บทที่ 85

“อยากกิน”

กู้หว่านเยว่พยักหน้าอย่างคาดหวัง นางคาดหวังจนถึงขั้นจินตนาการถึงวิธีการย่างหมาป่าทั้งหมดในหัวของนางแล้ว

“รอก่อน”

ซูจิ่งสิงหยิบคันธนูและลูกธนูออกมา จากนั้นก็เล็งเป้าหมายไปที่ฝูงหมาป่าที่อยู่ในความมืด

“มืดขนาดนี้จะยิงโดนไหม?”

สิ้นสุดเสียง นางกลับเห็นว่าลูกธนูในมือของซูจิ่งสิงนั้นพุ่งตัวออกไปติดต่อกันสามครั้งแล้ว

“สวบ”

กระทั่งได้ยินเสียงของปลายธนูที่เสียบทะลุเนื้อดังขึ้น

กู้หว่านเยว่รีบคลานเข้าไปตรวจสอบ จนกระทั่งลากซากหมาป่าที่ตายแล้วทั้งสามตัวออกมาอย่างมีความสุข

“ท่านพี่ ท่านเก่งมาก ไม่เพียงแค่ยิงโดนเท่านั้น ทั้งยังทำให้ฝูงหมาป่าหนีกระเจิงไปอีกด้วย”

นางดูผลงานนั้นอย่างตั้งใจ ธนูดอกนี้ของซูจิ่งสิงน่าจะเสียบเข้าที่หัวของหมาป่า จึงทำให้ฝูงหมาป่าที่เหลือตกใจจนหนีไป

ซูจิ่งสิงแอบดีใจกับคำชมของนางอยู่ในใจ แต่ใบหน้ากลับนิ่งสงบ

“ไม่ใช่เพราะเจ้าอยากกินเนื้อหมาป่าหรอกหรือ รีบลากมันมานี่ ข้าจะได้ช่วยจัดการให้เจ้า”

“เยี่ยม” กู้หว่านเยว่เก็บหมาป่าไว้ให้ตัวเองหนึ่งตัว แล้วแบ่งหมาป่าตัวที่สองให้นักการในศาลาว่าการ จากนั้นก็แบ่งหมาป่าตัวที่สามให้กับครอบครัวอื่น ๆ

หลี่ฮูหยินรับเนื้อหมาป่ามาด้วยความซาบซึ้งใจ แล้วสะบัดมือสามีของนางทิ้งไป “เป็นทหารเหมือนกัน ทำไมท่านถึงยิงไม่โดนหมาป่าสักตัว?”

“อะไรนักหนา ท้องฟ้ามืดขนาดนี้ข้ามองไม่เห็นหรอก มองเห็นได้แค่ดวงตาของมันเท่านั้น หากเป็นตอนกลางวันข้าไม่พลาดอยู่แล้ว”

นายท่านหลี่รู้สึกผิด ฝีมือธนูของเขาไหนเลยจะสู้ท่านอ๋องได้....

หลี่ฮูหยินมุ่ยปากอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็พาเด็ก ๆ ไปจัดการเนื้อหมาป่าเหล่านั้น นายท่านหลี่รีบเข้าไปช่วยอย่างกระตือรือร้นทันที

คนอื่นต่างก็ดีใจเช่นกัน นักโทษที่โดนเนรเทศอย่างพวกเขาจะได้กินเนื้อ ไม่อยากจะเชื่อ!

การติดตามกู้หว่านเยว่ช่างโชคดียิ่งนัก!

เมื่อเห็นซูจิ่งสิงหยิบมีดเล็กออกมา กู้หว่านเยว่ก็นั่งเท้าคางเฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ

กระทั่งเห็นเขาทำการลอกหนังของหมาป่าทั้งตัวออกมาอย่างราบรื่น จากนั้นก็โยนหนังหมาป่าไปตรงหน้าของซูจิ่นเอ๋อร์

“หนังหมาป่าพวกนี้จะใช้ประโยชน์อะไรได้ล่ะ เหม็นก็เหม็น”