บทที่ 505

มองไข่มุกเรืองแสงราตรีฝังเรียงรายทั้งสองฝั่ง กู้หว่านเยว่เอ่ยชื่นชม

“ไข่มุกเรืองแสงราตรีใหญ่ยิ่งนัก”

เฉินจิ่งเส้ากำหมัดกระแอม “ไข่มุกเรืองแสงราตรีเหล่านี้ใช้ส่องสว่าง”

อย่าคิดว่าเขามองไม่เห็นสีหน้าหวั่นไหวของกู้หว่านเยว่ เขากังวลอีกฝ่ายเก็บไข่มุกเรืองแสงราตรีไปจริงๆ

กู้หว่านเยว่เองก็คิดๆ ดู สุภาพชนล้วนชอบความร่ำรวย กระนั้นต้องได้มาอย่างถูกต้อง

ไม่มีวันทำตัวเลวทรามเพียงนั้น

ขบวนคนเดินๆ หยุดๆ ระหว่างทางผ่านกลไกห้าถึงหกแห่ง

“แม้ทางใต้ดินนี้ลึก ข้างล่างกลับไม่ชื้น”

กู้หว่านเยว่พูดไป ก็มองเห็นแนวสายตาขยายกว้างมากขึ้นทางด้านหน้า

จากนั้นกระท่อมไม้ก็ปรากฏต่อหน้าพวกเขา

“แสงจันทร์ถึงขั้นส่องเข้ามาได้!”

กู้หว่านเยว่แหงนหน้าอย่างตกตะลึง

มองโดมด้านบน เชื่อว่าฝนน้ำค้างแสงแดดก็ล้วนสามารถลอดผ่านรอยแยกเข้ามาได้

เฉินจิ่งเส้าพูดอย่างภาคภูมิใจ “ทางใต้ดินนี้เป็นข้าพบโดยบังเอิญ”

“หลังข้าเข้ามาแล้ว พบว่าพื้นที่ข้างใต้กว้างมาก ทิวทัศน์เองก็งดงาม สั่งให้คนปลูกดอกไม้แปลกหญ้าประหลาดไว้มากมาย

เขาชี้ไปที่ธารน้ำห่างออกไปไม่ไกล

“ธารน้ำนั้นเป็นข้าสั่งให้คนเปิดทางเข้ามา”

“พวกท่านวางใจได้ ที่แห่งนี้ลึกลับ ไม่มีวันมีผู้ใดล่วงรู้”

เขาซ่อนกงซุนเสว่ไว้ที่นี่ ข่าวก็มิได้แพร่งพรายออกไป

“พวกท่านอย่ามองการแต่งกายคล้ายบัณฑิตของข้านี้ เรื่องท่องตำรา ข้าไม่เป็นแม้แต่น้อย”

เฉินจิ่งเส้าตบศีรษะตนเองอย่างเก้อกระดาก

“ตรงข้ามกันเรื่องเพลิดเพลินกับบทกวีชมวิวทิวทัศน์เหล่านี้ ข้าเชี่ยวชาญมากทีเดียว”

กู้หว่านเยว่แสดงความชื่นชมอย่างลึกซึ้ง

คนทั่วไปได้พบทิวทัศน์ใต้ดินนี้ อย่างมากก็ทำให้กลายเป็นที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง

เฉินจิ่งเส้ากลับดี

ไม่เพียงขุดธารน้ำ ยังสร้างกระท่อมไม้ข้างธารน้ำอีกด้วย