้หรอกนะ?” นายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นคิดวางแผนในใจ ต้องหาภรรยาดี ๆ ให้กับอวิ๋นมู่ให้ได้

ภายในห้อง กู้หว่านเยว่เปลี่ยนใจ “ท่านพี่ ข้าว่าจะให้คนสร้างถังเหล็กขึ้นมา เพื่อใส่น้ำมันก๊าด”

เดิมทีนางคิดจะซื้อถังเหล็กจำนวนมาก แล้วโยนไปให้พวกชาวหู บอกทุกคนว่าซื้อถังเหล็กพวกนั้นมาจากชาวหู

แต่พอคิดดูดี ๆ แบบนี้เหมือนปล่อยให้ชาวหูได้ประโยชน์มากเกินไป

การสร้างเครื่องมือเหล็กไม่ยาก แล้วเหตุใดนางไม่เปิดเผยวิธีการทำถังเหล็ก แล้วให้คนอื่น ๆ ได้เรียนรู้

ดีกว่าปล่อยให้คนอื่นคิดว่าเรียนรู้วิธีนี้มาจากชาวหู

“ช่วงนี้จี้ฮั่นโม่ทำอะไรอยู่?” กู้หว่านเยว่ครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะมอบหมายเรื่องนี้ให้กับใครดี

“หลังจากที่เขาตั้งรกรากในหมู่บ้านสือหานแล้ว เขาก็คอยดูแลจี้ฮูหยิน บางครั้งก็ไปรับจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเมือง เพื่อหาเลี้ยงชีพ”

ซูจิ่งสิงไม่รู้ว่าเหตุใดภรรยาจึงพูดถึงจี้ฮั่นโม่

เห็นกู้หว่านเยว่โบกมือเรียกชิงเหลียนเข้ามา แล้วให้นางไปตามจี้ฮั่นโม่มาพบในอีกหนึ่งชั่วยาม

ขณะเดียวกัน นางก็พาซูจิ่งสิงไปที่หลังเขา แล้วนำถังเหล็กทั้งหมดที่ซื้อมาในมิติไปเก็บไว้ในถ้ำ

“น้องหญิง เจ้าตั้งใจจะใช้ถังเหล็กพวกนี้เก็บน้ำมันก๊าดหรือ?”