บทที่ 199 ทุบตีหมาบ้า

เหลียงฮุยส่งเสียงร้องโหยหวน เขาเอามือกุมหัวเอาไว้แน่น เลือดกลับไหลออกมาจากร่องนิ้วมือ

แม่สื่อที่อยู่ด้านข้างมองจนตะลึงอยู่กับที่ตั้งนานแล้ว ในเวลานี้ก็แอบถอนหายใจเช่นกัน หันตัวเตรียมจะวิ่งออกไป

“หยุด!” เฟิงฉิ้นหว่านเปิดปากอย่างเยือกเย็น ในน้ำเสียงมีการข่มขู่อย่างไม่ต้องสงสัย

แม่สื่อคนนั้นรีบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ก้มกราบขอความเมตตาจากเฟิงฉิ้นหว่านโดยตรง

“แม่นางเฟิงโปรดไว้ชีวิตด้วย ผู้น้อยเพียงแค่รับเงินเล็กๆน้อยๆ ทำเรื่องให้คนอื่น ไม่เคยมีความหมายของการดูถูกแม่นาง ล้วนแล้วเป็นเพราะความโลภของผู้น้อย ก้มกราบขอยอมรับผิดต่อแม่นาง ณ ที่นี้”

น้ำเสียงของเฟิงฉิ้นหว่านเย็นชาและแข็ง : “ไปคุกเข่าที่มุมกำแพงอย่างเชื่อฟัง ถ้าหากเจ้าเงียบตลอด ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ถ้าหากเจ้ากล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว ข้าจะไม่ให้เจ้าได้ออกจากประตูตระกูลเฟิง!”

“ได้! ได้!” แม่สื่อคนนั้นรีบไปคุกเข่าอยู่ที่มุมกำแพงอย่างรวดเร็ว คุกเข่าอยู่บนพื้นไม่กล้าเคลื่อนไหว

เสิ่นเยว่พยายามบังคับให้ตัวเองสงบลง ก้าวไปข้างหน้าและยืนข้างเฟิงฉิ้นหว่าน : “ฉิ้นหว่าน ตกลงว่าคนคนนี้เป็นใคร? ทำไมถึงจงใจมาก่อความวุ่นวายที่ตระกูลเฟิงของพวกเรา?”

“ท่านแม่ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหมาบ้าตัวนี้มาจากไหน เพียงแต่ในเมื่อเข้ามาประตูของพวกเราแล้ว แค่ถามดูก็พอแล้ว” เฟิงฉิ้นหว่านมองเหลียงฮุยด้วยสายตาที่เย็นชา “พูดมา ใครส่งเจ้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่?”

“เฟิงฉิ้นหว่าน ข้ามาสู่ขอตามมารยาทและกฎด้วยความหวังดี เจ้ากลับทุบตีข้าไปหนึ่งรอบ ข้าจะลากตัวเจ้าไปพบข้าราชการ!” น้ำเสียงของเหลียงฮุยเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“พบข้าราชการ?” เฟิงฉิ้นหว่านหัวเราะอย่างเย็นชา

“คนอย่างข้าเป็นคนที่ชอบเคารพกฎหมายและกฎเกณฑ์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่เรื่องเล็กล้วนแล้วยินดีให้ข้าราชการมาช่วยแก้ปัญหา ครั้งแรกที่คนของตระกูลเกาไปพบข้าราชการกับข้า สุดท้ายครอบครัวต้องพังทลาย หลังจากนั้นคนของตระกูลฉือก็สร้างปัญหาไปถึงศาลปกครอง สุดท้ายแล้วเหมือนว่าไม่มีใครหลงเหลืออยู่ที่บ้านเลย หลังจากนั้นก็คือตระกูลหยุน ตระกูลหยุนถือว่าดีนิดหน่อย เพียงแค่ลูกชายตายไปสองคน หลังจากนั้นชดใช้หนึ่งล้านตำลึงให้กับข้า ไม่มีพระราชกรณียกิจ.....เจ้าล่ะ? พูดชื่อมาก่อน ให้ข้าดูสิเบื้องหลังของเจ้ามีตระกูลไหนหนุนหลังอยู่ เพียงพอที่จะไปต่อสู้กับข้าที่ศาลปกครองหรือไม่!”

