บทที่ 497

กู้หว่านเยว่จับมือซูจิ่งสิง เหาะเหินไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองสวมหน้ากากป้องกันแก๊สพิษ เผชิญหน้ากับผู้พิทักษ์ตลอดทาง จึงสาดผงพิษให้ผู้พิทักษ์หมดสติไป

ในส่วนลึกของห้องขัง มีชายร่างผอมคนหนึ่งถูกกักขังไว้

“พวกท่าน?”

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นเรือนจำใหญ่ที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดที่สุดในหลินซีโข่ว สองคนนี้บุกเข้ามาได้อย่างไร?

“ท่านคือเฉินจิ่งเส้าใช่ไหม?”

กู้หว่านเยว่พลิกดูหนังสือต้นฉบับ พบคำพูดไม่กี่คำที่กล่าวถึงสกุลเฉินในมุมหนึ่ง

สกุลเฉินและสกุลกงซุนคบหากันมาหลายชั่วอายุคน แต่เมื่อสกุลกงซุนเติบโตขึ้น สกุลเฉินก็ตกต่ำลงไปนับร้อยปีแล้ว

แต่สกุลกงซุนก็ไม่ได้รังเกียจคนจนชอบคนรวย ยังคงยึดมั่นในข้อตกลงกับสกุลเฉิน

ลูกหลานเกี่ยวดองกัน สนับสนุนซึ่งกันและกัน

“ถูกต้อง”

เฉินจิ่งเส้าพยักหน้า เมื่อเห็นใบหน้าของทั้งสองดูไม่มีเจตนาร้าย แทนที่จะตะโกนขอความช่วยเหลือ กลับถามว่า “พวกท่านเป็นใครมาจากไหน?”

“พวกข้าเป็นมิตรกับสกุลกงซุน มาที่นี่เพื่อช่วยท่าน”

ในเรือนจำใหญ่ไม่สะดวกจะพูดอะไร กู้หว่านเยว่เอากุญแจที่ได้มาจากตัวผู้คุมนักโทษมาเปิดประตูห้องขัง

“ออกไปจากที่นี่แล้วค่อยว่ากัน”

พูดจบก็ไม่สนว่าเฉินจิ่งเส้าจะมีสีหน้าอย่างไร ดึงเขาออกจากเรือนจำใหญ่ทันที

เหาะเหินมาตลอดทางจนถึงเรือนที่ทั้งสองเช่าไว้ ก่อนจะมีเวลาได้พูดคุยกัน

กู้หว่านเยว่เอ่ยปากโดยไม่อ้อมค้อม “ท่านเป็นคู่หมั้นของกงซุนเสว่สินะ ท่านรู้ไหมว่ากงซุนเสว่อยู่ที่ไหน?”

“พวกท่านเป็นใคร?”

เฉินจิ่งเส้าไม่ได้ตอบคำถามในทันที ยังคงสงสัยในตัวพวกเขาสองคนอยู่

“ข้าไม่เคยเห็นพวกท่านมาก่อน”

เขาฟังออก สำเนียงของกู้หว่านเยว่ไม่ใช่คนภาคตะวันตกเฉียงเหนือ

“ข้าชื่อกู้หว่านเยว่ เขาคือสามีของข้า ซูจิ่งสิง

พวกข้าสองคนได้รับการไหว้วานจากกงซุนจ่างเย่ ให้มาที่หมู่บ้านโซว่หวางเพื่อช่วยเหลือคนของสกุลกงซุน”