บทที่ 81

ตั้งแต่ไปมาหาสู่กันจนถึงตอนนี้ ฟู่หลานเหิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นเรื่อย ๆ

เขามองออกว่ากู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงสองสามีภรรยาคู่นี้มีความผูกพันกันมาก

เขาไม่ใช่คนที่ชอบแย่งคนรักของผู้อื่น สิ่งที่เขาอยากทำที่สุดในตอนนี้คือการอวยพร

ส่วนเรื่องที่พวกเขาเป็นสหายเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เยาว์วัยนั้น ขอให้ความทรงจำเหล่านั้นยังคงอยู่ในอดีตตลอดไป อย่างไรเสียทุกคนก็ต้องมองไปข้างหน้า

แน่นอนว่าความผูกพันของพวกเขายังคงอยู่ตลอดไปเช่นกัน

“หว่านเยว่ วันข้างหน้าเจ้าอาจจะต้องเจออุปสรรคมากมาย หากข้าช่วยเจ้าได้ ข้าก็จะช่วยเจ้าอย่างไม่ลังเลแน่นอน” ฟู่หลานเหิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ได้สิ”

กู้หว่านเยว่เผยรอยยิ้มที่จริงใจออกมา จนกระทั่งนางมองดูเวลาที่บอกว่าตอนนี้ดึกมากแล้ว นางจึงรีบกล่าว

“เมืองตงโจวยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมากมาย ใต้เท้าฟู่ ท่านกลับไปก่อนเถอะ ไม่ต้องส่งข้าหรอก”

“ได้”

ฟู่หลานเหิงพยักหน้า กู้หว่านเยว่กล่าวไม่ผิด ภายในเมืองตงโจวยังมีเรื่องที่ให้เขากลับไปจัดการอีกมากมาย เขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจ หลังจากกล่าวลาแล้วเขาก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

กู้หว่านเยว่กลับเข้ามาในขบวนอีกครั้ง แต่กลับพบว่าซูจิ่นเอ๋อร์ยังคงจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของฟู่หลานเหิงอย่างเหม่อลอย

“มองอะไรหนักหนา จิ่นเอ๋อร์?”

ซูจิ่นเอ๋อร์รีบละสายตากลับมาทันที จากนั้นก็กล่าวอย่างเขินอายว่า “ไม่มีอะไร ข้าก็แค่รู้สึกว่าใต้เท้าฟู่เป็นขุนนางที่ดี”

ฟู่หลานเหิงเป็นขุนนางที่ดีจริง ๆ อีกทั้งยังมีความสามารถแกร่งกล้า โรคระบาดในเมืองตงโจวครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะเขา ก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะมีชาวบ้านล้มตายไปอีกเท่าไหร่

กู้หว่านเยว่ก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่นางรู้สึกว่าสายตาที่ซูจิ่นเอ๋อร์แสดงออกมานั้น อาจจะมีใจให้กับฟู่หลานเหิงก็ได้?

หลายวันมานี้จิ่นเอ๋อร์จะต้องไปส่งยาให้กับฟู่หลานเหิงอยู่บ่อยครั้ง

แต่แล้วทันใดนั้น คนสองคนที่อยู่ไม่ไกลนักก็ดึงดูดสายตาของกู่หว่านเยว่ไปโดยสิ้นเชิง