บทที่ 492

“น้องหญิง พวกเราบินอยู่บนท้องฟ้า หากมีคนเห็นเข้า จะไม่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสัตว์ประหลาดหรือ”

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงแล้ว ซูจิ่งสิงก็ถามด้วยความกังวล

กู้หว่านเยว่หัวเราะขึ้นมาทันที “อย่ากังวล พวกเรากำลังบินสูงมาก ผู้คนบนพื้นดินจะมองเห็นเพียงจุดสีดำเล็ก ๆ ลอยผ่านไป อีกอย่างเมื่อคืนนี้ข้าได้วางแผนเส้นทางไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือเอาไว้เรียบร้อยแล้ว”

เส้นทางนี้จะไม่ผ่านเมือง แต่ตรงไปยังเขตภูเขาที่มีประชากรเบาบางโดยเฉพาะ

เช่นนี้จะขจัดความเป็นไปได้ที่จะถูกผู้คนสังเกตเห็นไปโดยปริยาย

“แผนที่อยู่ตรงกลางระหว่างเรา ท่านลองเปิดมันดูสิ”

ซูจิ่งสิงได้ยินเช่นนี้ก็หยิบแผนที่ขึ้นมา สังเกตดูสักครู่ก็พบว่า เส้นทางนี้ของกู้หว่านเยว่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพบบ้านเรือนผู้คน

เขาวางแผนที่ลง เมื่อมองลงไปก็เห็นภูเขาแม่น้ำและมหาสมุทรอยู่ใต้ฝ่าเท้า เพียงชั่วขณะหนึ่งภายในใจก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างไร้ขอบเขต

“น้องหญิง เจ้าสอนข้าขับเฮลิคอปเตอร์ได้ไหม? เวลาเจ้าเหนื่อย ข้าจะได้ทำแทนเจ้าได้”

ซูจิ่งสิงไม่คุ้นเคยกับการนั่งที่นั่งผู้โดยสารโดยที่ไม่ทำอะไรเลย

“ไม่ต้องรีบร้อน ต่อไปยังมีเวลาอีกมาก”

ทั้งสองทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กู้หว่านเยว่ขับเฮลิคอปเตอร์ไปพร้อม ๆ กับการสอนซูจิ่งสิงเรื่องข้อควรระวังพื้นฐาน

เวลาผ่านไปหนึ่งวันโดยไม่รู้ตัว

ในเวลาเพียงหนึ่งวัน พวกเขาเดินทางไปได้หนึ่งในสามของเส้นทางแล้ว

เชื่อว่าอีกสองวันข้างหน้า จะสามารถไปถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้

“เราไปหาเมืองเพื่อพักผ่อนกันเถอะ”

ซูจิ่งสิงเสนอแนะ เห็นท้องฟ้ากำลังจะมืดลงแล้ว

กู้หว่านเยว่พยักหน้า ขณะที่กำลังบังคับเฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนพื้นที่รกร้างอย่างมั่นคง ทันใดนั้นก็เห็นวัตถุดำสนิทพุ่งเข้ามาทางด้านหน้า

นางตกใจรีบหักเลี้ยว พาเฮลิคอปเตอร์ดิ่งลงไป โชคดีที่ลงจอดบนพื้นได้อย่างปลอดภัย

ทั้งสองคนกระโดดออกจากเฮลิคอปเตอร์ กู้หว่านเยว่โบกมือเพื่อเก็บเฮลิคอปเตอร์เข้าไปในมิติ พร้อมกับตกใจในเวลาเดียวกัน

“เมื่อกี้นั่นมันคืออะไรน่ะ เกือบชนเฮลิคอปเตอร์เข้าแล้ว”

แม้ว่าจะมองเห็นไม่ชัดเจน แต่นางก็ค่อนข้างแน่ใจว่าไม่ใช่ฝูงนก