บทที่ 129 ฝีมือการแย่งเอาความดีความชอบของผู้อื่นมาเป็นของตน

เฟิงฉิ้นหว่านกินข้าวเย็นเป็นเพื่อนเสิ่นเยว่ด้วยความสุขสบายใจ หลังจากกลับถึงในห้องของตนเอง ก็เริ่มเขียนจดหมายให้ฟู่ลั่วเฉิน

การค้นพบของตระกูลหยุนนี้ถือเป็นเบาะแสใหญ่อันหนึ่ง ไม่ว่าตนเองจะทำอะไรก็นับว่าสร้างความดีความชอบแล้วกระมัง ย่อมต้องรายงานให้เจ้านายของตนเองฟัง ถึงแม้ว่านางจะยังไม่ได้เริ่มลงมือทำอะไรเลยก็ตาม ก็จะต้องพูดให้ตนเองดูทุกข์ยากลำบากสักเล็กน้อย เช่นนี้ถึงจะดูเหมือนว่าตนเองมีประโยชน์มากยิ่งขึ้น

เฟิงฉิ้นหว่านเขียนจดหมายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยังตรวจสอบอย่างละเอียดอีกสองรอบ แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

บางคนทำสิบคะแนน แต่กลับยินยอมบอกผู้อื่นเพียงสองคะแนน เช่นนี้ในสายตาของผู้อื่นส่วนมากจะเรียบง่ายธรรมดา ไม่มีความโดดเด่นเลยแม้แต่น้อย ยังไงเสียเหมือนกับนางเช่นนี้ยังจะดีเสียกว่า ทำแค่สองคะแนน แต่กลับบอกผู้อื่นว่าทำเจ็ดคะแนน ทั้งไม่ดูเหมือนเป็นการโอ้อวดเกินความเป็นจริงเกินไป ทั้งยังสามารถแสดงผลงานตนเองออกมาได้อย่างเต็มที่

“เหว้ยหลัน นำจดหมายฉบับนี้ส่งไปให้ท่านชายฟู่เถอะ”

“เจ้าค่ะ”

เฟิงฉิ้นหว่านนอนหลับอย่างเต็มที่ ท่ามกลางความมืดยามราตรีอันมืดมิด ม้าเร็วจำนวนสองสามตัวเข้าในเมือง ตรงเข้าไปที่สวนของฟู่ลั่วเฉิน

จ้าวยี่ที่กำลังรออยู่ภายในสวนอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงกีบเท้าม้าก็รีบออกมาต้อนรับ: “คารวะท่านชาย”

ฟู่ลั่วเฉินพลิกกายลงจากม้า ภายในความมืดยามราตรีราวกับว่าความเหน็บหนาวของแสงเดือนได้ซึมซาบเข้าสู่คิ้วและดวงตา มีความคมกริบและบาง: “ใต้เท้าจ้าวไม่ต้องมากพิธี”

จ้าวยี่เดินตามฟู่ลั่วเฉินเข้าไปในสวน ถอนหายใจอย่างโล่งอกภายในใจอย่างไร้ร่องรอย

เขาเป็นนายอำเภออยู่ที่หลินผิงเป็นเวลาสองปีแล้ว ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาล้วนรู้สึกว่าการทำตำแหน่งนี้ทำงานอะไรก็ทำได้รวดเร็วและง่ายดายอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ทว่าคิดไม่ถึงอย่างเด็ดขาด หลายเดือนมานี้ทำให้เขาหมดเรี่ยวหมดแรง รู้สึกเพียงแค่ว่าทุกวันล้วนรู้สึกเหมือนเป็นเวลาหนึ่งปี กลัวว่าครู่ต่อมาก็จะได้ยินข่าวว่าในเมืองมีการเคลื่อนไหวก่อเรื่องวุ่นวายออกมาอีก

ในตอนนี้ท่านชายมาแล้วก็ไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยท่านชายก็สามารถยับยั้งควบคุมแม่น่าเฟิงท่านนั้นเอาไว้ได้

“สิ่งที่ใต้เท้าจ้าวบอกในจดหมายเป็นเรื่องจริงหรือ?”

