บทที่ 528

ถึงตอนนี้นางก็ได้เข้าใจแล้ว ก็ว่าอยู่ว่าทำไมช่วงนี้ไม่ว่านางจะทำสิ่งใดก็ดูไม่ราบรื่นไปเสียหมด ดูจากสถานการณ์ความเป็นจริง ที่แท้ก็เป็นเพราะซูจิ่งสิงนี่เอง

“เราดูถูกซูจิ่งสิงเกินไปแล้ว รู้อย่างนี้น่าจะฆ่าเขาให้เสียรู้แล้วรู้รอด”

เทียนอวี๋โกรธจนตัวสั่น แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่มองซูจิ่งสิงพากู้หว่านเยว่จากไปเท่านั้น

กู้หว่านเยว่นั่งมองผืนโลกจากบนหลังนกหงส์เพลิงด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและสบายใจ

หลังจากที่ออกจากหมู่บ้านโซว่หวางแล้ว กู้หว่านเยว่ก็ให้นกหงส์เพลิงโฉบลงไปยังพื้นที่ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน

“โฮก!”

นกหงส์เพลิงกระเง้ากระงอน หลังจากบินมาได้ช่วงเวลานหนึ่ง มันก็เหนื่อย

กู้หว่านเยว่มองออกว่ามันเหนื่อยแล้ว จึงรีบให้นกหงส์เพลิงเข้าไปในห้วงมิติ ให้มันได้พักผ่อนอย่างดีในนั้น

ถึงอย่างไรนกตัวใหญ่เพียงนี้ หากนางไม่พามันเข้าไปในห้วงมิติ ก็คงไม่สะดวกพามันติดตามข้างกายไปด้วย

“เรากลับกันก่อนเถอะ ไปรวมตัวกับทุกคน”

ผู้อาวุโสโซว่หวางตายแล้ว จะต้องนำข่าวนี้ไปบอกคนของสกุลกงซุน

“ไปกันเถอะ”

ซูจิ่งสิงอุ้มกู้หว่านเยว่ จากนั้นก็ลอยตัวไปทางถ้ำภูเขา

หลังจากที่ทั้งสองคนจากมาในช่วงเวลาหนึ่ง ก็เจอกับชิงเหลียนและคนอื่น

“นายท่าน ฮูหยิน!”

ใบหน้าของชิงเหลียนเผยรอยยิ้ม เขารีบวิ่งไปหาสองคนนั้น จากนั้นก็คุกเข่าลงตรงหน้าของพวกเขา

“นายท่าน ฮูหยิน พวกท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ข้าอยากเข้าไปตามหาพวกท่านในหมู่บ้านโซว่หวางมาก แต่พวกเราไม่มีข่าวคราวของนายท่านและฮูหยินเลย ทำได้เพียงรออยู่ที่เดิมตามคำสั่ง”

ด้านหลังของชิงเหลียนยังมีองครักษ์จันทราอีกหลายสิบคน

กู้หว่านเยว่แปลกใจอยู่ไม่น้อย “พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่? ทำไมข้าถึงไม่รู้ว่าพวกเจ้าตามอยู่ด้านหลังของพวกเรามาโดยตลอด”

นางคิดว่าการเดินทางครั้งนี้มีแค่ตนกับซูจิ่งสิงสองคนเท่านั้น

ชิงเหลียนรีบกล่าว “ฮูหยิน นายท่านเป็นกังวลว่าการเดินทางไปยังตะวันออกเฉียงเหนือครั้งนี้จะทำให้ท่านได้รับอันตราย ดังนั้นจึงสั่งให้พวกเราคอยคุ้มกันอยู่ด้านหลังของท่านอย่างเงียบ ๆ”