บทที่ 167 เจ้าฟังข้าเล่นลิ้น

หยุนซวนได้ยินคำสั่งของฟู่ลั่วเฉิน รีบสั่งให้คนนำฟูกสองชิ้นมาปูที่นอน : “ท่านชาย ที่นอนปูเสร็จแล้ว ท่านลองดูเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฟู่ลั่วเฉินนั่งอยู่ข้างเตียง มองดูของที่อยู่บนเตียง คิ้วขมวดโดยไม่ได้ตั้งใจ

แน่นอนว่าสิ่งของทุกอย่างที่ใช้ในสวนเป็นของที่ดีที่สุด เขาใช้ของเหล่านี้ก็ไม่ได้รู้สึกว่าไม่มีอะไรไม่ดี แต่ตอนนี้ ทันทีที่นำสิ่งเหล่านี้มาเชื่อมโยงกับเฟิงฉิ้นหว่าน ก็รู้สึกว่ามันผิดปกติเล็กน้อย

“สีของฟูกนี้......”

หยุนซวนมองอย่างละเอียด : “พื้นรองสีเขียว ลวดลายสีทองเข้ม สงบกว้างขวาง......อ้อ นี่ถ้าหากให้แม่นางเฟิงใช้ สีมันดูอึกทึกเกินไปหน่อยจริงๆ หรือไม่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดง?”

ฟู่ลั่วเฉินขมวดคิ้วแน่นมากขึ้น : “นางกำลังไว้ทุกข์ อย่าใช้สีแดง”

“ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเป็นสีชมพู? สีชมพูก็สวยเหมือนกัน”

หยุนซวนมองท่านชายของบ้านตัวเอง นึกถึงในห้องนอนมีเตียงสีชมพูอยู่หนึ่งตัว ไม่รู้ทำไม จู่ๆตัวสั่นอย่างกะทันหัน ทำไมแค่นึกๆดูแล้วก็รู้สึกหนาวสั่นอย่างบอกไม่ถูก?

“สีชมพู.......” ฟู่ลั่วเฉินรู้สึกว่าสีชมพูเหมาะสมกว่าเล็กน้อย แต่ตัวเองเพิ่งถูกปฏิเสธไป ก็มาจัดเตรียมอย่างเอาใจใส่เช่นนี้ จะทำให้เฟิงฉิ้นหว่านแอบหัวเราะเยาะตัวเองหรือเปล่า?

หยุนซวนที่อยู่ด้านข้างกระแอมเสียงเบา พูดเตือน : “ท่านชาย ท่านหยุดคิดได้แล้ว ต่อให้ท่านต้องการใช้สีชมพู ในสวนของพวกเราก็ไม่มี!”

ดวงตาของฟู่ลั่วเฉินเย็นชาลงทันที สีหน้าดูไม่สบอารมณ์อย่างกะทันหัน : “ต่อไปนี้เตรียมไว้บ้าง”

“รับทราบ ข้าน้อยจะให้คนใส่ใจกับเรื่องนี้ นอกจากนี้เขียนจดหมายบอกฟู๋โป๋ด้วย ให้เขาเตรียมไว้ในจวนอ๋องบ้าง ไม่ช้าก็เร็วต้องได้ใช้”

หยุนซวนดึงผ้าห่มแล้วหัวเราะแหะแหะ “ท่านชาย ถ้าอย่างนั้นผ้าห่มยังจะเปลี่ยนหรือไม่?”

ฟู่ลั่วเฉินถอนสายตากลับ : “เปลี่ยนอะไร? เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาสีก็ไม่เหมาะสมอยู่ดี?”

หยุนซวนเดินวนไปมาสองก้าว จู่ๆดวงตาก็เป็นประกาย : “ท่านชาย ข้าน้อยคิดบางอย่างออก ต้องเหมาะสมอย่างยิ่ง ท่านรอก่อน”

ฟู่ลั่วเฉินกำลังคิดอะไรแบบไหนเหมาะสม ก็มองเห็นเฟิงฉิ้นหว่านเดินเข้ามา

“คำนับท่านชาย ตอนนี้ท่านชายรู้สึกยังไงบ้าง?”

“ก็ยังดี” ประกายดวงตาของฟู่ลั่วเฉินสั่นเล็กน้อย ทำไมถึงไม่มีใครรายงานอะไรเลย เตียงล้วนแล้วยังเตรียมไม่พร้อม......

เฟิงฉิ้นหว่านกลับอึ้งเล็กน้อย : “เตียงนี้......”

หรือว่าเตรียมไว้ให้นาง?

ฟู่รั่วเฉินกุมหน้าอกแล้วกระแอมสองครั้ง จู่ๆเสียงก็แหบเล็กน้อย : “หลังจากที่เจ้าไป หยุนซวนคิดเองเออเองเชิญหมอมาเช็ดดูอาการ บอกว่าอาการบาดเจ็บของข้ากำเริบได้ง่าย.....ดังนั้น ดีที่สุดคือตอนกลางคืนมีคนเฝ้าตลอดเวลา”

“ไม่ทราบว่าหมอที่ท่านชายเชิญมาเป็นท่านไหน? ช่วงเวลาที่ข้าอาศัยอยู่ในสวนแห่งนี้ สามารถขอคำชี้แนะได้บ่อยๆหรือไม่”

ถ้าจะบอกว่าเรื่องที่เฟิงฉิ้นหว่านกังวลที่สุด เกรงว่าก็คือหมอผีที่พระองค์ชายสามจะหามาในอนาคตคนนั้น

ความทุกข์เหล่านั้นที่ได้รับเมื่อชาติที่แล้ว ทุกวันนี้นึกถึงแล้วยังคงรู้สึกกลัวจนตัวสั่น สำหรับเรื่องอื่นๆนางล้วนแล้วคิดหาวิธีจัดการกับมันหลายวิธี มีเพียงหมอผีคนนั้นเท่านั้น เพราะวิธีการคาดเดาได้ยาก ในทางตรงกันข้ามรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

ดังนั้นสิ่งเดียวที่นางสามารถทำได้ ก็คือพัฒนาทักษะด้านการแพทย์และทักษะด้านยาพิษของตัวเอง มีเพียงแบบนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถเอาชนะเขาได้

แววตาของฟู่ลั่วเฉินขยับเล็กน้อย : “ชี้แนะบ่อยๆ? เจ้ายังอยากจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน?”

“แน่นอนต้องดูแลจนสุขภาพของท่านชายแข็งแรง”

ฟู่ลั่วเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย : อย่างนั้นเขารู้สึกว่าอาการป่วยนี้เกรงว่าจะไม่ดีขึ้นในเวลาอันสั้นแล้ว

“ข้ารู้สึกว่าหมอที่มีชื่อเสียงคนนั้นถือว่าใช้ได้ มีความสามารถทางการแพทย์สูงจริงๆ ดังนั้นข้าก็เลยให้หยุนซวนส่งเขาไปที่เมืองหลวง”

เฟิงฉิ้นหว่านไม่เข้าใจ : “ส่งไปเมืองหลวง?”

“อืม สุขภาพของเย่ลั่วหานแย่มาโดยตลอด ไปพบหมอที่มีชื่อเสียงมากมาย ข้าเจอหนึ่งคน แน่นอนต้องส่งไปให้เขาอยู่แล้ว”