บทที่ 554

เดินกะโผลกกะเผลกออกไปด้านนอก

“ข้าประคองท่านไป” กงซุนซวงถลันขึ้นมา เห็นเจียงหลินต่อต้านเล็กน้อย นางเอ่ยปากอย่างหวังดี

“ท่านไม่รู้เรือนของเมิ่งฮูหยินอยู่แห่งใด ข้าพาท่านไปเถอะ”

“ขอบคุณมาก” เจียงหลินได้ยินก็พยักหน้าลง

ทั้งสองรีบเดินทางมาถึงลานบ้านของเมิ่งเหยียน ปรากฏว่าไม่เห็นเมิ่งเหยียน กลับมองเห็นลั่วยางกำลังคัดแยกยาสมุนไพรอยู่ภายนอก

นับตั้งแต่ขจัดความลุ่มหลงในความรักไป ลั่วยางก็หันมาให้ความสนใจต่อยาสมุนไพร

“นี่พวกเจ้า?”

ลั่วยางมองเจียงหลินและกงซุนซวงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร หลายวันนี้ได้เห็นเมิ่งเหยียนตาแดงกลับมาหลายหน ภาพประทับใจต่อทั้งคู่จึงไม่ดีขึ้นมาก

“ได้ยินมาว่าพวกเจ้าพูดคุยเรื่องแต่งงานกันแล้ว ยังมาที่นี่ทำอันใด? ในเมื่อยุ่งเพียงนี้ ก็อย่าเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วเลย”

อุปนิสัยของลั่วยางได้ตามปรมาจารย์แพทย์อยู่บ้าง พูดอย่างไม่สบอารมณ์

“นางเล่า?” เจียงหลินเปิดปากพูดได้อย่างยากลำบาก

ลั่วยางถลึงตาใส่เขาหลายหน อยากพูดอะไร มองเห็นขอบตาเจียงหลินแดงเรื่อแล้ว ชี้เข้าไปภายในห้อง

“หลังกลับมาก็ขังตนเองอยู่ภายในห้อง จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ออกมา”

“ขอบคุณมาก” เจียงหลินมองลั่วยางอย่างซาบซึ้งใจแวบหนึ่ง รีบเดินเข้าไปภายใน

กงซุนซวงรออยู่ภายนอกอย่างรู้ความ มิได้เข้าไปรบกวนพวกเขา

เพียงแต่ ผ่านไปได้ไม่นาน ก็เกิดเสียงอุทานตกใจของเจียงหลินดังออกจากภายใน

“อาเหยียน อาเหยียนเจ้าเป็นอะไรไป?”

เสียงนั้นเจ็บปวดหัวใจแหลกสลาย ฟังเสียจนคนรู้สึกใจสั่นขึ้นมา

ลั่วยางนึกถึงสีหน้ายามกลับมาของเมิ่งเหยียนขึ้นได้ ตกใจผุดลุกขึ้นยืน ไม่กระมัง ไม่กระมัง นางเป็นคนรักชีวิตของตนคนหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่เคยนึกถึงด้านนั้นมาก่อน

“หลีกไป”