บทที่ 198 ตีสุนัข ข้าคือผู้เชี่ยวชาญ

ฟู่ลั่วเฉินเหลือคนไว้ไม่น้อย เฟิงฉิ้นหว่านไม่เลี่ยงที่จะใช้คนพวกนั้นที่เขาเหลือไว้ให้เพื่อไปตรวจสอบภายในเมืองหลินผิง ในไม่ช้าที่มาของข่าวลือก็ถูกชี้เป้าไปที่บนตัวของเหลียงฮุย

เฟิงฉิ้นหว่านอ่านรายละเอียดที่ตรวจสอบมาได้ สีหน้านิ่งมาก

เหว้ยหลันไม่เข้าใจอย่างมาก: “คุณหนู เหลียงฮุยคนนี้กับตระกูลเฟิงไม่มีความแค้นต่อกัน ทำไมถึงเริ่มพุ่งเป้ามาที่ท่าน ทำลายชื่อเสียงของท่านอย่างกำเริบเสิบสาน?”

เฟิงฉิ้นหว่านคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น: แม่ของนางถูกตระกูลเหลี่ยงยกให้กับซูฮั่นจาง ผลคือแม่ของนางยอมที่จะหนีตามเฟิงหลิง แต่ก็ไม่ยอมไปเป็นภรรยาน้อยของตระกูลซู หลังจากผ่านเรื่องนี้ ตระกูลซูก็เงียบไปสักพัก แล้วเช่นนั้น ความกล้าของเหลียงฮุยมาจากไหน?

“เจ้านำเรื่องนี้ไปบอกกับท่านอาฉินอย่างลับๆ”

“ท่านฉิน?”

“อืม เจ้าปล่อยข่าวออกไป อย่างอื่นไม่ต้องสนใจ”

เฟิงฉิ้นหว่านหลับตาลง ตระกูลเหลียงปรากฏในหลินผิงก่อนเวลา ก็ยากที่รับประกันว่าตระกูลซูจะไม่มาหา ดังนั้นนางต้องเร่งแผนบางอย่าง เพื่อป้องกันเมื่อถึงเวลาจะได้รับมือไหว

เรื่องที่ผ่านๆมา คนรอบข้างล้วนแล้วไม่ชัดเจน แต่ท่านอาฉินรู้แน่นอน นางจะอาศัยท่านอาฉิน นำเรื่องพวกนี้ให้เสิ่นเยว่ ให้นางได้มีการเตรียมตัว และสะดวกต่อการจัดการต่อไปของนาง

เฟิงฉิ้นหว่านวางแผนไว้ได้ไม่เลว แต่นางคิดไม่ถึงเลย เหลียงฮุยคนนั้นพาคนมาหาถึงที่โดยตรง

เช้าตรู่วันนี้ เฟิงฉิ้นหว่านพึ่งตื่น ก็เห็นแม่นมโจวรีบเร่งวิ่งเข้ามา: “คุณหนู หน้าประตูมีแม่สื่อคนหนึ่งมา แล้วยังมีคนแก่คนหนึ่งที่แซ่เหลียง บอกว่าจะมาสู่ขอคุณหนู โดยพูดจาไม่สุภาพเลย คุณนายโกรธมาก คุณหนูรีบไปดูเถอะ”

เฟิงฉิ้นหว่านขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้น เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างง่าย พาเหว้ยหลันตรงไปที่ลานหน้าบ้าน

ลานบ้านตอนนี้ สีหน้าของเสิ่นเยว่โกรธจัดมาก ยกมือชี้ไปทางประตูโดยตรง : “พวกเจ้าออกไปให้หมด!”

เฟิงฉิ้นหว่านเดินก้าวใหญ่เข้าไป มองเห็นเหลียงฮุยนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้านด้วยใบหน้าที่ดูถูกเหยียดหยาม

เหลียงฮุยอ้วนเล็กน้อย ท้องนูนเล็กน้อย และคู่ดวงตาเรียวบางบนใบหน้ากลม ขณะนี้แสดงท่าทางดูถูก ยิ่งทำให้น่าขยะแขยงยิ่งเข้าไปอีก

“คุณนายเสิ่น คนในตระกูลรู้เรื่องในตระกูล ลูกของเจ้าเป็นอย่างไร หรือว่าคนที่เป็นแม้เลี้ยงอย่างเจ้าไม่รู้? คนในหลินผิงมีใครที่ไม่รู้ ลูกสาวของเจ้าถูกเกาหวูของตระกูลเกาหลอกก่อน เสียความบริสุทธิ์ของร่างกายไป จากนั้นก็อาศัยความสวย ได้รับความรักจากท่านชายฟู่ลั่วเฉินจากเมืองหลวง เดิมทีคิดว่าจะโบยบินเป็นหงส์ แต่คิดไม่ถึง สุดท้ายเป็นแค่ของเล่น ตอนนี้ท่านชายฟู่ลั่วเฉินสะบัดก้นหนีไปแล้ว ลูกสาวของเจ้าร้องไห้อย่างไม่มีน้ำตาใช่หรือไม่? ข้าไม่รังเกียจที่นางเป็นหญิงตกอับ เพื่อแสดงความสำคัญ ตั้งใจเชิญแม่สื่อมาสู่ขอ อยากจะให้นางมาเป็นภรรยาน้อย ตระกูลเฟิงของเจ้าน่าจะขอบคุณไม่ใช่หรือ?”

เสิ่นเยว่โกรธจนตัวสั่น: “เจ้าอย่ามาใส่ร้ายคนอื่นที่นี่ ลูกสาวตระกูลเฟิงของข้าบริสุทธิ์ ถ้าเจ้ายังกล้าทำลายชื่อเสียงของนาง ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจกับเจ้า!”

“เฮอะ” เหลียงฮุยหมุนตัว มือเก็บพัดที่พัดอยู่ ตบตัวของตัวเองสองที “คุณนายเสิ่น เจ้ากล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง ยังบริสุทธิ์? ถ้าหากเฟิงฉิ้นหว่านบริสุทธิ์ ผู้หญิงในหอนางโลมก็ล้วนเป็นผู้หญิงที่ดี!”

เสิ่นเยว่ยกถ้วยชาในมือขึ้น โยนไปทางเหลียงฮุยอย่างแรง: “เจ้าไสหัวออกไปสะ!”

เหลียงฮุยรีบหลบ แต่เสื้อคลุมยังคงเปื้อนน้ำชาอยู่ ทันใดนั้นยิ่งหยิ่งผยองมากขึ้น: