บทที่ 508

“อืม เช่นนั้นข้าไปก่อนแล้ว”

ซูจิ่งสิงลูบมือน้อยของกู้หว่านเยว่ ลุกขึ้นจากไป

เขาทักทายปราศรัยเฉินจิ่งเส้าก่อนถึงเริ่มเคลื่อนไหว

พวกเฉินจิ่งเส้ารู้ว่ากงซุนจางเย่มาถึงหลินซีโข่วแล้ว แต่ละคนตื่นเต้นมาก

“น้องเจ็ดบาดเจ็บสาหัส ยังเดินทางไกลมาอย่างยากลำบาก หวังว่าเขาจะไม่เป็นไร” กงซุนเสว่ถอนหายใจ

“เจ้าเด็กตัวเหม็นคนนี้ เฮ้อ”

“น้องเจ็ดโตแล้ว” สายตากงซุนฉิงกลับทอประกาย “ไม่ใช่เด็กเหมือนในอดีตอีก รู้จักมีความรับผิดชอบแล้ว”

เพียงแต่ราคาสำหรับการเติบโตเจ็บปวดอยู่บ้าง

นึกถึงความตายของบิดาและพี่สาวทั้งสอง สีหน้าทั้งคู่เกร็งเครียด

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราเจ็บปวดไปก็ไร้ประโยชน์”

กงซุนฉิงเอ่ยปากเสียงเย็น “บัดนี้สำคัญที่สุดก็คือหาคนที่เหลืออยู่ พี่น้องหญิงที่ยังมีชีวิตอยู่ แย่งซีเป่ยกลับคืนมา ล้างแค้นให้คนในครอบครัว”

กงซุนเสว่ไม่มีความเห็นอื่น ได้ยินก็พยักหน้า

“น้องหญิงสี่พูดถูก”

ทั้งสองเงยหน้าขึ้น มองกู้หว่านเยว่ที่กำลังเตรียมยาสมุนไพรนอกเรือน ครรภ์กลมมาก สีหน้าผ่อนคลาย

กงซุนฉิงรู้สึกคุ้นตากับภาพนี้อย่างกะทันหัน

“น้องหญิงสี่ เจ้ายังจำภาพวาดนั้นในหอบรรพบุรุษของพวกเราได้หรือไม่?”

“ท่านเองก็คิดเหมือนกัน?”

ดวงตากงซุนฉิงทอประกาย หอบรรพบุรุษสกุลกงซุนมีภาพวาดหนึ่ง

ได้ยินมาว่าภาพวาดนั้นทำนายอนาคตของสกุลกงซุน

สตรีในภาพวาด ถึงขั้นละม้ายคล้ายกู้หว่านเยว่

แต่สตรีในภาพวาดสามารถควบคุมสัตว์ร้ายได้นี่นา กู้หว่านเยว่คนนอกเผ่าคนหนึ่ง ทั้งยังไม่มีสายเลือดของสกุลกงซุน ไฉนเลยจะสามารถทำได้?

“บางทีอาจมองผิดไปกระมัง ท่านพ่อมิใช่พูดว่าสตรีในภาพวาดคือเทพธิดาแห่งสัตว์หรอกหรือ?” กงซุนฉิงครุ่นคิด หันกลับมาสนใจที่กงซุนจ่างเย่ กังวลความปลอดภัยของเขา