บทที่ 196 เจ้าก็คือเหยื่อของข้า

เฟิงฉิ้นหว่านมองไปที่ลูกธนูขนนกนั้น มักจะรู้สึกว่าหางของลูกธนูสั่นเล็กน้อยนั้นมีกลิ่นของการเยาะเย้ย

“ท่านชาย ข้าจำได้ว่าความเร็วของลูกธนูขนนกนี้ไม่ควรช้าขนาดนี้ นอกจากนี้เมื่อกี้ตอนที่ข้าหยิบลูกธนู น้ำหนักก็หนักกว่าปกติอย่างมาก”

ฟู่ลั่วเฉินไอเบาๆหนึ่งที ระงับรอยยิ้มในน้ำเสียง

เฟิงฉิ้นหว่านหันหัวไปมอง ภายในแววตามีความรันทดไม่ได้รับความเป็นธรรม: “ท่านชาย แม้ว่าเมื่อคืนข้าจะรบกวนการนอนของเจ้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เจ้าก็ไม่สามารถหยอกล้อข้าเช่นนี้ได้?”

ฟู่ลั่วเฉินก้าวไปข้างหน้าและหยิบลูกธนูขนนกที่ตกอยู่บนพื้น วางไว้ในมือของเฟิงฉิ้นหว่าน: “ข้างในเพิ่มตะกั่วเล็กน้อย เพื่อไม่ให้บินเร็วเกินไปจนทำร้ายเจ้า”

“ข้ายิงธนูด้วยตัวเอง จะสามารถทำร้ายโดนตัวเองได้อย่างไร?” เฟิงฉิ้นหว่านราวกับว่ากำลังฟังเรื่องตลก

“ผู้หญิงหลายคนในเมืองหลวงใช้ธนูและลูกธนูที่มีลักษณะเช่นนี้ ก็เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้เกิดอันตรายมากมาย ข้าไม่ต้องการให้ตอนที่เจ้าออกล่าสัตว์แล้วได้รับบาดเจ็บ หลังจากนั้นมาใส่อารมณ์กับข้า”

ฟู่ลั่วเฉินชี้ไปที่คันธนูเล็กของนางอีกครั้ง

“เดิมทีคันธนูเล็กๆ นี้ตั้งใจจะมอบให้เจ้าในอีกสองเดือนข้างหน้า ในเวลานั้นเป็นเวลาของการล่าสัตว์ที่ดีที่สุด เหยื่อก็อ้วนที่สุดเช่นกัน เพียงแต่ข้าต้องรีบจากไป ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนทำให้เจ้ามีความสุข ดังนั้นเลยเอาออกมาล่วงหน้า รายละเอียดมากมายล้วนแล้วไม่ได้รับการขัด ครั้งหน้าค่อยชดเชยอันใหม่ให้เจ้าแล้วกัน”

เฟิงฉิ้นหว่านตะลึงเล็กน้อย: “ท่านชายทำด้วยตัวเอง?”

“อืม ชอบหรือไม่?”

เฟิงฉิ้นหว่านมองไปที่ฟู่ลั่วเฉินที่มีรอยยิ้ม ด้วยรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและมุ่งมั่น แค่รู้สึกไม่ยุติธรรม เมื่อคืนได้มีการตัดสินใจไปแล้ว แต่ว่าภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดเป็นเวลานาน ทำไมเขากลับทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นล่ะ?

“รูปลักษณ์ถือว่าดูดี แต่ว่าดำสนิทไปหน่อย มองดูแล้วไม่ค่อยสดใส”

ภายในใจของนางเองไม่ค่อยพอใจ อย่างนั้นก็ต้องหาเรื่องกับฟู่ลั่วเฉิน ใครบอกให้มีหนังสือสัญญาแผ่นนั้นล่ะ!

ฟู่ลั่วเฉินแสดงได้ดีอย่างมาก นางก็ไม่มีทางยอมแพ้อย่างแน่นอน!

ปราศจากสัมผัสแห่งความกังวลและฝันร้ายของความไม่สบายใจที่ได้รับในยามค่ำคืน ภายในใจของเฟิงฉิ้นหว่านสว่างมากขึ้น ฟื้นคืนอารมณ์ที่แน่วแน่และอาฆาตพยาบาทก่อนหน้านี้

“สดใส?” ฟู่ลั่วเฉินมองดูคันธนู ของแบบนี้มีพลานุภาพของความตายก็พอแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมยังต้องการสีของความสดใสอีก?

