บทที่ 155 ความกล้าหาญสุนัขของเจ้ายิ่งใหญ่นัก

เหว้ยหลันจัดการถ้วยชาและพรมตลอดจนสิ่งของอื่นๆเรียบร้อยแล้ว รีบกลับไปยังข้างกายของเฟิงฉิ้นหว่านอีกครั้ง: “คุณหนู หยุนเลี่ยวทางนั้นไม่มีปัญหาอะไรหรือไม่?”

เฟิงฉิ้นหว่านเงยหน้าขึ้นมา: “เป็นห่วงว่าข้าจะวางยาเขา?”

“บ่าวมิได้เป็นห่วงเกี่ยวกับความเป็นความตายของหยุนเลี่ยว เป็นกังวลว่าตระกูลหยุนจะใช้โอกาสนี้โจมตีคุณหนู สุดท้ายแล้วหยุนเลี่ยวนั่นถ้าหากหลังออกจากตระกูลเฟิง ร่างกายกลับเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ตามลักษณะนิสัยการจัดการเรื่องราวของนายท่านตระกูลหยุนแล้ว จะต้องไปฟ้องร้องถึงในที่ว่าการอำเภอเป็นแน่”

“ฉะนั้นข้าเพียงแค่ทำให้เขาเลือดกำเดาไหลก็เท่านั้นเอง ไม่ได้จะเอาชีวิตเขาจริงๆ”

ใช้ยาพิษเป็นวิธีการที่สามารถคร่าชีวิตคนได้อย่างง่ายดายจริงๆ แต่ทว่าก็ทิ้งหลักฐานเอาไว้ได้ง่ายที่สุดเช่นกัน ก่อให้เกิดความยุ่งยากที่ตามมาทีหลังอย่างต่อเนื่อง พูดอีกอย่างคือ สังหารหยุนเลี่ยวหนึ่งคน ก็ไม่สามารถทำลายทั้งตระกูลหยุนได้ สำหรับสถานการณ์โดยรวมแล้วไม่ได้มีผลกระทบที่ร้ายแรงเท่าไหร่

เหว้ยหลันถอนหายใจอย่างโล่งอก: “องครักษ์ลับสองนายที่อยู่ข้างกายคุณหนูล้วนถูกส่งออกไปแล้ว บ่าวเป็นกังวลว่าความสามารถของตนเองเพียงคนเดียวจะไม่เพียงพอจริงๆ แล้วก็ไม่รู้ว่าท่านชายทางนั้นได้รับข่าวหรือไม่......”

“รู้แล้วจะทำอย่างไรได้? หรือว่าท่านชายฟู่จะยังสามารถเดินทางกลับมาเป็นกรณีพิเศษเฉพาะได้?” เฟิงฉิ้นหว่านลุกขึ้นยืน ระงับความกระสับกระส่ายที่ผุดขึ้นในหัวใจอย่างอธิบายไม่ได้ลงไป ลุกขึ้นเดินกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

นางเพิ่งจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฉินฮั๋วเหนียนก็มาหาโดยไม่ได้รับเชิญ

“ท่านอาฉิน เหตุใดท่านถึงมาหาในเวลานี้? ข้ายังกำลังคิดว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็จะไปหอหญิงงามเมือง!”

“คุณหนู ก่อนที่ตระกูลหยุนจะลงมือ ร้านขายธัญพืชทางนั้นได้สั่งซื้อธัญพืชไปจำนวนหนึ่ง วันนี้เรือขนส่งธัญพืชกลับถูกกักเอาไว้ เถ้าแก่ติงเดินทางไปเจรจาหารือ ไปแล้วแต่ก็ยังไม่กลับมา” ฉินฮั๋วเหนียนขมวดหว่างคิ้วแน่น

“ถูกกักเอาไว้ที่ใด?”

