บทที่ 194 ข้าไม่ฟัง ไม่ฟัง ก็คือไม่ฟัง

เฟิงฉิ้นหว่านได้สติกลับมา นางคิดถึงรอยยิ้มไร้ที่ติอย่างวันวาน แต่ว่ากลับทำอย่างไรก็ไม่ได้ สามารถทำได้เพียงก้มหน้าลง ไม่ให้ฟู่ลั่วเฉินเห็นสีหน้าของนาง

สักพัก นางถึงหาเสียงของตัวเองเจอ: “ฝันร้าย ไม่ได้ตั้งใจกวนท่านชาย ท่านชายได้โปรดให้อภัยด้วย”

อารมณ์ของฟู่ลั่วเฉินเยือกเย็นลง สายตายิ่งลุ่มลึกไม่เห็นแสงสว่างใดๆ หลังจากนั้นสักพัก คว้าเฟิงฉิ้นหว่านไว้โดยตรง กอดไว้ในอ้อมกอดของตัวเอง

เฟิงฉิ้นหว่านแข็งทื่อไปทั้งตัว ก่อนหน้านั้นเห็นได้ชัดว่าสามารถควบคุมกันสัมผัสกับฟู่ลั่วเฉินได้ แต่ความฝันเมื่อกี้ ขุดความเจ็บปวดลึกๆในใจของนางออกมา ทำให้การป้องกันในใจยกระดับขึ้นถึงขั้นสูงสุด ยกมือขึ้นมาผลักฟู่ลั่วเฉินโดยไม่ได้ตั้งใจ

สัมผัสได้ถึงการต่อต้านของเฟิงฉิ้นหว่าน สายตาของฟู่ลั่วเฉินยิ่งเยือกเย็น แต่แขนไม่มีการปล่อยเลย กระทั่งยิ่งกอดแน่นเข้าไปอีก: “ข้าเป็นใคร?”

เฟิงฉิ้นหว่านรู้สึกในสมองมีเสียงวิ้งๆ ถูกความหลอกหลอนบีบรัดหัวใจ ทำให้นางหวนนึกถึงถูกผู้คนตรึงไว้แน่น รู้สึกถึงถูกบังคับกรีดข้อมือให้เลือดไหล ดังนั้นเลยมีการดิ้นรนมากขึ้น

ฟู่ลั่วเฉินกอดเอวของนางด้วยมือเดียว และมืออีกข้างประคองหลังของนาง ให้นางเงยหน้าขึ้น: “เฟิงฉิ้นหว่าน มองให้ชัด ข้าคือใคร?”

ใบหน้าของเฟิงฉิ้นหว่านซีดขาว ดวงตาที่ว่างเปล่า ในที่สุดก็มีจุดโฟกัส: “ท่านชาย......”

“ข้าเอง! ข้าชื่ออะไร?”

“.....ฟู่ลั่วเฉิน”

“ไม่ผิด ข้าเอง ฟู่ลั่วเฉิน ดังนั้นเจ้ากลัวอะไร?”

มองไปที่ดวงตาสีเข้มของฟู่ลั่วเฉิน ความคิดที่วุ่นวายของเฟิงฉิ้นหว่านถูกกดลงไปทีละนิดๆ นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆหลายที จากนั้นขจัดความกลัวที่ฝั่งอยู่ภายในใจออกไป: “.....ขอบคุณท่านชาย”

สัมผัสได้ว่าเฟิงฉิ้นหว่านผ่อนคลายลงเรื่อยๆ ฟู่ลั่วเฉินปล่อยมือ: “ฝันร้ายบ่อยๆ?”

“เปล่า แค่ครั้งนี้ ไม่มีประสบการณ์อะไร ดังนั้นเลยทำให้ตกใจ”

ฟู่ลั่วเฉินจ้องสายตาของเฟิงฉิ้นหว่านแน่น: “ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดกับเจ้า เรื่องบางอย่างไม่อยากพูดก็ได้ แต่ว่าห้ามหลอกข้า”

เฟิงฉิ้นหว่านเม้มริมฝีปากอย่างอ่อนโยน อดไม่ได้ที่จะเงียบลง

ฟู่ลั่วเฉินขมวดคิ้วครู่หนึ่ง: “เจ้าพักผ่อนดีๆ พรุ่งนี้ข้าไม่ไปแล้ว อยู่เป็นเพื่อนกับเจ้าในสวน”

“ท่านชายไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ข้าเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้น ฟื้นคืนสติก็ดีขึ้นแล้ว ท่านชายไม่จำเป็นเพื่อข้าแล้วต้องล่าช้า”

“ล่าช้าหนึ่งวัน ข้าสามารถเร่งการเดินทางทดแทนเวลาได้”

เฟิงฉิ้นหว่านมองไปทางฟู่ลั่วเฉินที่มีสายตาที่แน่วแน่ เชือกแน่นในใจเหมือนถูกดึงออกมา: “ท่านชายไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้จริงๆ นิสัยของข้าเป็นเช่นไรท่านชายก็รู้ดี เป็นเพียงฝันร้ายเท่านั้น”

ดวงตาของฟู่ลั่วเฉินนั้นลึกล้ำราวกับหงส์: “คนสามารถกำจัดได้ง่าย แต่ว่าฝันร้ายนั้นฝังรากลึกอยู่ในหัวใจ ไม่ใช่ว่าจะกำจัดมันก็สามารถกำจัดได้ เจ้าต้องการหรือไม่ต้องการเป็นเรื่องของเจ้า ข้าเป็นห่วงหรือไม่เป็นห่วงเป็นเรื่องของข้า”

“ท่านชาย......”

ท่านกลางในความมืด เสียงของฟู่ลั่วเฉินก้องอยู่ในห้อง พร้อมกับเนื้อสัมผัสที่สบาย ราวกับว่าสามารถถ่ายทอดจากหูของคนสู่หัวใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนมักมีอารมณ์อ่อนไหวในความมืดหรือไม่ ในเวลานี้ เฟิงฉิ้นหว่านสามารถสัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนในหัวใจอย่างชัดเจน

“ท่านชาย ระหว่างท่านกับข้าเป็นเพียงการแสดงเท่านั้น ทำไมท่านชายถึงใช้ความรู้สึกที่แท้จริงเช่นนี้ล่ะ?”

คิ้วเย็นของฟู่ลั่วเฉินขมวดขึ้นทันใด: “เอาตามนี้แหละ เจ้าพักผ่อนดีๆ” พูดจบเตรียมจะจากไป

ดูเหมือนว่าเฟิงฉิ้นหว่านตัดสินใจอะไรบางอย่าง เงยหน้ามองไปทางฟู่ลั่วเฉิน: “ท่านชาย เกี่ยวกับเรื่องของการแสดง ข้าอยาก.....”

นางรู้สึกว่าคำพูดบางอย่างพูดล่วงหน้าก่อนจะดีกว่า

“ข้าไม่อยากฟัง” ฟู่ลั่วเฉินหันกลับไปมอง “เจ้าอย่าคิดไปเรื่อยเลย ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วทำตามในหนังสือสัญญา วันนี้เห็นว่าเจ้าถูกฝันร้ายรบกวน ข้าจะไม่ถือสากับน้ำเสียงและทัศนคติของเจ้า พักผ่อนเยอะๆ พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นเช้า”