บทที่ 157 การกระทำเลวทรามต่ำช้าหน้าด้านไร้ยางอาย

การเคลื่อนไหวออกจากหอหญิงงามเมืองของบรรดาแม่นางไม่ได้ปิดบัง เฟิงฉิ้นหว่านสั่งให้คนจ้างรถม้ามาสองสามคัน ตกแต่งสะดวกสบายอย่างที่สุด ส่งบรรดาแม่นางออกไปนอกเมืองอย่างเปิดเผยบริสุทธิ์ หลังจากนั้นก็พาเหว้ยหลันกลับมายังหอหญิงงามเมือง

“คุณหนู วันนี้ท่านไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดของผู้ชายนะเจ้าคะ ใส่กระโปรงกลัวก็ออกมาแล้ว ถ้าหากว่าท่านฉินอยู่ละก็ ตอนนี้คงจะปวดหัวอย่างไม่รู้จบเป็นแน่แล้ว ในหอยังมีเสื้อผ้าของคุณหนูอยู่ บ่าวจะไปนำมาให้ท่าน”

เฟิงฉิ้นหว่านหาใบชาออกมา กิริยาท่าทางในการชงชาไม่ช้าไม่เร็ว: “ไม่ต้องหาแล้ว วันนี้ที่หอหญิงงามเมืองไม่มีแขกอยู่ ก็แต่งกายแบบนี้เถอะ”

เฟิงฉิ้นหว่านชงชาเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลังจากดื่มไปสองถ้วยเล็กแล้ว ก็ลุกขึ้นเดินอยู่ในหอหญิงงามเมืองอย่างช้าๆ มองดูทุกจุดอย่างละเอียดที่สุด

เหว้ยหลันที่อยู่ข้างกายมองตาม รู้ว่านางมีความกังวลมากมายภายในใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยบรรเทาได้อย่างไร: “คุณหนู ในหอหญิงงามเมืองทั้งหมดทั้งมวลนี้ท่านเป็นผู้รับผิดชอบในการควบคุมดูแลตกแต่งหรือเจ้าคะ?”

“อืม ในระยะแรกตอนที่จัดแต่งภายในใจก็ไม่ได้มีความเข้าใจดี แต่ทว่าคิดไม่ถึงว่า ผลที่ออกมากลับไม่เลว”

เฟิงฉิ้นหว่านมองกลับไปกลับมาอยู่รอบหนึ่ง ก็กลับไปพักผ่อนยังห้องที่เก็บเอาไว้โดยเฉพาะ: “ข้านอนสักตื่น ถ้าหากว่าคนของตระกูลหยุนมาละก็ ก็เชิญพวกเขาเข้ามา”

“เจ้าค่ะ”

การนอนครั้งนี้ของเฟิงฉิ้นหว่านหลับสนิทที่สุด หลังจากลุกขึ้นมา ก็ยกขนมขึ้นมากินอย่างช้าๆ

“คุณหนู ท่านชายรองตระกูลหยุนหยุนฮั่นมาแล้วเจ้าค่ะ”

เฟิงฉิ้นหว่านโยนขนมเค้กน้ำตาลในมือออกไปตามอำเภอใจ: “เชิญเขาเข้ามา”

หยุนเลี่ยวก้าวเท้ายาวเข้ามาในหอหญิงงามเมือง ข้างกายไม่ได้พาคนรับใช้มาด้วยแม้แต่คนเดียว หลังจากเข้ามาแล้วยังหันหลังกลับไปมองดูด้านหลัง

เฟิงฉิ้นหว่านยกมุมริมฝีปากขึ้น: “ยินดีต้อนรับท่านชายรองหยุน”

สีหน้าท่าทางของหยุนฮั่นดูผิดไปจากปกติบ้างเล็กน้อย ในดวงตาที่มองเฟิงฉิ้นหว่านมีการกล่าวเตือน: “ดีที่คำพูดก่อนหน้านี้ของเจ้ามีมูล มิใช่การเสกสรรปั้นเท็จ มิเช่นนั้นละก็เจ้าได้เห็นดีแน่”

เฟิงฉิ้นหว่านนำหยุนฮั่นขึ้นมาบนชั้นสอง จากนั้นก็ชี้ไปยังฉากบังลมขนาดใหญ่อันหนึ่ง: “เมื่อมองดูเวลานี้ นายท่านตระกูลหยุนกับท่านชายสามหยุนก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ที่ข้าพูดเป็นความจริงหรือหลอกลวง ท่านชายรองลองฟังดูด้วยตนเองก็จะเข้าใจชัดแจ้งแล้ว”

