บทที่ 200 มองทะลุตัวตน

เฟิงฉิ้นหว่านได้ยินคำพูดของเหลียงฮุย การหมุนเข็มเงินในมือหยุดลง : “จวนเฉิงเสี้ยง......ไม่น่าล่ะเมื่อกี้เจ้าถึงโอ้อวดกำลังต่อตระกูลเฟิงของข้าอย่างมั่นใจ ที่แท้เบื้องหลังของเจ้ามีซูเฉิงเสี้ยงหนุนหลัง”

ในดวงตาของเหลียงฮุยเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว พูดจาภายนอกเหมือนจะเข้มแข็ง แต่ภายในใจกลับขี้ขลาดตาขาว เจ็บปวดอย่างมากจริงๆ เจ็บปวดจนทำให้เขาตื่นตระหนก

“ตอนนี้เจ้ารู้แล้ว ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก? ถ้าหากตอนนี้เจ้าคุกเข่าแล้วยอมรับผิดต่อหน้าข้า ไม่แน่ข้าอาจจะสามารถไว้ชีวิตเจ้าได้”

เฟิงฉิ้นหว่านเผยให้เห็นถึงการครุ่นคิด

เสิ่นเยว่ที่อยู่ด้านข้างเดินขึ้นมา ขมวดคิ้วแน่น ในสายตาเต็มไปด้วยรังสีของความเกลียดชัง : “ฉิ้นหว่าน ทันทีที่คนบ้าคนนี้เข้ามาในตระกูลเฟิง มีเจตนาที่ไม่ดีต่อข้า รังแกเด็กกำพร้าและหญิงม่ายที่ไม่มีคนออกหน้าอย่างข้า หลังจากถูกลูกน้องพบและถูกขัดขวาง จากนั้นย้ายออกจากจวนเฉิงเสี้ยง บังคับให้ข้ายอมจำนน รังแกคนเกินไปแล้วจริงๆ! ลากเขาไปที่ศาลปกครองตอนนี้เลย”

เฟิงฉิ้นหว่านอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง คิดไม่ถึงเลยว่าเสิ่นเยว่จะใช้วิธีจัดการกำจัดศัตรูได้หนึ่งพัน ฝั่งตนเสียหายไปแปดร้อยมาแก้ปัญหา : “ท่านแม่.....”

“เป็นเขาที่มีเจตนาที่ไม่ดีก่อน ดังนั้นทุบตีไปแล้วก็ตีไปแล้ว ไม่มีการทุบตีถึงตายก็ถือว่าพวกเรายั้งมือแล้ว หรือว่าเบื้องหลังของเขามีจวนเฉิงเสี้ยงสนับสนุนอยู่ ก็สามารถรังแกได้ทั้งชายหญิง ก่อกรรมทำชั่วได้งั้นหรือ? ใต้เท้าจ้าวเป็นคนชอบธรรมคนหนึ่ง ไม่กลัวอำนาจ ข้าและเหลียงฮุยคนนี้ไปเผชิญหน้ากันที่ศาลปกครองตัวต่อตัว ใต้เท้าจ้าวไม่มีทางเพราะจวนเฉิงเสี้ยงแล้วช่วยเขาอย่างแน่นอน!”

นางไม่กลัวเสียชื่อเสียง นางเพียงแค่กลัวเฟิงฉิ้นหว่านได้รับความไม่เป็นธรรม

ดวงตาของเหลียงฮุยเบิกกว้าง : “เจ้า.....เห็นได้ชัดว่าเจ้ากำลังพูดบิดเบือนอย่างไม่เป็นความจริง!”

“ทันทีที่เจ้าเข้ามาก็เอาแต่พูดบิดเบือนไม่ใช่หรือ? นี่เรียกว่าชดใช้ร่างกายผู้อื่นตามทางของผู้อื่น!”

