ตอนที่ 151
บทที่ 151 ฟันลงไปกระบี่เดียว
October 22, 2026
กลางเมืองหลวง ฟู่ลั่วเฉินเร่งเดินทางให้เร็วเป็นสองเท่าทั้งกลางวันกลางคืน เปลี่ยนม้าไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง ในที่สุดก็ถึงจวนยู่ชินอ๋อง
ใบหน้าของฟู่ลั่วเฉินเต็มไปด้วยความเย็นชา สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ภายในดวงตาที่เฉียบแหลมมีความกระสับกระส่าย
เพียงแค่ทันทีที่เขาเข้าไปในประตูจวน ฝีเท้าก็หยุดลงทันทีทันใด
ภายในจวนเห็นเพียงไม้ดอกและพืชหญ้าต่างๆจัดวางเอาไว้มากมาย และเห็นได้ชัดไม้ดอกและพืชหญ้าเหล่านั้นส่งมาจากทางทิศใต้
ข่าวด่วนที่เพิ่งจะส่งมาจากภายในจวนอย่างเร่งด่วน ผู้ใดยังมีกะจิตกะใจจัดวางไม้ดอกและพืชหญ้าเหล่านี้?
เห็นได้ชัดว่าหยุนซวนก็มองเห็นแล้ว สังเกตเห็นว่าทั่วทั้งกายท่านชายของตนเองเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก ภายในใจอดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญทันที รีบติดตามฝีเท้าของเขาไปติดๆ
พ่อบ้านฟู๋โป๋ออกมาต้อนรับ เมื่อเห็นฟู่ลั่วเฉิน บนใบหน้ามีความประหลาดใจที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าประหลาดใจมากว่าเพราะเหตุใดเขาจึงกลับมาอย่างกะทันหัน: “ท่านชาย?”
“ท่านพ่อล่ะ?”
“ตอนนี้ท่านอ๋องกำลังอยู่ในห้องโถงใหญ่ อีกทั้งคุณหนูลูกผู้น้องก็อยู่ด้วย”
ทั้งตัวของฟู่ลั่วเฉินพันรอบไปด้วยความโกรธ ก้าวเท้ายาวมุ่งหน้าไปทางห้องโถงใหญ่ เสื้อคลุมสะบัดเกิดเสียงดังหวีดหวิว
ด้านในห้องโถงใหญ่ แขนของจวนยู่ชินอ๋องห้อยอยู่ที่ด้านหน้าหน้าอก กำลังใช้มือข้างเดียวเล่นหมากรุกอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง มีรอยยิ้มบนใบหน้า: “ฮ่าฮ่า ฝีมือการเล่นหมากรุกของแม่หนูเฉิงนับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆแล้ว อีกสักสองปี เกรงว่าข้าก็เอาชนะไม่ได้แล้ว”
มองดูหญิงสาวอายุราวสิบห้าสิบหกปี ชุดกระโปรงหลัวสีม่วงอ่อนลายดอกโบตั๋นด้ายไหมสีทอง บนศีรษะมีปิ่นพวงประดับด้วยหยกรูปปีกนกหลวนรวมเข้ากับดอกบัวและไห่ถางรวมอยู่ในอันเดียวกัน ดวงตายิ้มแย้ม ใบหน้าสวยงดงาม มีความรู้สึกสง่างามและใจกว้างกลุ่มหนึ่ง
“ท่านอ๋องอย่าได้ล้อจิ่งเฉิงเล่นเลย เป็นเพราะท่านอ๋องตั้งใจอ่อนข้อให้ ข้ายังด้อยกว่าอีกไกลนัก”
เมื่อเสียงพูดจบลง ฟู่ลั่วเฉินก็เดินก้าวเท้ายาวเข้าไปในห้องโถงใหญ่แล้ว เมื่อมองเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ความเย็นยะเยือกทั่วตัวเกือบจะรวมตัวกันกลายเป็นสาร
ยู่ชินอ๋องรีบลุกขึ้นยืน: “ลั่วเฉิน เจ้ากลับมาเพราะเหตุใด? แล้วก็ไม่ให้คนแจ้งข่าวล่วงหน้า แต่เจ้าก็กลับมาได้ประจวบเหมาะ รีบมาดูเร็วเข้าว่าผู้ใดมา นี่คือจิ่งเฉิงเป็นลูกสาวของท่านน้าเจ้า เจ้าจะต้องเรียกว่าลูกผู้น้อง ตอนที่พวกเจ้าสองเป็นเด็กมักจะเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ ยังเล่นกันค่อนข้างดีเลยทีเดียว”
ดวงตาหงส์ของฟู่ลั่วเฉินขยับเล็กน้อย พยายามระงับความโกรธทั่วทั้งกายเอาไว้: “มิใช่ท่านพ่อเป็นผู้ส่งจดหมายให้ข้ากลับมาหรอกหรือ?”
