บทที่ 495

ภัยธรรมชาติรุนแรงเช่นนี้ นางแอบคิดจะดึงผู้คนมาสู่เจดีย์หนิงกู่

“หากพวกท่านไม่มีเสบียงอาหาร หรือไม่สามารถอยู่รอดได้ ฉีหลู่นั้นอยู่ไม่ไกลจากเจดีย์หนิงกู่ พวกท่านสามารถไปขอพึ่งพิงที่เจดีย์หนิงกู่ได้”

ก่อนที่นางจะจากไป ได้ทักทายผู้ว่าการอำเภอหลายคนในเจดีย์หนิงกู่

แต่ผู้ประสบภัยทั้งหมดที่เข้ามาขอพึ่งพิง ไม่อนุญาตให้ขับไล่ออกไป

จัดการให้อยู่ในศูนย์ผู้ประสบภัยในเมือง ให้พวกเขาไปซ่อมแซมถนนและเปิดเหมือง

หัวหน้าหมู่บ้านครุ่นคิดในใจว่าเจดีย์หนิงกู่นั้นยากจนมากมิใช่หรือ?

แต่เขาก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ

“คำพูดของแม่นางน้อย ข้าจดจำไว้แล้ว”

กู้หว่านเยว่เหลือบมองท้องฟ้า เวลานี้ดึกมากแล้ว พวกเขาไม่เหมาะที่จะอยู่ต่อ

อาศัยจังหวะที่หัวหน้าหมู่บ้านไปจัดระเบียบผู้คนและก่อกองไฟ นางจึงบินจากไปพร้อมกับซูจิ่งสิงอย่างเงียบ ๆ

หลังจากทั้งสองมาถึงที่ว่างแห่งหนึ่ง กู้หว่านเยว่ก็เอาเฮลิคอปเตอร์ออกมาอีกครั้ง

หลังจากนั้น ในหมู่บ้านก็มีแสงไฟทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

กู้หว่านเยว่ประเมินขอบเขตของภัยตั๊กแตนระบาดในครั้งนี้ พืชผลส่วนใหญ่ถูกกัดกินหมด แม้แต่ใบของพืชในป่าก็ถูกจิกถอนจนหมด

นั่นก็หมายความว่า แม้ว่าในช่วงเวลาข้างหน้าภัยตั๊กแตนระบาดจะได้รับการแก้ไขแล้ว แต่กลุ่มชาวบ้านก็จะไม่มีแหล่งอาหารใด ๆ ทั้งสิ้น

“หวังว่า หัวหน้าหมู่บ้านจะฟังคำพูดของข้า”

กู้หว่านเยว่เลิกคิ้วขึ้น เจดีย์หนิงกู่ของนางนั้นเป็นดินแดนในอุดมคติไปแล้ว

ทุกวันนี้ ไม่เคยปฏิเสธผู้มาเยือน

ทั้งสองถอนสายกลับ แล้วขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป

คราวนี้ซูจิ่งสิงไม่พูดพร่ำทำเพลง นั่งลงในห้องนักบินทันที

“น้องหญิง ให้ข้าขับเถอะ”

เมื่อกลางวันตอนที่กู้หว่านเยว่กำลังพักผ่อน เขาได้ศึกษาวิธีขับเฮลิคอปเตอร์ ตอนนี้อยากลองขับใจจะขาด

ที่สำคัญที่สุด ซูจิ่งสิงทนเห็นกู้หว่านเยว่เหน็ดเหนื่อยไม่ได้

แล้วจะให้เขานั่งเฉย ๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาได้อย่างไร