บทที่ 490

ความคิดของกู้หว่านเยว่ล่องลอยไปไกล

นางสนใจนกวิเศษที่หนานหยางอ๋องพูดถึงมาก ในโลกนี้มีนกวิเศษอย่างนกหงส์เพลิงจริง ๆ หรือ? ถ้านกหงส์เพลิงมีอยู่จริง ใครได้มันไปก็คงสามารถบัญชาสรรพสัตว์ กลายเป็นราชาแห่งสรรพสัตว์จริง ๆ สินะ?

กู้หว่านเยว่ตั้งสติ ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เป็นแค่ข่าวลือ ภารกิจหลักตอนนี้คือไปที่เขตซีเป่ยเพื่อขัดขวางแผนการของฮ่องเต้ชั่ว

กู้หว่านเยว่คำนวณวันเวลาครู่หนึ่ง ตอนนี้ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่เกิดเรื่องที่หมู่บ้านโซว่หวาง

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร โอกาสรอดชีวิตของคนในหมู่บ้านโซว่หวางก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น

นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องนี้จะรอช้าไม่ได้ ข้าไม่คิดจะรออีกแล้ว คืนนี้กลับไปเก็บของ พรุ่งนี้ไปที่หมู่บ้านโซว่หวางกันเถอะ”

“ให้ข้าไปด้วย” กงซุนจ่างเย่ขอร้อง “ข้าจะไม่เป็นภาระให้พวกท่าน”

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเป็นลูกชายคนเล็กที่ได้รับความรักมากที่สุดในครอบครัว

ครั้งนี้ เขาจะเป็นผู้แบกรับความรุ่งเรืองและความตกต่ำของหมู่บ้านโซว่หวาง

เขาต้องกลับไปช่วยท่านพ่อและพวกพี่สาวด้วยตัวเอง

“ได้”

กู้หว่านเยว่พยักหน้า

“เจ้าเดินไม่ได้ แต่สามารถนั่งรถม้าได้ ถึงตอนนั้นพวกเราจะแยกกันไปสองทาง”

หลังจากสั่งการเสร็จแล้ว กู้หว่านเยว่ก็กลับไปจัดเตรียมเส้นทาง

เรื่องในคราวนี้เร่งด่วนมาก กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงจึงตัดสินใจร่วมกันว่าจะไม่เสียเวลาระหว่างทางมากนัก ต้องพยายามไปถึงหมู่บ้านโซว่หวางให้เร็วที่สุด

“ข้าต้องหายานพาหนะที่สามารถไปถึงหมู่บ้านโซว่หวางได้อย่างรวดเร็ว”

กู้หว่านเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ในขณะเดียวกันก็เปิดแพลตฟอร์มซื้อขายขึ้นมา มองดูยานพาหนะต่าง ๆ ที่อยู่บนนั้น

ซูจิ่งสิงกลับไม่พูดอะไรเลย กู้หว่านเยว่สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเขาไม่ดี จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ตั้งแต่กลับมาจากที่กงซุนจ่างเย่ ท่านก็เงียบมาตลอด เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือ?”

ซูจิ่งสิงถอนหายใจ

เมื่อสบเข้ากับสายตาที่แสดงความเป็นห่วงของกู้หว่านเยว่ เขาก็พูดอย่างจนใจ “ไม่มีอะไรทำให้ข้าไม่สบายใจ ข้าแค่เป็นห่วงสุขภาพร่างกายของเจ้า”