บทที่ 526

ความรู้สึกคุ้ยเคยที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทำให้นางรู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่ง่ายอย่างที่นางคิดไว้

บางทีสาเหตุที่นางข้ามเวลามาที่นี่ อาจะไม่ใช่ความบังเอิญ

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไกลตัวของทั้งสองคนมาก เวลานี้เบาะแสที่พวกเขามีน้อยเกินไปจริง ๆ

ทำได้แค่นำเรื่องนี้วางไว้ก่อน จากนั้นก็แก้ไขปัญหาของผู้อาวุโสโซว่หวางก่อน

เมื่อเห็นนกหงส์เพลิงเชื่อใจตนเช่นนี้ กู้หว่านเยว่จึงเอื้อมมือออกไปลูบหัวของมันอย่างวางใจ

“โฮก....”

นกหงส์เพลิงส่งเสียงคำรามอย่างสบายใจ พร้อมกับใช้หัวคลอเคลียร์ฝ่ามือของนางเบา ๆ

“ดูเหมือนมันจะเห็นเจ้าเป็นนายมันแล้ว”

กู้หว่านเยว่ดูตื่นตกใจ ไม่รู้ว่านกหงส์เพลิงตัวนี้นิสัยเป็นยังไง มันจะฟังคำสั่งเข้าใจหรือไม่

“ลุกขึ้น”

นางออกคำสั่ง ในตอนนี้เองนกหงส์เพลิงที่นอดอย่างขี้เกียจอยู่บนพื้น

“โฮก!”

เมื่อได้ยินคำสั่งของนาง นกหงส์เพลิงก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยการลุกขึ้นอย่างไม่ลังเล

และถือโอกาสแปรงขนของตัวเองที่ยุ่งเหยิงให้เรียบงดงาม

“ท่านพี่ ท่านเห็นไหมว่ามันเข้าใจภาษาคน”

เวลานี้ นัยน์ตาของกู้หว่านเยว่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

นางอยากเลี้ยงสัตว์เป็นของตัวเองมาโดยตลอด เพียงแต่น่าเสียดายที่ความปรารถนานี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริงเลยสักครั้ง

“คาดไม่ถึงว่าสัตว์เลี้ยงของข้าจะเป็นนกตัวหนึ่ง”

ทั้งยังเป็นนกหงส์เพลิงที่น่าเกรงขามด้วย

ซูจิ่งสิงดีใจแทนนาง

“เมื่อครู่นกหงส์เพลิงตัวนี้ถูกเสียงขลุ่ยของเจ้าปลุกให้ตื่น เห็นได้ชัดว่า บทเพลงฝึกสัตว์ตัวนี้ใช้ได้ผล”

เขากล่าวเตือน “หากเจ้าฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เจ้าอาจจะระดมสรรพสัตว์เลยก็ได้”

กองทัพฝูงสัตว์ แค่นึกถึงภาพนี้ก็น่าตื่นเต้นแล้ว

“บทเพลงฝึกสัตว์เมื่อครู่ แม้ว่าข้าจะคุ้นบทเพลงเหล่านั้น แต่พอถึงเวลาเป่าก็ยังต้องฝึกฝนมากขึ้น”