บทที่ 557

กู้หว่านเยว่ยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ครุ่นคิดภายในใจ เจ้าลืมไปแล้วใช่หรือไม่ ในอดีตเจ้าเองก็เป็นพวกคลั่งรักคนหนึ่ง

“เมิ่งเหยียน รบกวนเจ้าดูแลแล้ว”

กู้หว่านเยว่นวดหน้าผากของตนอย่างอ่อนล้า หลายวันนี้งานที่ต้องทำภายในเจดีย์หนิงกู่มีมากเกินไปแล้ว

“วางใจได้ ยกให้ข้าเถอะ”

ลั่วยางมองสีหน้ากู้หว่านเยว่อย่างสงสารแวบหนึ่ง ถามอย่างกังวล “เห็นสีหน้าท่านไม่ดี มิสู้ให้ข้าจับชีพจรสักหน่อย?”

กู้หว่านเยว่กำลังตั้งครรภ์ ไม่อาจละเลยได้

นับตั้งแต่ล่วงรู้วิชาแพทย์ของกู้หว่านเยว่ ลั่วยางเลื่อมใสนางด้วยใจจริง อีกทั้งยังไม่หวังให้นางเป็นอะไร

“ก็ได้”

กู้หว่านเยว่ตรวจชีพจรของตนยามว่าง แต่นางย่อมเข้าใจว่าหมอไม่รักษาตนเองหลักการนี้

วิชาแพทย์ของลั่วยางไม่เลว ให้นางดูอาการก็มั่นใจมากยิ่งขึ้น

“ขอมือให้ข้า”

ลั่วยางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา นิ้ววางบนข้อมือกู้หว่านเยว่ สีหน้าตกตะลึง

“ชีพจรนี้...”

“เป็นเช่นไร?”

กู้หว่านเยว่ยังไม่ทันเปิดปาก ซูจิ่งสิงก็เร่งถามออกไปแล้ว กังวลกู้หว่านเยว่และลูกจะอาการไม่ดี

ลั่วยางมีเหงื่อผุด ซูจิ่งสิงเป็นฝ่ายพูดกับนางก่อนเป็นคำรบแรก

สบสายตาเย็นชาคู่นั้น นางรีบพูด

“เด็กแข็งแรงมีชีวิตชีวา ชีพจรเองก็มั่นคงมาก”

“ภายภาคหน้ายามพูดจา อย่าหายใจแรงเกินไปนัก”

ซูจิ่งสิงปกป้องภรรยามากเกินไป ลั่วยางกระแอมทีหนึ่ง พูดอธิบาย

“อย่าเข้าใจผิด พี่หญิงหว่านเยว่เดินทางเหน็ดเหนื่อยเท้าไม่แตะพื้น ครรภ์กลับแข็งแรงดีเพียงนี้ ข้าตกใจไปชั่วขณะเท่านั้น”

พูดจบ เห็นสีหน้าซูจิ่งสิงมืดมน ถึงพบว่ายิ่งตนเองอธิบายก็ยิ่งคลุมเครือ

“อ้อ ข้าหมายความว่า ข้าเองก็ดีใจแทนพี่หญิงหว่านเยว่เจ้าค่ะ” ช่างแล้ว อธิบายได้ก็ต้องอธิบาย อธิบายไม่ได้ก็ช่างเถอะ

“ท่านพี่ อย่าทำให้หมอหญิงลั่วตกใจเลย”

กู้หว่านเยว่ดึงซูจิ่งสิงมาที่ฝั่งหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์ นางรู้ลั่วยางมิได้คิดร้าย

“บางทีอาจเพราะร่างกายข้าค่อนไปทางแข็งแรงกระมัง”

กู้หว่านเยว่พูดเสริมหนึ่งประโยค ลูบท้องอย่างอ่อนโยน

เด็กคนนี้ แม้แต่ระบบก็ให้ความสำคัญเป็นพิเศษ