เสิ่นเยว่จ้องเหลียงฮุยแน่น ทันทีที่นึกถึงก่อนหน้านี้เขารดน้ำสกปรกใส่ลูกสาวของตัวเอง ก็แทบรอไม่ไหวอยากจะเอามีดมาหั่นเป็นแปดชิ้นทันที

คำว่าขาวสะอาดคือความเจ็บปวดชั่วนิรันดร์ในหัวใจของฉิ้นหว่าน แต่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้ว เกาหวูก็ตายไปแล้วเช่นกัน ในฐานะแม่ ทำได้แค่ปกป้องลูกสาวให้ดี หวังว่าเวลาจะสามารถเยียวยาบาดแผลภายในใจของนางได้

แต่ตอนนี้ ไม่รู้ว่าเหลียงฮุยคนนี้กระโดดออกมาจากไหน ทันทีที่เข้าประตูก็เปิดเผยรอยแผลในอดีต กระทั่งมีการเหยียบย่ำรอยแผลเป็นนั้นอย่างแรง นางจะทนได้อย่างไร?

ดังนั้นต่อให้ต้องเสียชื่อเสียงทั้งหมด ต่อให้อนาคตไม่สามารถยืนอยู่ที่หลินผิงได้ นางก็จะทำให้เหลียงฮุยคนนี้จ่ายด้วยราคาที่ต้องจ่าย!

ในที่สุดลมหายใจที่เย็นยะเยือกของเฟิงฉิ้นหว่านก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางจับมือของเสิ่นเยว่เอาไว้แน่น : “ท่านแม่ บอกแล้วไง เผชิญหน้ากับหมาบ้าเช่นนี้ ข้ามีประสบการณ์ ดังนั้นปล่อยให้ข้าจัดการเองดีกว่า”

เฟิงฉิ้นหว่านพูดจบ หยิบเข็มเงินเล่มนั้นออกมาอีกครั้ง : “จวนเฉิงเสี้ยงมียศศักดิ์สูงศักดิ์ ทั่วทั้งเมืองเจียงหนานล้วนแล้วไม่มีใครที่ไม่รู้จัก ซูเฉิงเสี้ยงมีความสูงส่งและสำคัญอย่างมากในราชวงศ์ มีความเที่ยงธรรม เป็นที่ชื่นชมของจักรพรรดิ ป้ายชื่อของจวนเฉิงเสี้ยงล้วนแล้วส่องแสงเจิดจ้า”

ภายในดวงตาของเหลียงฮุยส่องแสงประกาย : “งั้นเจ้ายังไม่รีบปล่อยข้าอีก?”

น้ำเสียงของเฟิงฉิ้นหว่านเย็นชา : “อย่างนั้นข้ายิ่งปล่อยเจ้าไปไม่ได้! ก่อนหน้านี้เจ้ามาก่อปัญหาที่ตระกูลเฟิงของข้า ถือว่าเป็นความขัดแย้งส่วนตัว แต่ตอนนี้เจ้ากลับบอกว่าตัวเองเป็นคนของจวนเฉิงเสี้ยง ยังอาศัยชื่อเสียงของจวนเฉิงเสี้ยงทำตัวเย่อหยิ่งกำเริบเสิบสาน โอ้อวดกำลัง นี่เป็นการจงใจทำให้ชื่อเสียงของตระกูลซูต้องแปดเปื้อนไปด้วยไม่ใช่หรือ? ดังนั้นจะสามารถปล่อยเจ้าไปได้อย่างไร?”

“เจ้า......เจ้าไม่กลัวจวนเฉิงเสี้ยงมาคิดบัญชีกับเจ้าหรือ?”

“เห้อ ข้ารู้เพียงแค่ว่าหมาถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับ ผู้ที่เชื่อฟังเหล่านั้นเจ้านายจะเลี้ยงไว้ข้างกายอย่างชื่นชอบ ส่วนพวกที่ดุร้าย มีความสามารถที่โดดเด่นให้ดูแลบ้าน แต่หมาบ้าที่ไล่กัดคนไปทั่ว ค่อยปล่อยออกมา.....เพราะว่ากัดคนอื่นได้หนึ่งคำก็ถือว่าได้กำไรแล้ว ถูกตีตายก็ไม่เจ็บปวดอะไร ดังนั้นท่านเหลียง ในฐานะที่เจ้าเป็นหมาบ้าตัวหนึ่ง ก็ควรจะเจียมตัวที่ต้องถูกตีตายตลอดเวลา ทำไมเจ้าถึงคิดว่าจวนเฉิงเสี้ยงยินดีที่จะออกมาสนับสนุนเจ้าล่ะ?”