บทที่ 91

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงมองหน้ากัน ทั้งสองต่างเห็นความตื่นตระหนกบนใบหน้าของอีกฝ่าย

“จื่อชิง เขาตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”

“ไป พวกเราไปหาเขากัน”

ทั้งสองรีบรุดไปยังทิศทางที่ส่งเสียงมา แม้ว่าจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาก็ยังตกตะลึงเป็นอย่างหนัก

เห็นเพียงซูจื่อชิงกำลังถูกงูเหลือมยักษ์สีแดงตัวหนาเท่าขอนไม้ตัวหนึ่งรัดแน่น โผล่มาแต่ส่วนหัวที่กำลังตื่นกลัวเท่านั้น

อาจจะถูกบีบร่วงลงมาได้ทุกเมื่อ

สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ตรงหน้างูเหลือมยักษ์มีหญิงสาวชุดแดงกำลังบัญชาการอย่างตื่นเต้น

“เจ้าแดงลูกรักทำดีมาก สั่งสอนบทเรียนเขาให้สาสม เขาขโมยไข่งูของเราไป ไอ้หัวขโมยไร้ยางอาย!”

ขโมยไข่งูหรือ?

แม้ว่าซูจื่อชิงจะยังเด็ก แต่ก็ถูกสอนให้ซื่อสัตย์ จะไม่ทำเรื่องขโมยของเด็ดขาด

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทั้งสองซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหิน กลั้นหายใจคอยสังเกตการณ์

สายตาอันแหลมคมของกู้หว่านเยว่สังเกตเห็นว่า มีไข่งูสองฟองวางอยู่แทบเท้าของหญิงสาวชุดแดง หนึ่งในนั้นแตกแล้ว มีไข่ขาวไหลออกมา

หรือว่าซูจื่อชิงจะขโมยไข่จริงๆ?

ซูจื่อชิงที่ถูกงูเหลือมสีแดงพันรอบตัวอยู่ ได้ยินหญิงสาวชุดแดงด่าว่าเขาเป็นหัวขโมย ใบหน้าก็แดงก่ำ พยายามอธิบายอย่างยากลำบาก

“ข้าไม่ได้ขโมยไข่ ข้าไม่ได้ขโมยจริงๆ ข้าไม่ทันระวังสะดุดล้มลงเหยียบรังงูของท่าน ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าต้องขออภัยท่านด้วย”

ใบหน้างามของซูจื่อชิงหายใจไม่ออกจนแดงก่ำ รู้สึกไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด

ขณะเดียวกันในใจเขาก็รู้สึกสิ้นหวังมาก หลังจากเขาเหยียบไข่งูก็สะดุ้งโหยง รีบหยิบมันขึ้นมาตรวจดู ผลก็คือหญิงสาวชุดแดงเข้ามาพอดี แค่เห็นก็ตัดสินทันทีว่าเขาขโมยไข่

น้ำเสียงของเขาจริงใจมาก เมี่ยชิงหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ต่อให้เจ้าไม่ได้ตั้งใจ แต่เจ้าทำไข่งูของข้าแตก ข้าก็ต้องสั่งสอนบทเรียนให้กับเจ้า”

ว่าแล้วก็ให้ซู่จื่อชิงโขกหัวให้นางสามครั้ง เรียกนางว่าอาหญิงสามครั้ง