บทที่ 531

เมิ่งเหยียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

“แน่นอนอยู่แล้ว”

กงซุนซวงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่เจียงเป็นคนของท่านพ่อข้า เจอกับพวกเราพี่น้องบ่อย ๆ ”

นางเห็นเมิ่งเหยียนเกล้าผมแบบสตรีที่แต่งงานแล้ว จึงเอ่ยขึ้นด้วยความหวังดี “ท่านไปพักผ่อนเถอะ ที่นี่มีข้าอยู่ก็พอแล้ว”

“...อืม”

เมิ่งเหยียนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอได้ยินคำเรียกขานว่าเมิ่งฮูหยินนั่น ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ

“เจ้าดูแลนางให้ดี ๆ ข้าออกไปก่อน”

นางแทบจะหนีออกมาจากห้องนั้นเลยทีเดียว

“แปลก เมิ่งฮูหยินเป็นอะไรไป?” กงซุนซวงไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเมิ่งเหยียนนัก

ในความคิดของนาง เมิ่งเหยียนก็เหมือนกับลั่วยางและคนอื่น ๆ เป็นคนใจดีที่ช่วยส่งน้องเจ็ดกลับมา

“พี่ใหญ่เจียง ท่านว่าท่านช่างโง่เง่าเสียจริง”

กงซุนซวงมองเจียงหลินที่อยู่บนเตียง ดวงตาของนางแดงก่ำราวกับจะร้องไห้

“วันนั้นท่านหนีไปได้แท้ ๆ แต่สุดท้ายกลับถูกพวกนั้นจับได้เพราะข้า”

“พี่ใหญ่เจียง ข้ารู้ว่าในใจของท่านมีข้า ข้าก็...”

กงซุนซวงบิดผ้าให้แห้งน้ำ แล้วเช็ดมือให้เจียงหลินต่อ

ด้านนอกประตู เมิ่งเหยียนได้ยินประโยคสุดท้าย น้ำตาก็ไหลรินราวกับไข่มุกที่ร่วงหล่นจากสาย

นางรีบหันหลังกลับ จากนั้นเดินออกไปข้างนอก

เมิ่งเหยียนเอ๋ยเมิ่งเหยียน เจ้าช่างโง่เขลาเกินไปแล้ว เจ้าคิดว่าผ่านไปหลายปีเช่นนี้แล้ว คนอื่นจะยังรอเจ้าอยู่ที่เดิมอย่างนั้นหรือ?

ตอนนี้เจ้าแต่งงานแล้ว กลายเป็นคนแก่ไร้ค่า จะไปเทียบกับคุณหนูห้าแห่งสกุลกงซุนได้อย่างไรเล่า?

“อ๊ะ!”

มัวแต่คิดฟุ้งซ่าน เมิ่งเหยียนจึงเผลอชนกับลั่วยาง

“เจ้าเป็นอะไร เหตุใดเดินไม่ระวัง?”

ลั่วยางเห็นเมิ่งเหยียนใจลอย จึงมองเข้าไปในห้อง ก็พอจะเข้าใจเรื่องราว

นางส่ายหัว จากนั้นหันหลังกลับเข้าไปหยิบยา

อีกด้านหนึ่ง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้ว ในที่สุดเสียงในห้องก็เงียบลง

กู้หว่านเยว่เปิดประตูออกมา “เรียบร้อยแล้ว คาถาหุ่นเชิดของคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองถูกแก้หมดแล้ว”