บทที่ 132 วางกับดักอย่างแนบเนียน

อานผิงอ๋อง อยากเห็นหน้าลูกของตัวเองใจจะขาด แต่เมื่อนึกถึงสีหน้าเย็นชาของเฟิงฉิ้นหว่าน เขาก็พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง

ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าเฟิงฉิ้นหว่านเป็นคนเพียงคนเดียวที่สามารถช่วยเห้อเหลียนฉางเซิงได้ ดังนั้นแม้ว่าเฟิงฉิ้นหว่านจะตบหน้าเขา เขาก็ไม่อาจแสดงท่าทางไม่พอใจกับนางอยู่ดี

ยังดีที่เขาไม่ต้องรอนานมากนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

สีหน้าของเฟิงฉิ้นหว่านเย็นชากว่าก่อนหน้า “ท่านอ๋องเข้ามาดูด้านในเถิดเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณแม่นางเฟิงมาก” อานผิงอ๋อง กล่าวขอบคุณออกมาด้วยความนับถืออย่างยิ่ง หลังจากกล่าวจบแล้ว เขาก็รีบเดินเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นเห้อเหลียนฉางเซิงนอนหายใจอย่างสม่ำเสมออยู่บนเตียง น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาทันที

อานผิงอ๋อง ลุกขึ้นยืน แล้วหันมาก้มตัวเคารพเฟิงฉิ้นหว่านอีกครั้งจากใจจริง “แม่นางเฟิง บุญคุณใหญ่ไม่อาจกล่าวเพียงคำขอบคุณ วันนี้หากเกิดเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้น แม้ต้องตายข้าก็ยอม”

“อานผิงอ๋อง ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ข้าเองก็ไม่กล้าที่จะไม่ช่วยเหลือท่านเช่นกัน ข้าเพียงหวังว่าท่านจะไม่เป็นอย่างครั้งที่แล้วที่พูดอีกอย่างแต่ทำอีกอย่างอีก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของอานผิงอ๋อง จึงแดนก่ำ ความโกรธที่อยู่ในใจของเขายากที่จะใช้คำพูดระบายออกมาได้ “เป็นความผิดของข้าเอง ข้าหน้ามืดตามัวและทำผิดต่อแม่นางเฟิง”

“คนที่ท่านอ๋องควรขอโทษไม่ใช่ข้าแต่เป็นลูกชายของท่าน”

”ใช่ เป็นเพราะข้าเลอะเลือน ทำให้ฉางเซิงพลอยลำบากไปด้วย ข้าไม่ควรทำอย่างนั้นเลย

“ท่านอ๋องเข้าใจความหมายของข้าแล้วหรือยังเจ้าคะ” เฟิงฉิ้นหว่านเหลือบตาขึ้นมอง เรื่องบางอย่างจำเป็นต้องพูดให้ชัดเจนตั้งแต่ตอนนี้

อานผิงอ๋อง ชะงักแล้วนึกถึงคำพูดของเฟิงฉิ้นหว่าน “แม่นางเฟิงหมายถึง ก่อนหน้านี้ที่เจ้าพูดว่าข้าตกหลุมพรางของหยุนเลี่ยว?”

“ใช่เจ้าค่ะ”

อานผิงอ๋อง ค่อยๆ ใจเย็นลง เมื่อเห็นว่าเห้อเหลียนฉางเซิงไม่เป็นไร เขาจึงค่อยๆ กลับมาใช้ความคิดทบทวนอีก แต่ก็ยังคิดไม่ออกในตอนนั้นจึงได้แต่มองไปยังเฟิงฉินหว่านอย่างขอความช่วยเหลือ

“แม่นางเฟิง……”

ความสิ้นหวังในแววตาของเฟิงฉิ้นหว่านยิ่งเข้มข้นขึ้น “ท่านอ๋อง หากวันนี้ไม่สามารถช่วยเห้อเหลียนฉางเซิงกลับมาได้ คนที่ท่านแค้นที่สุดจะเป็นใคร”

“แน่นอนว่าต้องเป็นตระกูลหยุน”

“หึ คนที่ท่านอ๋องจะแค้นใจมากที่สุดไม่ใช่คนที่เฝ้ามองอยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้คนตายไปโดยไม่ช่วยหรอกหรือ” เฟิงฉิ้นหว่านเหลือบตาขึ้นมองเขา

ความไม่อยากจะเชื่อในสีหน้าของเขายิ่งปรากฏชัดขึ้นอีก “แม่นางเฟิง……”

“ท่านอ๋องอย่าอ้ำๆอึ้งๆ อยู่เลย พวกเราก็แค่ตั้งข้อสมมติฐานเท่านั้น”

“ใช่ หากวันนี้ไม่สามารถช่วยฉางเซิงได้ คนที่ข้าแค้นใจมากที่สุดก็คงจะเป็นแม่นาง ไม่แน่ข้าอาจจะยกมีดขึ้นจ่อเพื่อขู่เอาชีวิตแม่นางด้วยซ้ำ” อานผิงอ๋อง ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เท่ากับตระกูลหยุนทำสำเร็จตามเป้าหมาย ก่อนหน้านี้หยุนเลี่ยวใช้หอชมจันทราเพื่อเอาชนะหอหญิงงามเมือง หลังจากที่ทำไม่สำเร็จจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ข้าแทน คราวนี้ที่เขาพาหมอเทวดาคนนั้นมา ไม่ได้ทำเพื่อรักษาคุณชายน้อย แต่เป็นการวางกับดักข้าต่างหาก”

เฟิงฉิ้นหว่านยิ้มเย้ย

“เมื่อสองวันก่อนอาการของคุณชายน้อยมีแนวโน้มดีขึ้น อันที่จริงแล้วเป็นเพราะการใช้ยาบางอย่าง กระตุ้นพลังในร่างกายของเขา เขาจึงมีท่าทางที่ดีขึ้นเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงแล้วร่างกายของคุณชายน้อยยังคงเปราะบาง การกระตุ้นให้เขายังคงมีสติ ไม่ต่างอะไรจากการทำร้ายเขาทางอ้อมเลย”