บทที่ 109 ของขวัญอำลา

เฟิงฉิ้นหว่านและ ฉินฮั๋วเหนียนหารือเกี่ยวกับรายละเอียดของแผนต่อไปอย่างรอบคอบ จากนั้นเสิ่นเยว่ก็จับตามองให้ไปพักผ่อน

เฟิงฉิ้นหว่านนอนอยู่บนเตียง สองมือจับผ้าห่มอย่างเรียบร้อย: “ท่านแม่ ข้ายังมีเรื่องอยากคุยกับท่านอาฉิน!”

"ท่านแม่รู้ว่าเจ้ามีแผนของตัวเอง แต่แผนใดๆ ก็ต้องขึ้นอยู่กับสุขภาพของเจ้า! ถ้าร่างกายไม่ได้รับการดูแลอย่างดี แผนที่ซับซ้อนและพิถีพิถันจะมีประโยชน์อะไร？”

เสิ่นเยว่ ยกมือขึ้นตบนิ้วที่เผยออกมาของเฟิงฉิ้นหว่าน: "เก็บมือเข้าไป ถ้าไม่เชื่อฟังอีก ท่านแม่ก็จะโกรธแล้วนะ!"

เฟิงฉิ้นหว่านกะพริบตาปริบๆ แล้วพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ห่อตัวเองเป็นเปาะเปี๊ยะ: “รู้แล้ว ท่านแม่”

เสิ่นเยว่ถึงจะเดินออกจากห้องอย่างพอใจ

“แม่นมโจว คืนนี้เจ้าต้องเฝ้าสักหน่อยดีกว่า ข้ากลัวเจ้าฉิ้นหว่าน……” เสิ่นเยว่พูดจบ เห็นแม่นมโจวไม่มีปฏิกิริยา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกเล็กน้อย “แม่นมโจว？”

“อ่า บ่าวเหม่อไปชั่วขณะหนึ่ง” แม่นมโจวรีบดึงสติกลับมา

“นี่เจ้าเป็นอะไรไป？อยู่ในภวังค์ตั้งแต่ที่เห็นท่านชายเย่นั้น หรือว่าตรงไหนไม่สบายหรือ?”

“ฮูหยิน เมื่อกี้ข้าเห็นท่านชายเย่ท่านนั้น รู้สึกหน้าตาดูคุ้นเคยเล็กน้อย แต่ไม่คิดอย่างไรก็ไม่รู้ว่าเคยเจอจากที่ใด แต่ในเมื่อกี้ บ่าวก็นึกขึ้นมาได้แล้ว”

“นึกอะไรขึ้นได้？”

“ใบหน้าของท่านชายเย่ท่านนั้นคล้ายภาพวาดที่นายท่านเก็บไว้”

“ภาพวาด……ที่เจ้าว่าคือเหมือนท่านแม่ของฉิ้นหว่าน？”

“ใช่ แม้จะตรงระหว่างคิ้วจะคล้ายเพียงน้อยนิดเท่านั้น ไม่แน่บ่าวดูพลาดไปแล้ว”

เสิ่นเยว่ขมวดคิ้วแน่นแล้วส่ายหัว: “หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ผู้คนมีความคล้ายคลึงกัน แม่โดยกำเนิดของฉิ้นหว่านเป็นคนงามที่หายาก ท่านชายเย่ก็มีเสน่ห์มากเช่นกัน คนที่โดดเด่นส่วนมากก็มักจะคล้ายกันบางส่วน”

“ใช่ คงเป็นบ่าวคิดมากไปแล้ว”

“สิ่งสำคัญที่สุดในสองวันนี้คือดูแลฉิ้นหว่านให้ดี และแม่นางเหว้ยหลันคนนั้นที่ฉิ้นหว่านพากลับมา เจ้าต้องดูแลอย่างดี ไม่ควรคิดร้ายใคร แต่พึงระวังคนคิดร้ายเรา เป็นการดีที่จะทำให้แน่ใจว่าเธอมีความจริงใจต่อฉิ้นหว่านในระดับหนึ่ง”

“ใช่ ฮูหยินวางใจเถอะ บ่าวจะดูแลคุณหนูให้ดีแน่”

“ดี”

เสิ่นเยว่ก้าวออกไปข้างนอก แม่นมโจวซึ่งอยู่ข้างหลังเกลี้ยกล่อมอย่างกังวล: “ฮูหยิน สองวันนี้ท่านก็อย่าดูสมุดบัญชีดึกเกินไป บ่าวรู้ว่าท่านอยากช่วยคุณหนูรับช่วงต่อตระกูลเฟิงให้เร็วที่สุด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ในชั่วข้ามคืน”

“ข้ารู้”

ไม่รู้ว่าเพราะพิษในร่างกายที่ยังไม่จางหายหรือไม่ คืนนี้เฟิงฉิ้นหว่านนอนหลับสบาย เมื่อตื่นมาก็เป็นหลังเที่ยงคืนแล้ว

แม่นมโจวได้ยินการเคลื่อนไหวในห้อง จึงรีบขึ้นไป: “คุณหนูตื่นแล้ว ข้าวต้มของฮูหยินกำลังอุ่นอยู่บนกองไฟ ตอนนี้กินพอดี คุณหนูจะทานหน่อยหรือไม่?”

“แม่นม ตอนนี้กี่โมงแล้ว？”

“อีกหนึ่งชั่วโมง ฟ้าก็จะสว่างแล้ว”

“อืม” เฟิงฉิ้นหว่านลุกขึ้นนั่งสวมเสื้อผ้า “เหว้ยหลันล่ะ？”

เมื่อได้ยินเสียงของ เฟิงฉิ้นหว่าน เหว้ยหลันผู้ซึ่งเฝ้าอยู่ข้างนอกก็รีบเข้ามา: "บ่าวอยู่ที่นี่"

“ข้าเตรียมของบางอย่าง เจ้าส่งไปสวนของท่านชายฟู่โดยตรง พร้อมบอกด้วยว่า ข้าไม่สามารถไปส่งด้วยตัวเองได้ ยังขอท่านชายให้อภัยด้วย”

“เจ้าค่ะ”

เฟิงฉิ้นหว่านเขียนจดหมายสองฉบับ ปิดผนึกไว้ในกล่องไม้สองกล่อง และมอบให้เหว้ยหลัน

“ฉบับนึงให้ท่านชายเย่ อีกฉบับให้ท่านชายฟู่ อย่าสลับหละ”

“เจ้าค่ะ”