บทที่ 201 แค่ความไม่เห็นด้วยก็สลบลงไป

ตาทั้งสองข้างของฉินฮั๋วเหนียนแดงขึ้น ใช้แรงที่เท้าอีกครั้งเขาได้มีใจที่เต็มไปด้วยความเครียดแค้น

ถึงยังไงวันนี้ที่หลินผิงกำลังของคุณหนูก็สามารถแก้ไขปัญหาในด้านหนึ่งได้ ถึงแม้เขาจะโดนจับไปขังคุกเพราะฆ่าคน คุณหนูและฮูหยินก็ยังอยู่อย่างสงบสุขได้ตลอดครึ่งชีวิตหลัง แต่หากว่าเหลียงฮุยผู้นี้ทราบสถานภาพของคุณหนู นางจะต้องถูกพาไปเมืองหลวงแน่นอน อีกอย่างเมืองหลวงฝั่งนั้น พูดได้เลยว่าเป็นที่ของพวกคนโหดร้ายมารวมตัวกัน!

เขาไม่สามารถให้คุณหนูที่กว่าจะพักสงบสุขได้ต้องมาเจอกับความทุกข์ยากลำบากอีก

“ท่านอาฉิน!” เฟิงฉิ้นหว่านเอ่ยปากกล่าว ก้าวไปข้างหน้าหยุดท่าทางของฉินฮั๋วเหนียน “ท่านอาฉิน เขาพูดนั้นเป็นความจริงหรือ?”

“คุณหนูอย่าไปฟังเขาพูดไปเรื่อย คนนี้เป็นคนบ้าชัดๆ!” ฉินฮั๋วเหนียนรีบร้อนไปทั้งหน้า

เหลียงฮุยหายใจเข้าลึกๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงอันใจร้อน “ฉิ้นหว่าน ท่านแม่เหลียงยวนเกิดเจ้าเมื่อไคหยวนปีที่สิบหกเดือนฤดูหนาววันที่ยี่สิบ ข้าพูดผิดหรือ? ท่านพ่อเจ้าอายุมากกว่าท่านแม่เจ้าสองปี แต่ว่าวันที่เกิดดันเป็นวันเดียวกัน ข้าพูดผิดหรือ? หากเจ้ายังไม่เชื่อ ข้ายังมีหลักฐานอื่นๆอีกติ่งหูท่านแม่ของเจ้ามีจุดแดงหนึ่งจุด!”

สีหน้าเฟิงฉิ้นหว่านเต็มไปด้วยความมึนงง ความไม่กล้าที่จะเชื่อ “ท่านอาฉิน สิ่งเหล่านี้ที่เขาพูดมานั้นมันตรงกัน……ข้าเคยเห็นภาพวาดของท่าแม่ บนภาพวาดนั้นติ่งหูของท่านแม่มีจุดแดงหนึ่งจุดจริงๆ! ความลึกลับแบบนี้ นอกจากญาติแล้ว น่าจะไม่มีคนรอบข้างรู้?”

“ไม่! คุณหนู ท่านพ่อของเจ้าชื่อเฟิงหลิง ไม่ได้ชื่อเฟิงหยิ้งอะไร ท่านแม่ของเจ้าคือเหลียงยวน เพียงแค่ชื่อเหมือนกันเท่านั้นเอง เขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีญาติใดๆเลย! คุณหนูอย่าไปฟังคนนี้พูดไปเรื่อย แน่นอนว่าเขาสืบค้นข้อมูลมากมาย เตรียมตัวอย่างพร้อม เพื่อพาหลอกลวงเจ้า!”

สายตาฉินฮั๋วเหนียนแหลมคม เขาไม่สามารถให้เรื่องราวชีวิตจริงของเฟิงฉิ้นหว่านถูกเปิดเผย! ไม่ได้เด็ดขาด!

“ท่านอาฉิน……”

เหลียงฮุยพยายามลุกขึ้นมา “ฉิ้นหว่าน เมื่อก่อนที่หยาบคาย เป็นข้าเองที่เป็นลุงที่แย่ ข้าคิดไม่ถึงเลยจริงๆที่เจ้าเป็นหลานสาวของลุงที่หลงหายไปหลายปี! เจ้าอย่าไปเชื่อคำพูดของฉินฮั๋วเหนียนผู้นี้เลย ตอนแรกเขาเชื่อฟังคำสั่งของ เฟิงหยิ้งช่วยเขาพาแม่แท้ๆเจ้าไป ที่แท้ก็คืออยากทำร้ายแม่ของเจ้ามากยิ่งขึ้น!”

