บทที่ 170 ของข้า ไม่อยากให้คนอื่นเห็น

ช่วงเช้าของวันถัดไป เฟิงฉิ้นหว่านตื่นเช้าอย่างมาก ฟู่ลั่วเฉินก็ลืมตาเช่นกัน

“ท่านชาย ตอนนี้ข้าเก็บของสักพักแล้วไปที่ว่าการอำเภอ ท่านชายนอนต่ออีกสักหน่อยดีกว่า”

“เจ้าไปเก็บของเลย”

แม้ว่าภายในห้องจะมีการแยกเตียงเดี่ยวให้กับเฟิงฉิ้นหว่าน แต่ท้ายที่สุดแล้วระหว่างชายหญิงมีความแตกต่างกัน จากนั้นฟู่ลั่วเฉินให้หยุนซวนทำความสะอาดห้องด้านข้างเพื่อให้เฟิงฉิ้นหว่านใช้สำหรับอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า เตียงนอนใช้สำหรับเฝ้าตอนกลางคืน

เฟิงฉิ้นหว่านพับผ้าห่มเสร็จ ไปล้างหน้าหวีผมห้องข้างๆ และหลังจากนั้นหยิบกล่องเล็กๆออกมา หยิบเครื่องแป้งออกมาหนึ่งชุด เริ่มแต่งหน้าอยู่ตรงหน้ากระจกอย่างระมัดระวัง

ในครั้งนี้เป็นการไปที่ศาลเพื่อเผชิญหน้ากับตระกูลหยุน ในฐานะเป็นเหยื่อที่บริสุทธิ์ที่สุดของหอหญิงงามเมืองในครั้งนี้ การแต่งหน้านี้จำเป็นต้องน่าสงสาร แต่ว่าความน่าสงสารนี้กลับไม่สามารถมีความอ่อนแอและซีดขาว ไม่อย่างนั้นจะเผยให้เห็นถึงความไม่มั่นใจ

ดังนั้นเฟิงฉิ้นหว่านทำให้สีของคิ้วมีความเข้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตายังคงสดใสและชุ่มชื่น ปลายตาใช้เครื่องแป้งสีแดงเข้มจุ่มลงไปเบาๆ ด้วยประการนี้ ช่วงเวลาที่ต้องจริงจัง ตรงหว่างคิ้วมาพร้อมกับความกล้าหาญ ช่วงเวลาที่ต้องแสดงความอ่อนแอ แสงน้ำที่จุ่มอยู่ตรงหางตาก็จะค่อนข้างน่าสงสาร

พูดได้เลยว่า ยามรุกสามารถบุกโจมตีได้ ยามถอยก็สามารถป้องกันเอาไว้ได้ สมบูรณ์แบบ!

เฟิงฉิ้นหว่านใช้แปรงขนาดเล็กแต่งเติมหน้าอย่างระมัดระวังเสร็จ พยักหน้าอย่างเต็มใจ จากนั้นเลือกกิ๊บติดผมขนนกที่มีความเรียบง่ายและสง่างามจากกล่องเครื่องประดับด้านข้างหนึ่งตัว เสียบเข้าไปในผมอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งหยุดอยู่บนร่างกายของตัวเอง เฟิงฉิ้นหว่านรีบเงยหน้ามอง มองเห็นฟู่ลั่วเฉินพิงอยู่ตรงหน้าต่างพอดี ไม่รู้ว่าดูมานานแค่ไหนแล้ว

“ท่านชาย ท่านนอนต่อไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงออกมาในเวลานี้?”

“เจ้าให้ข้านอน ข้าไม่ได้ตอบตกลง”

ฟู่ลั่วเฉินเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ก้าวเดินหยุดชะงักทันที : เขาไม่ค่อยได้อาศัยอยู่ในสวน แม้ว่าห้องจะไม่ค่อยได้ใช้งาน แต่การตกแต่งนั้นกลับมีความเรียบง่ายมาก

ตอนนี้เฟิงฉิ้นหว่านมาอยู่ได้แค่สองสามวัน ภายในห้องกลับมีสิ่งของมาแต่งเติมไม่น้อย มองดูแล้วมีความอบอุ่นและน่ารักเพิ่มขึ้นอีกหน่อย

“ข้ารู้สึกว่าการแต่งหน้าของเจ้าในวันนี้......”

เฟิงฉิ้นหว่านลุกขึ้นยืน ดวงตาที่สดใสหยุดอยู่บนตัวของฟู่ลั่วเฉิน : “ท่านชายต้องการพูดอะไร? หรือว่าการแต่งหน้าของข้ามีส่วนไหนไม่เหมาะสมหรือ?”

“มันก็ไม่ใช่”

ฟู่ลั่วเฉินก็พูดไม่ออกว่าทำไม เมื่อกี้พิงอยู่ที่หน้าต่าง มองดูเฟิงฉิ้นหว่านแต่งหน้าทีละนิดทีละนิด เป็นครั้งแรกที่รู้ว่าที่แท้การแต่งหน้าของหญิงสาวนั้นยุ่งยากและลำบากเช่นนี้ แต่เขามองอยู่ด้านข้าง กลับรู้สึกว่ามองยังไงก็มองไม่พอ

มองดูนางแต่งหน้าเสร็จทีละนิดทีละนิด มองดูเดิมทีใบหน้าที่สวยงามกลายเป็นเรียบเนียนไร้ที่ติมากขึ้น เขากลับมีความรู้สึกไม่อยากให้คนภายนอกมอง

เฟิงฉิ้นหว่านจับต้นชนปลายไม่ถูกเล็กน้อยว่าฟู่ลั่วเฉินกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าได้เวลาที่เหมาะสมแล้ว นางก็ควรไปที่ว่าการอำเภอแล้ว ดังนั้นเลยกล่าวอำลา : “ท่านชาย ตอนนี้ข้าจะไปที่ว่าการอำเภอแล้ว.....”

ฟู่ลั่วเฉินพยักหน้า เดินไปทางประตู : “งั้นก็ไปกันเลย รถม้าเตรียมพร้อมแล้ว”

เฟิงฉิ้นหว่านขึ้นรถม้ากับฟู่ลั่วเฉินด้วยกัน ภายในใจยังคงไม่สบายเล็กน้อย : “ท่านชาย อีกสักพักไปถึงศาล ท่านชายไม่จำเป็นต้องช่วยข้าโต้เถียงอะไร แน่นอนข้าจะทำให้ตระกูลหยุนหมดหนทางเอง”

ฟู่ลั่วเฉินพิงอยู่ตรงกำแพงรถม้า คิ้วขมวดเล็กน้อย พร้อมกับหลับตาลงพักผ่อน ไม่พูดอะไร

เฟิงฉิ้นหว่านเม้มริมฝีปากเบาๆ : ทำไมมักจะรู้สึกว่าฟู่ลั่วเฉินเก็บตัวเงียบด้วยความโกรธล่ะ?

บนศาล จ้าวยี่สวมเสื้อคลุมอย่างเป็นทางการที่มีลวดลายนกกระเรียนสนนั่งอยู่บนศาลอย่างชอบธรรม

ช่วงเวลาที่เฟิงฉิ้นหว่านและฟู่ลั่วเฉินเดินเข้ามา หยุนฉิวและหยุนเลี่ยวก็ถูกพามาที่ศาลแล้วเช่นกัน