บทที่ 138 ยามคนริษยา จิตใจปั่นป่วน

ความมืดใกล้เข้ามา เฟิงฉิ้นหว่านกลับไปยังหอหญิงงามเมือง

อาผิงหวางพาเห้อเหลียนฉางเซิงมารอที่หอ เมื่อเห็นเฟิงฉิ้นหว่าน ใบหน้าฉายรอยยิ้มทันที

“ท่านชายฉิน วันนี้รบกวนแล้ว”

ใบหน้าของเฟิงฉิ้นหว่านฉายรอยยิ้มงดงามไร้ความด่างพร้อย： “อานผิงอ๋อง พูดผิดแล้ว ท่านเป็นแขกผู้มีเกียรติของหอ หอหญิงงามเมืองมีท่านอยู่ เป็นการนำแสงสว่างมาสู่ที่ต่ำต้อย”

ท่าทีของอานผิงอ๋อง เข้าถึงง่ายเป็นพิเศษ ทั้งยังขอให้เฟิงฉิ้นหว่านแนะนำหวางจื้อหยวนและคนอื่นๆ ด้วยตนเอง ทำให้พวกเขาดีใจยิ่งนัก

ขณะที่คนทั้งโต๊ะกำลังพูดคุยอย่างครื้นเครง ฉินฮั๋วเหนียนเดินสาวเท้าเข้ามา พูดกับเฟิงฉิ้นหว่าน： “ท่านชาย ท่านชายฟู่มา กำลังลงจากรถม้าที่หน้าประตู”

ฟู่ลั่วเฉิน?

หวางจื้อหยวนและพวกดวงตาทอประกาย：เจอแขกผู้มีเกียรติอีกคนแล้ว！

เฟิงฉิ้นหว่านลุกขึ้นอย่างไม่กระวนกระวาย ส่งยิ้มให้กับทุกคน： “ข้าขอไปต้อนรับท่านชายฟู่ก่อน ทุกท่านโปรดอภัย”

“ท่านชายฉินเชิญยุ่งเถอะ”

หน้าประตูหอหญิงงามเมือง ฟู่ลู่เฉินลงจากรถม้า เมื่อหมุนตัวหันหลังก็เห็นเฟิงฉิ้นหว่านยืนต้อนรับที่หน้าประตู

“ฉินหว่านคารวะท่านชายฟู่”

ฟู่ลั่วเฉินกวาดมองไปที่นางครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้า： “ได้ยินว่าช่วงนี้อานผิงอ๋อง ชอบมาที่หอหญิงงามเมือง ประจวบเหมาะข้าก็มีเวลาเช่นเดียวกัน ดังนั้นจึงมาดู ไม่รู้ว่าท่านชายฉินต้อนรับข้าหรือไม่?”

ใบหน้าของเฟิงฉิ้นหว่านฉายรอยยิ้มจริงใจ ： “ย่อมต้อนรับ”

บนชั้นสาม หวางจื้อหยวนและพวกถอยออกไปแล้ว อานผิงอ๋อง เห็นฟู่ลั่วเฉินเดินตามเฟิงฉิ้นหว่านมา ยิ้มแล้วพยักหน้า： “ท่านชายฟู่มีมารยาทแล้ว”

“อานผิงอ๋อง มีมารยาทแล้ว มากะทันหัน รบกวนความสนุกของท่านอ๋องหรือไม่ขอรับ?”

“จะเป็นไปได้อย่างไร? ข้ามาหอหญิงงามเมือง เพราะได้ยินว่าการร่ายรำและบทเพลงของหอนี้ล้ำเลิศอย่างมาก นั่งชื่นชมด้านบนก็อิ่มเอมใจแล้ว มีท่านชายฟู่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ่งรู้สึกเป็นเกียรติ”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะชื่นชมไปพร้อมกับท่านอ๋องเองขอรับ”

หอหญิงงามเมืองยังคงดูครึกครื้นอย่างมาก เพียงแต่ความครึกครื้นนี้เทียบกับอดีตแล้วให้ความรู้สึกพอดี เป็นความพอดีที่กำลังดี

ข่าวลือต่างๆ ในนครหลินผิง อานผิงอ๋อง เองก็รู้ เวลานี้เห็นเฟิงฉิ้นหว่านนั่งข้างฟู่ลั่วเฉิน รินน้ำชาด้วยสีหน้านิ่งสงบ ความคิดของเขาอดไม่ได้ที่จะแล่นด้วยความรวดเร็ว

โบราณว่าเอาไว้ ลมพายุจะก่อตัวได้ ย่อมมีต้นสายปลายเหตุ

ระหว่างท่านชายฟู่และแม่นางเฟิง ต้องมีบางอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นจะปล่อยให้ข่าวลือแพร่สะพัดได้อย่างไร เมื่อคิดถึงความสัมพันธ์นี้ ท่าทีของเขาที่มีต่อท่านชายฟู่จึงระมัดระวังมากขึ้น

เขายังไม่ได้ข้อสรุป ก็เห็นเห้อเหลียนฉางเซิงลุกขึ้น เดินไปนั่งข้างๆ เฟิงฉิ้นหว่าน

“ท่านพี่ ข้ารินน้ำชาให้ท่าน”

เห้อเหลียนฉางเซิงเงยหน้าขึ้นมองเฟิงฉิ้นหว่าน แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความเชื่อใจและสนิทสนมอย่างบริสุทธิ์

เฟิงฉิ้นหว่านยิ้มบางๆ ： “ท่านชายน้อยนั่งอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ข้าจัดการเอง”

“แต่ว่าท่านพี่ทำงานตลอดทั้งวันก็เหนื่อยมาก ในเมื่อเป็นเรื่องเล็ก เช่นนั้นให้ข้าทำก็ได้ แม้ร่างกายของฉางเซิงจะอ่อนแอ แต่ก็สามารถรินน้ำชาได้”

เห้อเหลียนฉางเซิงพูดจบ แย่งกาน้ำชาไปจากเฟิงฉิ้นหว่าน จากนั้นรินน้ำชาจนเต็มแก้วด้วยความฉ่ำชอง จากนั้นยิ้มแล้วมองไปที่เฟิงฉิ้นหว่าน คล้ายลูกสุนัขที่กำลังรอคำชมจากนาย

เฟิงฉิ้นหว่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ： “คราวหน้าท่านชายน้อยห้ามทำเช่นนี้ มิเช่นนั้น ท่านอ๋องและท่านชายฟู่จะกล่าวโทษว่าข้าไม่มีมารยาท”

“แต่ว่าข้าอยากช่วยพี่”

ใบหน้าของเห้อเหลียนฉางเซิงฉายความผิดหวัง สิ่งที่ตนทำได้ก็มีเพียงเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ แต่พี่สาวกลับไม่ให้ตนทำ ถึงขั้นเมื่อตนทำแล้วยังทำให้พี่สาวเดือดร้อน เช่นนั้นก็เป็นการบอกว่าเขาไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อยไม่ใช่หรือ?