“ในช่วงสองวันมานี้ ทุกวันอานผิงอ๋อง จะพาเห้อเหลียนฉางเซิงไปที่หอหญิงงามเมือง ประกอบกับก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าบทสนทนาระหว่างแม่นางเฟิงกับเขา บนร่างกายของอานผิงอ๋อง ปรากฏเหตุร้ายอะไรบางอย่างที่ใหญ่และสำคัญ อีกทั้งเหตุร้ายนี้จะต้องเกี่ยวข้องอย่างกว้างขวาง ข้าไม่กล้าตัดสินใจเองโดยพลการ ฉะนั้นจึงรายงานให้ท่านชายทราบ”

ฟู่ลั่วเฉินพยักหน้า: “ถึงแม้ตงเหว้ยจะมีอาณาเขตติดกับราชสำนักข้า แต่ทว่าเกิดการปะทะกันน้อยมาก อานผิงอ๋อง ท่านนี้ก็มักจะไปมาหาสู่ระหว่างสองประเทศบ่อยๆ กลุ่มพ่อค้าที่อยู่เบื้องหลังเขาควบคุมดูแลเสื้อผ้าขนสัตว์ อัญมณี แพะม้าอย่างดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสายแร่ ผู้ใดก็ตามที่สามารถควบคุมดูแลลู่ทางเส้นนี้ของอานผิงอ๋อง ผู้นั้นก็สามารถอยู่ในกรมราชสำนักต่อไปได้ ควบคุมดูแลอำนาจความเคลื่อนไหว”

ฉะนั้น องค์ชายรองและองค์ชายสามถึงอดไม่ไหวที่จะแอบแข่งกันอย่างลับๆ

“ท่านชาย เรื่องการลอบสังหาร ฝ่าบาทไม่ทรงการจัดการหรือ?” สีหน้าของจ้าวยี่หนักแน่นและจริงจังเล็กน้อย

“การตายของผู้ลอบสังหารไม่มีการตรวจสอบข้อเท็จจริง องค์ชายสามตัดหางได้อย่างสะอาดสะอ้าน ใจของฝ่าบาททรงมีความสงสัย แต่ทว่าไม่เพียงพอที่จะให้ท่านทรงตรวจสอบองค์ชายสาม”

จ้าวยี่ขมวดคิ้ว ภายในใจคาดเดาผลลัพธ์เช่นนี้เอาไว้มาก: “ท่านชาย ถ้าเช่นนั้นท่านถูกลอบสังหาร ฝ่าบาทไม่ทรงแสดงท่าทางอะไรหรือ?”

“คนที่องค์ชายสามมอบหมายพยายามผลักดันเรื่องนี้ไปที่การก่อจลาจลโจรกรรมอย่างเต็มที่ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็เล่นเกมของโลกมนุษย์มาโดยตลอด ยิ่งไปกว่านั้นก็คือพูดออกไปว่าครั้งนี้เป็นการลอบสังหารเป็นข้าโดยเฉพาะ ส่วนมากก็จะถูกคนมองว่ากลายเป็นเรื่องตลกขบขัน อย่างไรเสียผู้ใดจะสิ้นเปลืองพละกำลังมากมายขนาดนั้น เพียงเพื่อลอบสังหารลูกผู้ดีมีเงินคนหนึ่ง?”

สีหน้าของฟู่ลั่วเฉินเย็นชา

สีหน้าของจ้าวยี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วก็กลับคืนเป็นปกติทันที: ถ้าหากว่าท่านชายเป็นลูกผู้ดีมีเงินละก็ ถ้าเช่นนั้นเกรงว่าทั่วทั้งหมดราชสำนักก็คงหาผู้ที่สามารถทำเรื่องชอบธรรมคนที่สองออกมาไม่ได้แล้ว

ฟู่ลั่วเฉินเอ่ยปากพูดต่อไป: “ถึงแม้ว่าครั้งนี้ไม่ได้พัวพันถึงองค์ชายสามโดยตรง แต่ทว่าหักแขนของเขาข้างหนึ่ง ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว ต่อจากนี้ เขาจำเป็นต้องทุ่มเทจิตใจและกำลังมากยิ่งขึ้นเพื่อต่อสู้กับองค์ชายรอง ถ้าไม่เช่นนั้นละก็ ก็จะถูกองค์ชายรองกดขี่ควบคุมต่อไปอย่างไม่ได้ผุดได้เกิด พวกเราก็สามารถใช้โอกาสนี้ทำเรื่องต่างๆได้มากยิ่งขึ้น”

“ท่านชายมีปรีชาญาณ” จ้าวยี่รีบพยักหน้า “ท่านชาย เหตุใดจึงไม่เห็นองครักษ์หยุนซวน หรือว่าเขาไม่ได้ติดตามมาด้วยหรือ?”

ดวงตาของฟู่ลั่วเฉินขยับเล็กน้อย: “เขาออกไปเดินรอบๆ”

“หืม?” จ้าวยี่ตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วตอบโต้กลับไปทันที “ไปเดินรอบๆที่บ้านแม่นางเฟิงทางนั้น?”

เสียงพูดเพิ่งจะจบลง หยุนซวนก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว: “ท่านชายรีบดูเร็วเข้า ดูว่าข้านำอะไรกลับมาด้วย”