เฟิงฉิ้นหว่านยิ้มและหรี่ตาลง: “คันธนูและลูกธนูที่ท่านชายขัดให้ข้ามีดอกไม้แกะสลักไว้ แล้วทำไมถึงไม่รู้จักเอาอัญมณีฝังเข้าไปสองเม็ด? ท่านชายก็รู้ คนอย่างข้าเป็นคนโลภ ชอบอัญมณีทับทิมและหยกสีเขียวมรกตเหล่านั้น มักจะรู้สึกว่าสีสันฉูดฉาดสวยอย่างมาก”

ดวงตาของฟู่ลั่วเฉินเคลื่อนไหวเล็กน้อย เหลือบมองริมฝีปากที่ยกขึ้นของเฟิงฉิ้นหว่าน พร้อมกับพยักหน้า: “เข้าใจแล้ว ครั้งหน้าจำเป็นต้องแก้ไข”

เมื่อเห็นว่าฟู่ลั่วเฉินตอบตกลงอย่างง่ายดาย เฟิงฉิ้นหว่านเพียงแค่รู้สึกว่าความยากลำบากของตัวเองใช้งานได้จริง ราวกับว่าหนึ่งหมัดต่อยลงไปบนฝ้าย

“งั้นข้าและท่านชายมาเริ่มการประลองดีกว่า ดูว่าใครจับเหยื่อได้ก่อน”

“ชนะแล้วได้รับรางวัลอะไร?”

เฟิงฉิ้นหว่านก็ไม่สนใจเช่นกันว่าตัวเองกำลังขี่ม้าตัวเล็กอยู่ พลิกขึ้นไปบนม้าแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึก: “อย่างนั้นก็ต้องรอให้ท่านชายชนะแล้วค่อยว่ากัน!”

เฟิงฉิ้นหว่านมองไปข้างหน้า เผยให้เห็นถึงแววตาที่มีความมุ่งมั่น: ในเมื่อเว้นระยะห่างไม่ได้ หนังสือสัญญาก็ไม่สามารถเพิกถอนได้ อย่างนั้นก็กุมหัวใจของตัวเองเอาไว้ให้แน่น รอให้ฟู่ลั่วเฉินหมดความสนใจตัวเองแล้วกัน

ฟู่ลั่วเฉินรีบตามขึ้นไป ม้าที่ขี่อยู่มีความตระหง่าน พื้นที่ที่กีบม้าวิ่งผ่าน ต้นไม้สั่นไหว ฝูงนกตกใจ!

หยุนซวนเฝ้าอยู่ข้างนอกป่า ยกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วลูบหน้าของตัวเอง

อิจฉาจัง เพียงแต่ภายในใจก็ตื่นเต้นอย่างมาก!

มักจะรู้สึกว่าทันทีที่เห็นภาพที่ท่านชายและแม่นางเฟิงอยู่ด้วยกัน ภายในใจอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพที่ทั้งสองคนแต่งงานมีลูกด้วยกัน กระทั่งภายในใจของเขาแอบตั้งชื่ออะไรดีให้กับนายน้อยในอนาคต.....

ซู เรื่องนี้ยังคิดไม่ได้ ปล่อยให้ท่านอ๋องไปกังวลเองแล้วกัน!

แม้ว่าม้าตัวเล็กที่ฟู่ลั่วเฉินเลือกจะยังไม่โตเต็มวัย แต่ว่าความเร็วและความทนทานนั้นดีมาก แบกเฟิงฉิ้นหว่านวิ่งเข้าไปในป่าอย่างมีความสุข วิ่งเข้าทางแยกอย่างไม่เชื่อฟังบ้างเป็นบางครั้ง วิ่งรอบทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยดอกไม้ป่า ยั่วยุจนทำให้เฟิงฉิ้นหว่านตลกและทำอะไรไม่ถูก ปรากฏว่าทำให้ทั่วทั้งพื้นป่าไก่บินเตลิดหมาวิ่งพล่าน ไม่มีสิ่งมีชีวิตเข้ามาใกล้แม้แต่ตัวเดียว