หยุนฮั่นมองดูด้านหลังของฉากบังลมมีโต๊ะจัดวางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว และด้านบนก็มีชาที่ชงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เม้มริมฝีปากเงียบๆ ไปนั่งที่ด้านข้างโต๊ะทันที เฟิงฉิ้นหว่านไม่ได้กล่าวอะไรมาก หันหลังเดินกลับไปที่ห้องโถงใหญ่ปักษาเอกาของชั้นสอง

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลงแล้ว ที่ประตูหอหญิงงามเมืองมีเสียงฝีเท้าดังลอยมา เฟิงฉิ้นหว่านวางถ้วยน้ำชาในมือลง มุมปากยกขึ้นจนเป็นเส้นโค้ง แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากใจเลยแม้แต่นิดเดียว

หยุนฉิวและหยุนเลี่ยวเดินเข้ามา เดิมตามเหว้ยหลันขึ้นไปบนชั้นสองด้วยสีหน้าท่าทางที่เงียบสงบ

เฟิงฉิ้นหว่านนั่งอยู่ด้านข้างโต๊ะ สวมเสื้อผ้าไหมเยว่ฮั๋วสีเหลืองอมขาวการปักลายแบบซูซิ่ว คู่กับกระโปรงผ้าแพรไหมซาติน บนศีรษะปักด้วยปิ่นไข่มุกห้อยระย้า อันเล็กละเอียดและงดงาม ขาวสะอาดแวววาว การแต่งกายเช่นนี้ทำให้ขับความงดงามบอบบางน่าทะนุถนอมของนางให้เด่นขึ้น

ในเวลานี้ นางกำลังรินชาด้วยกิริยาท่าทางที่อ่อนช้อย นิ้วมือเรียวยาว ข้อมือเล็กขาวสะอาดมีกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย

ดวงตาของหยุนฉิวมีแสงดำมืดปรากฏออกมาแวบหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าเฟิงฉิ้นหว่านจะสงบเยือกเย็นเช่นนี้?

“เดินทางมาหอหญิงงามเมืองอย่างหุนหันพลันแล่น มิได้รบกวนอารมณ์อันสุนทรีย์ในการดื่มชาของแม่นางเฟิงกระมัง?”

“ควรจะเป็นเกียรติของหอหญิงงามเมืองถึงจะถูกต้อง” เฟิงฉิ้นหว่านผายมือไปที่ที่นั่งด้านข้างเพื่อเป็นสัญญาณบอกใบ้: “นายท่านหยุน ท่านชายสามหยุน เชิญนั่ง”

น้ำเสียงของหยุนเลี่ยวมีความเหน็บแนม: “ก่อนหน้านี้แม่นางเฟิงมิใช่ว่าแต่งชุดบุรุษหรอกหรือ? เหตุใดตอนนี้สวมใส่กระโปรงหลัวมาที่นี่แล้ว ถ้าข้าไม่รู้ ยังนึกว่าที่หอหญิงงามเมืองมีนางโลมที่สวยงามเพิ่มขึ้นมาอีกคนเสียอีก?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิงฉิ้นหว่านไม่เปลี่ยนแปลง: “ขอบคุณท่านชายสามที่ชื่นชอบรูปร่างที่สวยงามของข้า”

หยุนเลี่ยวฟังออกว่านางหลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญและพูดถึงเฉพาะประเด็นรอง ร้องฮึ่เสียงเย็นชาออกมาคำหนึ่ง: “ช่างไม่มีความละอายแม้แต่น้อยจริงๆ!”

“ท่านชายสามควรจะเรียนรู้การพูดจาและจัดการธุระจากนายท่านหยุนให้ดีดี พวกท่านเหล่านี้ผู้ที่อยู่ในหอหญิงงามเมืองทั้งวันเพลิดเพลินจนลืมกลับบ้านยังไม่รู้สึกละอาย ข้าแสดงความสามารถและทักษะในหอ บรรดาแม่นางที่พึ่งพาอาศัยความสามารถตนเองทำมาหากินมีอะไรน่าละอายกัน?”

หยุนเลี่ยวคิดอยากจะพูดอะไรต่ออีก แต่กลับถูกสายตาของหยุนฉิวหยุดยั้งเอาไว้: “แม่นางเฟิง ในเมื่อพวกข้ามาแล้ว น่าจะลองพูดกันตรงๆไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงคำก็ไม่เสียหาย ฝีปากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงแล้ว”

“ได้เจ้าค่ะ มิทราบว่านายท่านหยุนต้องการจะพูดอะไร?”