บทที่ 54

ฟืนที่เปียกชื้นจุดไฟยาก

จิตสำนึกของกู้หว่านเยว่เข้ามาในมิติ เปิดห้องสินค้า ซื้อน้ำมันตุง[footnoteRef:1]มาหนึ่งขวด แล้วเทลงบนฟืน [1: น้ำมันไม้จีนเป็นน้ำมันอบแห้งที่ได้จากการกดเมล็ดจากถั่วของต้นไม้ตุง]

“ฟุ่บ” เปลวไฟลุกโชนขึ้นทันที

ดวงตาของซูจิ่นเอ๋อร์เบิกกว้าง “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านเก่งมากเลย!”

นางหยางพูดอย่างตื่นเต้น “เยี่ยมเลย มีไฟแล้ว!"

ซูจิ่งสิงมองดูขวดน้ำมันตุง ดวงตาวาววับ เขารู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับ “ความลับ” ของกู่หว่านเยว่

กู้หว่านเยว่คร้านจะสนใจสายตาที่จ้องมองมาของเขา อย่างไรเสีย ปิดบังคนอื่นได้แต่ปิดบังเขาไม่ได้ “ให้ข้าช่วยประคองท่านเข้ามาสักหน่อย? ตากผ้าพวกนี้ไว้ให้แห้งก่อน”

ซูจิ่งสิงพยักหน้า

เมื่อเขาลุกขึ้น ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ว่า ช่วงขามีความรู้สึกขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาฉายความประหลาดใจในทันที

แต่ความรู้สึกนั้นคงอยู่เพียงชั่วครู่ และหายไปในพริบตา

เขายังคงสงบ ยอมให้กู้หว่านเยว่ประคองพาเขาไปที่กองไฟ

“ขอบคุณ”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

กู้หว่านเยว่โบกมือแล้วหยิบน้ำมันตุงไปหานักการ

ตามแบบเดียวกัน จุดไฟในกระโจมของแต่ละคนให้สว่าง

“แม่นางน้อยกู้ ท่านเก่งกาจเหลือเกิน นี่คืออะไรหรือ? แค่ราดลงไปก็ติดไฟได้ทันทีเลย”

กู้หว่านเยว่พูดอย่างใจเย็น “นี่คือน้ำมันตุงที่ใช้ทำคบเพลิง ตอนเข้าเมืองซื้อเสบียง ข้าซื้อติดมือมาขวดหนึ่ง”

“แม่นางน้อยกู้ ท่านช่างมองการณ์ไกลจริงๆ”

“ใช่แล้ว พวกเรานับถือท่านเหลือเกินแล้ว”

ทุกคนมองนางด้วยความชื่นชม

เมื่อมีไฟและกระโจมพัก ทุกคนก็สบายใจขึ้นมาก

ต่างคนต่างซ่อนตัวอยู่ในกระโจม ผิงไฟให้คงามอบอุ่น ตากเสื้อผ้าที่เปียกชื้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุด ฝนก็หยุดตก แสงอาทิตย์ที่หายไปนานก็ทะลุผ่านม่านเมฆลงมา

ทุกคนออกจากกระโจมมาอย่างตื่นเต้น