“ข้า? เปล่าเสียหน่อย ข้าทราบว่าเจ้ากำลังจัดการธุระสำคัญอยู่ เหตุใดจึงส่งจดหมายให้เจ้ากลับมากะทันหัน?” ยู่ชินอ๋องประหลาดใจ
ความเย็นยะเยือกทั่วทั้งกายของฟู่ลั่วเฉินแผ่ขยายเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในการหยุดชะงัก: “ถ้าเช่นนั้นผู้ใดส่งจดหมายให้ข้า บอกว่าภายในจวนมีเรื่องเร่งด่วน?”
สีหน้าของยู่ชินอ๋องเคร่งขรึมขึ้นมาทันที หันหน้ากลับมองทางจิ่งเฉิง: “จิ่งเฉิง......ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าเคยพูดว่า ได้ส่งข่าวไปให้ลั่วเฉินใช่หรือไม่?”
เซี่ยจิ่งเฉิงพยักหน้า ค่อยๆก้าวไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ย่อเข่าทำความเคารพด้วยกิริยาท่าทางที่งดงาม: “จิ่งเฉิงคารวะท่านผู้พี่”
สีหน้าของฟู่ลั่วเฉินไม่เปลี่ยนแปลง: “เป็นเจ้าที่ส่งข่าวให้ข้า?”
“เจ้าค่ะ เมื่อสองวันก่อนได้เข้าร่วมการล่าสัตว์ ท่านอ๋องไม่ระวังทำให้แขนได้รับบาดเจ็บ ฉะนั้นข้าจึงอยากให้ท่านผู้พี่กลับมาดู”
ฟู่ลั่วเฉินเหลือบตาขึ้นหันมองไปทางยู่ชินอ๋อง: “หยกแขวนที่ข้ามอบให้ท่านพ่อดูแลเก็บรักษาละ?”
ยู่ชินอ๋องรีบคลำไปที่ถุงหอมบริเวณเอว: “ข้าพกติดตัวไว้ตลอดเวลา......”
ครู่ต่อมา ใบหน้าของเขาก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที เป็นเพราะถุงหอมว่างเปล่า ด้านในนั้นไม่มีหยกแขวนอันนั้นโดยสิ้นเชิง
หยกแขวนอันนั้นเป็นสิ่งของยืนยันที่ฟู่ลั่วเฉินทิ้งไว้ให้ใช้ตอนที่ส่งข่าวด่วน!
“ก่อนหน้านี้ยังอยู่!”
เซี่ยจิ่งเฉิงหยิบหยกแขวนอันหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ: “ที่ท่านผู้พี่หาใช่อันนี้หรือไม่ สองวันก่อนข้าเก็บได้โดยบังเอิญ เดิมทีคิดจะนำไปคืนให้แก่ท่านอ๋อง แต่ทว่ายังไม่ทันได้บอก?”
“เจ้านำหยกแขวนอันนี้ให้คนส่งจดหมายให้ข้า?”
“เมื่อสองวันก่อนมองดูแล้ว รู้สึกว่าชอบมากเลยทีเดียว ฉะนั้นจึงถือเล่นอยู่ในมือครู่หนึ่ง ท่านผู้พี่ นี่ท่านโกรธหรือ?” เซี่ยจิ่งเฉิงเม้มมุมริมฝีปากเล็กน้อย บนใบหน้างดงามแฝงไปด้วยความรู้สึกน้อยใจ