“เจ้านั้นพูดแต่เรื่องไม่จริง” ฉินฮั๋วเหนียนพูดด้วยวาจาอันเย็นฉ่ำ “คุณหนู คนรอบข้างไม่เข้าใจ เจ้าเข้าใจเป็นแน่ ความรู้สึกของนายท่านที่มีต่อฮูหยินเป็นเช่นใด!”

เฟิงฉิ้นหว่านขมวดคิ้วอย่างแน่น ถามเหลียงฮุยด้วยความเต็มไปด้วยข้อสงสัย “ท่านอาฉินพูดถูก ท่านพ่อของข้าดีต่อคุณแม่ของข้าเป็นอย่างมาก ถึงแม้คุณแม่จะจากโลกไปแล้วหลายปี ยังคงรักและคิดถึงคุณแม่อย่างลึกซึ้งเสมอ ข้าไม่เชื่อคำพูดของเจ้า”

“นี่แหละที่เป็นคำพูดอันจอมปลอมของจริง! ฉิ้นหว่าน เจ้ารู้หรือ ท่านปากจากปากของเจ้าที่จริงแล้วไม่ใช่พ่อแท้ๆของเจ้า ที่จริงคุณพ่อของเจ้าเป็นเฉิงเสี้ยงซูฮั่นจาง!”

ใจเฟิงฉิ้นหว่านตะลึงทีหนึ่ง รูม่านตาของนางสั่นอย่างแรง เหลียงฮุยสืบก็ยังไม่ได้สืบก็รู้ฐานะของพ่อแท้ๆนาง เอาง่ายๆก็คือว่า คนตระกูลเหลียงรู้ว่าพ่อเลี้ยงพาคุณแม่หนีไปด้วยกันก็ตั้งครรภ์แล้ว ฉะนั้นตอนนี้เลยกัดคำเดียวทีเดียว แล้วปีนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เห็นสายตาเฟิงฉิ้นหว่านสั่น เหมือนดั่งเหลียงฮุยพยายามคว้าความหวังไว้ “ฉิ้นหว่าน ตอนปีนั้นพวกข้าตระกูลเหลียงกับตระกูลเฟิงมีความบาดหมางกัน เฟิงหยิ้งเพื่อที่จะแก้แค้นพวกข้าตระกูลเหลียง ทำการไร้ยางอายอยู่เสมอ ตอนแรก คุณแม่แท้ๆเจ้าต้องเป็นนางสนมให้กับเฉิงเสี้ยง อีกอย่างตั้งครรภ์ไปแล้วด้วย ดูแล้วน่าจะได้ตำแหน่งสูงส่งแน่นอน แต่กลับถูกเฟิงหยิ้งนินทาว่าร้าย บังคับพาเขาออกจากเมืองหลวง! เจ้ารู้ว่าเกิดเป็นญาติกัน ณ ตอนนั้นพวกข้าเสียใจแค่ไหน?”

เหลียงฮุยพูดต่อ น้ำตาไหลออกทีเดียว

เฟิงฉิ้นหว่านมองยังเหลียงฮุย สีหน้าพร้อมกับความสงสัย “เจ้า……เจ้าพูดจริงหรือ?”

“ฉิ้นหว่าน เจ้าลองคิดดูดีๆ คุณแม่แท้ๆของเจ้าเสียชีวิตลงไปเมื่อไม่นานหลังจากคลอดเจ้าออกมาใช่หรือ? ที่จริงแล้วเขาไม่ได้เสียชีวิตจากการคลอดยาก เขาถูกเฟิงหยิ้งคนร้ายกาจนี้ฆ่าตายต่างหาก!”

เฟิงฉิ้นหว่านเหมือนกับยิ่งสับสนวุ่นวาย “เป็นไปไม่ได้ ที่ผ่านมาท่านพ่อรักและห่วงใยข้ามาก”