บทที่ 524

“ได้โปรดฮูหยินอย่าลังเลเลย ตอบรับข้าเถิด”

ผู้อาวุโสโซว่หวางอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ

“ก็ได้เจ้าค่ะ ข้ารับปากท่านก็ได้” กู้หว่านเยว่เก็บขลุ่ยและตำราโบราณอย่างจนปัญญา นางตอบตกลงได้ แต่หากนกหงส์เพลิงตัวนี้ไม่ใช่นกของนาง ก็อย่ามาโทษนางก็แล้วกัน

“ดี ดี เช่นนี้ข้าก็วางใจ”

เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสโซว่หวางกำลังจะสิ้นสุดวาระสุดท้ายของชีวิตแล้ว คำสั่งเสียมากมายที่เขาพยายามฝืนลั่นออกมาเมื่อครู่ทำให้สีหน้าของเขาผ่อนคลายลง

บัดนี้เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่รับสิ่งเหล่านี้ไป เขาไม่มีห่วงผู้มัดอีกแล้ว ทันใดนั้นเขาก็กระอักเลือดออกมา และล้มลงไปบนพื้น

“ผู้อาวุโสโซว่หวาง!”

กู้หว่านเยว่รีบรุดเข้าไปหา จากนั้นก็คว้าข้อมือของเขามาจับชีพจร

“ผู้อาวุโสโซว่หวางจากไปแล้ว”

อีกฝ่ายไร้ซึ่งลมหายใจ จิ้งจอกสีเทานอนหมอบอยู่ข้างกายของเขาพร้อมกับสะอื้นเบา ๆ

มันรู้ว่าผู้เป็นนายจากโลกนี้ไปตลอดกาล

กู้หว่านเยว่ทอดถอนใจ จากนั้นก็นำพาซูจิ่งสิงให้ก้มกราบหัวโขกดินคารวะผู้อาวุโสโซว่หวางสามครั้ง

“น้องหญิง ไม่ต้องเศร้าไป เจ้าทำดีที่สุดแล้ว”

ซูจิ่งสิงกล่าวปลอบใจนางเบา ๆ เขาเป็นห่วงกลัวว่ากู้หว่านเยว่จะโทษตัวเอง

ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถช่วยเหลือผู้อาวุโสโซว่หวางได้แล้ว เป็นใครก็คงไม่อยากเห็น

“ข้าไม่เป็นไร”

กู้หว่านเยว่พาร่างที่ไร้ลมหายใจของผู้อาวุโสโซว่หวางกลับเข้าไปในห้วงมิติ ตั้งใจจะเก็บไว้อย่างดี รอโอกาสไว้จะนำร่างของเขากลับไปให้กงซุนจ่างเย่

หากปล่อยไว้ที่นี่คงถูกคนของสตรีลึกลับผู้นั้นทำลายเป็นแน่

และในเวลาเดียวกัน นางได้นั่งถัดจากเขา และเปิดตำราที่เขาให้นาง