บทที่ 72

ซูจิ่งสิง!

“เจ้าปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้!” ท่านี้มันน่าอายเกินไปแล้ว

กู้หว่านเยว่ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “ก็ท่านบอกให้ข้าพาท่านไปด้วยไม่ใช่หรือ?”

“กู้หว่านเยว่!” ซูจิ่งสิงกัดฟัน

“เอาละ เลิกเล่นได้แล้ว เดี๋ยวก็ปลุกจิ่นเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ตื่นหรอก”

กู้หว่านเยว่ตบก้นของเขาเบา ๆ

ไม่อยากจะพูดเลยว่านุ่มมือดีจริง ๆ

ซูจิ่งสิง อยากจะตายแล้ว

ความอับอายของเขาอยู่ได้ไม่นาน ก็รู้สึกตกใจกับการกระทำของกู้หว่านเยว่ เพียงแค่พริบตาเดียวนางก็ออกไปไกลกว่าสิบเมตรแล้ว

จากนั้นก็เดินตามหลังหมอโจวไปอย่างไม่ใกล้ไม่ไกล จนมาถึงร้านขายยาของสกุลโจว

ร้านขายยาของสกุลโจวเป็นร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองตงโจว แบ่งออกเป็นสองชั้น ชั้นล่างและชั้นบน ด้านหลังยังมีโกดังเก็บยาหลายโกดัง มีสมุนไพรกองอยู่เต็มไปหมด

หมอโจวได้ตำราแพทย์มาแล้ว ก็เหมือนได้สมบัติล้ำค่า จึงขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่อศึกษาค้นคว้า

แต่ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนแอบตามเขาเข้ามาในร้านขายยาจากด้านหลัง

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”

หลังจากถูกวางลง ซูจิ่งสิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องอยู่ในท่าทางที่น่าอึดอัดอีกต่อไป

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกู้หว่านเยว่ที่กำลังจ้องมองสมุนไพรเหล่านั้นด้วยตาเป็นประกาย ก็รู้สึกตกตะลึง

เด็กสาวคนนี้...คงไม่ได้คิดเรื่องนั้นหรอกนะ?

“ท่านพี่ รบกวนท่านช่วยหลับตาก่อน” กู้หว่านเยว่หันกลับมากำชับประโยคหนึ่ง

ถึงแม้ความลับของนางจะถูกซูจิ่งสิงเดาได้เกือบหมดแล้ว แต่การกวาดยาสมุนไพรทั้งโกดังไปต่อหน้าต่อตานั้น คงน่าตกใจเกินไปหน่อย จึงขอให้เขาหลับตาก่อนดีกว่า

“ได้”

แม้ว่าซูจิ่งสิงจะรู้สึกสงสัย แต่เขาก็หลับตาลงโดยไม่พูดอะไร

จากนั้นกู้หว่านเยว่ก็เดินไปตามชั้นวางสมุนไพรต่าง ๆ โบกมือทีเดียว ก็กวาดสมุนไพรในลิ้นชักทั้งหมดออกไปจนเกลี้ยง