บทที่ 522

“ถูกต้อง” ซูจิ่งสิงเผยรอยยิ้ม

แม้ว่าเขาและผู้อาวุโสโซว่หวางจะไม่สนิทกัน เคยเจอกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

แต่ครั้งนั้นเขาได้ช่วยผู้อาวุโสโซว่หวางโจมตีชนเผ่าทูเจวี๋ยที่เจ้าเล่ห์และโหดร้ายเหล่านั้น

ผู้อาวุโสโซว่หวางได้ทิ้งนักรบหมาป่าไว้เป็นจำนวนมาก ไว้ช่วยเขาต่อกรกับชนเผ่าทูเจวี๋ย

ดังนั้นทั้งสองฝ่ายจึงมีภาพความประทับใจที่ดีต่อกัน

เมื่อนึกถึงสถานการณ์คับขันในเวลานี้ ซูจิ่งสิงก็สรุปใจความสั้น ๆ ได้ว่า

“ผู้อาวุโสโซว่หวาง เดิมทีข้าพักอยู่ที่เจดีย์หนิงกู่ ข้าได้รับความไว้วางใจจากคุณชายหลิงให้มาช่วยท่าน”

เขากล่าวพลางล้วงหยิบจี้หยกของกงซุนจางเย่ออกมา

“บุตรชายของข้า เขายังมีชีวิตอยู่” ผู้อาวุโสโซว่หวางคลี่ยิ้มปลอบโยน “ยังมีชีวิตอยู่ ยังมีชีวิตอยู่ก็ดี”

“ภรรยาของข้าช่วยเขาไว้” ซูจิ่งสิงพากู้หว่านเยว่เข้ามา ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

กู้หว่านเยว่เห็นผู้อาวุโสโซว่หวาง เขาน่าจะมีอายุราวเจ็บสิบกว่าปีแล้ว นางจึงเกิดความเกรงใจต่อเขาและกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า

“บัดนี้ผู้อาวุโสโซว่หวางตกอยู่ในอันตราย ข้าจะพาท่านออกไปจากที่นี่”

“ไม่”

ผู้อาวุโสโซว่กลับส่ายหน้า และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่ไป”

“ท่านไม่ไป?” กู้หว่านเยว่ไม่เข้าใจ หากอยู่ในหมู่บ้านโซว่หวางต่อ เขาจะต้องตกอยู่ในอันตรายถึงแก่ชีวิตแน่ เหตุใดถึงไม่ยอมไป?

กระทั่งเห็นผู้อาวุโสโซว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ามีเวลาอีกไม่มากแล้ว”

เขามองไปรอบ ๆ ลานฝึกสัตว์ และมองสัตว์ร้ายที่ล้อมรอบเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“วันสุดท้าย การได้อยู่ในหมู่บ้านโซว่หวาง ได้เห็นความทุ่มเทแรงกายแรงใจมาทั้งชีวิตของข้า ข้าก็ดีใจมากแล้ว”

กู้หว่านเยว่รีบคว้ามือของผู้อาวุโสโซว่หวางมาตรวจชีพจร เดิมทีนางคิดว่าผู้อาวุโสโซว่หวางจะฆ่าตัวตาย แต่ทว่าเมื่อได้ตรวจชีพจรแล้วถึงได้เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย

“หว่านเยว่ เป็นอย่างไรบ้าง?” ซูจิ่งสิงรีบกล่าวถาม

กู้หว่านเยว่ส่ายหน้า ลักษณะการเต้นของชีพจรผู้อาวุโสโซว่หวางได้อ่อนกำลังลงแล้ว มันคือสัญญาณของความตาย

“ขอโทษเจ้าค่ะ ผู้อาวุโส หากรู้ว่าจังหวะการเต้นของชีพจรท่านเป็นเช่นนี้ บางทีข้าไม่ควรทำลายคาถาหุ่นเชิดให้ท่าน”

“ไม่ ๆ”