บทที่ 140 เปิดกระบาลของเจ้า

อย่างรวดเร็ว ชายร่างกำยำวัยกลางคนถูกนำตัวมา คุกเข่าลงบนพื้นเสียงดังกึก

เฟิงฉิ้นหว่านมองเขาอย่างพิจารณาครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่เคยพบเจอคนคนนี้ อดไม่ได้ที่จะมองไปทางฟู่ลั่วเฉิน： “ท่านชาย คนคนนี้คือ?”

“หมอเซียนข้างกายคนนั้นของหยุนเลี่ยว คนที่ช่วยเขาลวงเจ้า”

เฟิงฉิ้นหว่านตกตะลึง： “หมอเซียนคือชายชราไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”

หยุนซวนทิ้งหน้ากากหนังมนุษย์ลงบนพื้น： “แม่นางเฟิง ความสามารถทางการแพทย์ของคนคนนี้ไม่เท่าใด แต่เชี่ยวชาญด้านการแปลงโฉม กล่าวได้ว่าทำได้อย่างน่าอัศจรรย์ หากไม่ใช่เพราะท่านชายใช้กู่หวนหอม เขาเกือบจะหนีรอดไปแล้ว”

กู่หวนหอมราคาแพง กว่าจะเลี้ยงได้หนึ่งตัวไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าใช้เพียงครั้งเดียวก็ไม่อาจใช้การได้อีก ฟู่ลั่วเฉินลงทุนขนาดนี้เชียวหรือ?

“ท่านชาย......” เฟิงฉิ้นหว่านมองไปทางฟู่ลั่วเฉินด้วยแววตาซาบซึ้ง

ฟู่ลั่วเฉินมองตาเฟิงฉิ้นหว่าน รู้สึกหัวใจร้อนรุ่ม ความทุกข์ที่สั่งสมก่อนหน้านี้คล้ายกับน้ำตาลก้อนเผชิญกับน้ำ ค่อยๆ หลอมละลาย หรือทิ้งไว้เพียงความหวาน

“หาคนให้เจ้าแล้ว จะจัดการเช่นไร ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า”

ชายที่คุกเข่าบนพื้น ได้ยินคำพูดของฟู่ลั่วเฉิน อดไม่ได้ที่จะอ้อนวอน： “ท่านชาย ข้าน้อยผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย！”

ฟู่ลั่วเฉินแผ่ซ่านด้วยไอเย็น： “คนที่เจ้าควรจะอ้อนวอนไม่ใช่ข้า”

“แม่นางเฟิง ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ กล้าวางแผนทำร้ายแม่นาง ข้าน้อยสมควรตาย”

เฟิงฉิ้นหว่านยกมุมปากขึ้นยิ้ม ： “ในเมื่อรู้ว่าตนสมควรตาย เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องอ้อนวอนขอให้ข้ายกโทษ”

“แม่นางเฟิง ท่านไว้ชีวิตข้าเถอะ คนทั้งครอบครัวรอข้าเลี้ยงชีพ！”

“ในเมื่อเจ้ามีครอบครัว เช่นนั้นควรจะหวงแหนชีวิตนี้ ไม่ใช่กระโดดมารนหาที่ตายตรงหน้าข้า” แววตาของเฟิงฉิ้นหว่านไม่ไหวติงแม้แต่น้อย “ตอนที่เจ้าทำร้ายข้า เคยคิดหรือไม่ว่าข้ามีคนในครอบครัว? เวลานี้เจ้าตกอยู่ในกำมือของเขา เหตุใดข้าต้องยอมใจอ่อนเพราะคนในครอบครัวของเจ้าด้วย?”

แววตาของเฟิงฉิ้นหว่านนิ่งสงบ

“แม่นางเฟิง ข้าถูกหยุนเลี่ยวสั่ง เขาเป็นนาย ข้าเป็นบ่าว ข้าไม่กล้าขัดคำสั่งของเขา”

เฟิงฉิ้นหว่านหยิบขวดออกมาหนึ่งขวด เทยาหนึ่งเม็ดแล้วยื่นให้หยุนซวน： “รบกวนองครักษ์หยุนซวนช่วยป้อนเขาแทนข้าที”

“ขอรับ” หยุนซวนรับยา เปิดปากชายวัยกลางคนอย่างไม่ลังเล แล้วยัดยาลงไป หลังจากมั่นใจว่าเขากลืนลงไปค่อยปล่อยมือ

ชายวัยกลางคืนกินยา เหงื่อเย็นแตกพลั่กทันที เขาขดตัวอยู่บนพื้น ส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความทุกข์ทรมาน

“แม่นางเฟิง......ไว้ชีวิต.......”

เฟิงฉิ้นหว่านยืนอยู่ข้างๆ รอให้ชายวัยกลางคนเจ็บปวดทุกข์ทรมานเกือบหนึ่งเค่อ ค่อยพูดขึ้นช้าๆ ： “นอกจากอานผิงอ๋อง แล้วหยุนเลี่ยวเคยข้องแวะกับคนตงเหว้ยคนอื่นๆ หรือไม่?”

“ข้าน้อยไม่รู้ ข้าน้อยไม่รู้จริงๆ” รอบตัวของชายวัยกลางคนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าซีดขาว ดวงตาทั้งสองเลือนราง

“องค์ชายรองส่งเจ้ามาทำอะไร?”

“ไม่มี” ชายวัยกลางคนที่อยู่บนพื้นส่ายหน้า “คนอย่างข้า ต่ำต้อย แม้องค์ชายรองจะมีคำสั่งอะไร แล้วจะ......”

ชายวัยกลางคนหยุดนิ่ง สีหน้าซีดขาวทันที

เฟิงฉิ้นหว่านยกมุมปากขึ้น： “ดูเหมือนว่าองค์ชายรองคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังท่านชายหยุนซานจริงๆ”

“ไม่ ไม่ใช่......”

เฟิงฉินหว่านหันไปมองฟู่ลั่วเฉิน： “ท่านชาย คนคนนี้ยังสามารถสอบปากคำอย่างละเอียดได้ ข้าให้เขากินยาผิดแล้ว อาการจะกำเริบทุกหนึ่งชั่วยาม แรกเริ่มอาการจะกำเริบหนึ่งเค่อ จากนั้นอาการก็จะกำเริบนานขึ้นทุกครั้ง สุดท้ายเจ็บจนขาดใจตาย อาศัยโอกาสนี้ ควรจะล้วงความลับทุกอย่างจากเขา”

ฟู่ลั่วเฉินพยักหน้า： “หยุนซวนพาคนออกไป ขังเอาไว้ที่คุกหลวงชั่วคราว”

“ขอรับ”

หยุนซวนมองเฟิงฉิ้นหว่านอย่างพิจารณา แล้วลากชายคนนั้นออกไป

：

：