เหลียงฮุยเช็ดเลือดบนใบหน้าหนึ่งที : “เฟิงฉิ้นหว่าน บอกเจ้าไปแล้วจะยังไง? ข้าเกิดในตระกูลเหลียงในเมืองหลวง ชื่อเหลียงฮุย ก่อนหน้านี้เจ้าเอาขนไก่ไปทำลูกศร เห็นได้ชัดว่าราบรื่นไปทุกอย่าง เพียงแต่นี่เป็นเพราะเจ้ามีฟู่ลั่วเฉินหนุนหลัง เจ้าหลอกคนอื่นได้แต่กลับหลอกข้าไม่ได้!”

“อ้อ? นายท่านที่อยู่เบื้องหลังของเจ้าบอกกับเจ้าเช่นนี้หรือ?”

“ถุ้ย! ยังจะมาแสร้งทำเป็นอยู่ที่นี่อีก เป็นแค่อีตัวที่เอาความสวยมาเอาชนะใจผู้ชายเท่านั้น คิดว่าสวมเสื้อผ้าสะอาดตัวนี้แล้วก็จะขาวสะอาดงั้นหรือ? เฟิงฉิ้นหว่าน คนแรกเป็นจ้าวยี่ หลังจากนั้นเป็นฟู่ลั่วเฉิน ต่อจากนั้นก็เป็นอ๋องผิงหวาง และบวกกับหวางจื้อหยวนและฉินฮั๋วเหนียน ผู้ชายรอบตัวของเจ้าไม่น้อยเลยนะ ทุกวันยุ่งไหวหรือเปล่า?”

เสิ่นเยว่หยิบเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว : “ลูกสาวของข้าขาวสะอาดไร้ที่ติ เจ้ากลับมาสาดโคลนใส่คนอื่นที่นี่ วันนี้ไม่ต้องให้ลูกสาวของข้าออกหน้า ข้าก็จะทุบเจ้าให้ตายก่อน หลังจากนั้นค่อยนำศพของเจ้าไปพบข้าราชการ!”

เฟิงฉิ้นหว่านรีบไปขัดขวางเสิ่นเยว่ : “ท่านแม่ เผชิญหน้ากับคนที่ปากร้ายเช่นนี้ ทำความสะอาดเขาก่อนแล้วค่อยว่ากัน ไม่จำเป็นต้องรีบลงมือ”

“ฉิ้นหว่าน แม่รับไม่ได้ที่เขาดูถูกเจ้าเช่นนี้......”

เฟิงฉิ้นหว่านดึงเสิ่นเยว่ไปนั่งด้านข้าง หลังจากนั้นออกคำสั่งให้แม่นมโจว : “ไปนำน้ำร้อนมาชงชาชั้นดีหนึ่งกา ดูแลท่านเหลียงท่านนี้ให้ดี ให้เขาไปล้างกลิ่นเหม็นในปากสักหน่อย”

“รับทราบ!” แม่นมโจวตอบกลับเสียงดัง หันตัวแล้วไปเตรียมทันที ในไม่ช้าก็นำหม้อทองแดงมาหนึ่งใบ ปากหม้อเดือด เดือดจนมีควันสีขาวคลุ้งออกมา เห็นได้ชัดว่าเดือดได้กำลังพอดี หลังจากนั้นนางหยิบชาหนึ่งกำมือ เปิดฝาหม้อทองแดงโดยตรง โยนลงไป

“คุณหนู ชาชงเสร็จแล้ว ใช้ใบชาหลงจิ่งชั้นเยี่ยม”

สายตาของเฟิงฉิ้นหว่านเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง : “ดี เหว้ยหลัน เชิญท่านเหลียงดื่มชา”