“ท่าเรือเมืองซู กล่าวกันว่าเป็นตอนที่ตรวจสอบมีบางอย่างไม่ถูกต้องตามกฎระเบียบเล็กน้อย เรื่องจริงเป็นอย่างไรยังต้องเดินทางไปดูค่อยว่ากันอีกที”

เปลือกตาของเฟิงฉิ้นหว่านสั่นเทาเล็กน้อย: “ถ้าเช่นนั้นท่านอาฉินก็ไปดูเถอะ อายุของเถ้าแก่ติงก็มากแล้ว อย่าให้เกิดเรื่องผิดพลาดอะไร”

น้ำเสียงของฉินฮั๋วเหนียนมีความหนักแน่นและจริงจัง: “คุณหนู ในเวลานี้ข้าจะไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด ท่านก็น่าจะมองออกแล้ว นี่จะต้องเป็นฝีมือของตระกูลหยุนอย่างแน่นอน พวกเขาคิดหาวิธีการโยกย้ายอานผิงอ๋องและท่านชายฟู่ไปยังไม่พอ ในวันนี้แม้แต่ข้าก็อยากคิดหาวิธีการจัดการหลินผิง จะต้องคิดจะลงมือกับคุณหนูเป็นแน่”

“ข้ารู้ แต่ทว่าท่านอาฉินไม่ไป ตระกูลหยุนจะต้องคิดหาวิธีการอื่นอย่างแน่นอน”

ฉินฮั๋วเหนียนกำหมัดเอาไว้แน่น รู้สึกเพียงแค่มีความตั้งใจแต่ไม่มีกำลังอยู่ครู่หนึ่ง: “แต่ทว่าคุณหนูความปลอดภัยของท่าน......”

“ข้างกายข้ายังมีเหว้ยหลัน ในตอนนี้ไม่เป็นอะไร ท่านอาฉินไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่าง ท่านอาฉินไปเมืองซูละก็ ข้ายังมีอีกเรื่องที่อยากจะรบกวนให้ท่านอาฉินทำ”

“มิทราบว่าเป็นเรื่องอันใด?”

“ข้าส่งคนออกไปที่เมืองซูสองคน......” เฟิงฉิ้นหว่านกดน้ำเสียงเบาลง นำแผนการของตนเองบอกให้ฟังหนึ่งรอบ

สีหน้าของฉินฮั๋วเหนียนยิ่งจริงจังมากขึ้น สุดท้ายพยักหน้าอย่างจริงจัง: “คุณหนูโปรดวางใจ ข้าจะต้องนำเรื่องราวสืบให้แน่ชัดอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ เพียงแต่ความปลอดภัยของคุณหนูเอง......”

เฟิงฉิ้นหว่านเผยให้เห็นรอยยิ้มบางๆ: “ท่านอาฉินช่วยทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ ข้าก็จะต้องอยู่อย่างปลอดภัยไม่ถูกทำร้ายอย่างแน่นอน”

“ขอรับ ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะรีบออกเดินทาง”

“ขอให้ท่านอาฉินเดินทางโดยปลอดภัย”

หลังจากหยุนเลี่ยวทวงขอหนังสือข้อตกลงจากเฟิงฉิ้นหว่านทางนี้ไม่สำเร็จ กลับไปก็ระเบิดโทสะไปหนึ่งรอบ เขาคิดว่าตนเองเป็นบุตรแห่งสวรรค์ เดิมทีคิดที่จะวางแผนทำร้ายหอหญิงงามเมืองไว้ในใจแล้ว แต่ทว่านึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะพลิกผัน

หยุนฉิวนั่งอยู่ด้านข้าง รูปร่างของเขาผ่ายผอม แก้มตอบเล็กน้อย แต่มีความสงบและสง่าผ่าเผยกลุ่มหนึ่ง: “พอแล้ว หญิงสาวตัวเล็กๆเพียงคนเดียวก็สามารถทำให้เจ้าลนลานหวาดกลัวครั้งแล้วครั้งเล่าได้ ดูเหมือนว่าการอบรมสั่งสอนของข้าที่มีต่อเจ้าหลายปีมานี้จะเสียแรงเปล่าแล้ว”

หยุนเลี่ยวรีบเก็บโทสะลงไป: “ท่านพ่อ เป็นเพราะลูกไม่เอาไหน ทำให้ท่านผิดหวังแล้ว”