ตอนที่ 203
บทที่ 203 เจ้ากลับมาแบบนี้เลยหรือ?
October 22, 2026
ฉินฮั๋วเหนียนให้คนอุดปากของเหลียงฮุย โยนขึ้นรถม้า พาเขาตรงไปยังศาลปกครอง
เฟิงฉิ้นหว่านมองไปยังแม่สื่อที่กลัวจนตัวสั่นไปหมดตรงมุมกำแพง ใต้ตามีเส้นมืดแวบเข้ามา
แม่สื่อนั้นสั่นไปทั้งตัวพร้อมกับเงยหน้าขึ้น พอดีจ้องกับสายตาเฟิงฉิ้นหว่าน กลัวจนอ่อนแรงทั้งตัวนอนลงกับพื้น “คุณหนูไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าน้อยอะไรก็ไม่ได้ยิน อะไรก็ไม่ทราบ……”
เฟิงฉิ้นหว่านนำเม็ดยาเม็ดหนึ่งออกยื่นให้กับเหว้ยหลัน “ป้อนให้เขา”
“ทราบ”
“ไม่ คุณหนูไว้ชีวิตข้า! คุณหนูไว้ชีวิตข้าเถอะ!”
เหว้ยหลันไม่สนคำร้องขอไว้ชีวิตของแม่สื่อ แต่ดันให้เขากลืนยาเม็ดลงไป
“อะ……” แม่สื่อจับคอตัวเองแล้วร้องไห้อยู่ที่เดิม
เฟิงฉิ้นหว่านขมวดคิ้ว “หุบปาก!”
“คุณหนู……เจ้าไว้ชีวิตข้าน้อยเถอะ……”
สายตาเฟิงฉิ้นหว่านเย็นชา “ไว้ใจได้ ยาที่ป้อนเจ้าไปจะเกิดอาการครั้งเดียวต่อเดือน ข่าวไม่ถูกแพร่ออก ในทุกๆเดือนข้าให้ยาแก้พิษเม็ดหนึ่งหากว่าข่าวถูกแพร่ออกไป เกิดเรื่องอะไรกับข้าหรือว่าข้าถูกไล่ออกไปจากหลินผิง นั่นก็คือวันตายของเจ้า”
“คุณหนู ข้าน้อยจะไม่หักหลังเจ้าเป็นแน่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้จะเน่าเสียในท้องของข้าหมด คำเดียวก็จะไม่ถูกแพร่ออกไป”
“ถ้างั้นก็จะดีมาก เดี๋ยวข้าจะให้คนมาตรวจสอบเรื่องที่เจ้าเคยทำในที่ผ่านมา สามารถถูกคนแบบเหลียงฮุยเลือก ข้าไม่เชื่อหรอกว่าตัวเจ้าจะสะอาดไร้ข้อบกพร่อง เจ้าอยู่อย่างสงบทำเป็นว่าอะไรก็ไม่ทราบ สามารถช่วยชีวิตเจ้าได้ แถมยังรักษาชื่อเสียงของเจ้าไว้ หากว่าเจ้านำข่าวไปแพร่กระจายออกไป ข้ารับประกันเลยว่าเจ้าจะพินาศเสียชื่อเสียง สิ้นเนื้อประดาตัว”
“ใช่! ใช่! ข้าน้อยไม่กล้า”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ หลังจากนี้หากมีคนถามเจ้า ก็บอกว่าเหลียงฮุยให้เงินมากพอ บังคับให้เจ้ามาบ้านตระกูลเฟิงเพื่อมาขอข้าแต่งงานหากว่ายังมีคนถามอีกว่าขั้นตอนการขอแต่งงานเป็นอย่างไร ก็เอาคำพูดที่เหลียงฮุยด่าทอข้านั้นพูดออกไปให้หมด อย่างอื่น เจ้าอะไรก็ไม่ทราบ”
“ทราบ!”
แม่สื่อวิ่งออกไปอย่างตื่นตระหนก เหมือนกับว่าด้านหลังมีหมาป่าชั่วร้ายวิ่งไล่ตาม เสี้ยวขณะหนึ่งก็ไม่กล้าหยุด
เฟิงฉิ้นหว่านกุมมือของเสิ่นเยว่นั่งบนเก้าอี้ สีตาเต็มไปด้วยความกังวลอันหนักหน่วง
“ท่านแม่ ข้าให้คนไปสืบหาแล้ว เหลียงฮุยพกเงินมากมายมายังหลินผิง หลายวันที่ผ่านมานี้โดดขึ้นลงเพื่อหาความสัมพันธ์ อยากจะเข้าร่วมงานร่วมกับตงเหว้ยพูดคุยเรื่องการค้าเรื่องนี้เลยมา แถมยังครั้งแล้วครั้งเล่าขอพบอ๋องผิงหวาง อยากให้อ๋องผิงหวางประทานเป็นเจ้าของกิจการอันเป็นสิทธิพิเศษ……ท่านแม่คิดว่าเขามั่นใจมาจากไหน?”
“ความหมายของเจ้าคือ หมดทั้งจวนเฉิงเสี้ยนช่วยเขาลับหลัง?”
“แค่จวนเฉิงเสี้ยนเอง คงจะไม่มีหน้าขนาดนั้น ข้าเป็นห่วงก็คือองค์ชายสามก็ร่วมมือแล้ว”
“องค์ชายสาม?”
“ก่อนที่ท่านชายฟู่จะไปจากข้าเคยบอกไว้ เพราะว่าหลินผิงและเจียงหนานทางนี้เกิดเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นไปได้มากที่องค์ชายสองและองค์ชายสามจะสงสัยในตัวท่าน อีกอย่างข้าและท่านชายฟู่สนิทกันแบบนี้ ก่อนหน้านั้นยังเคยอาศัยอยู่ที่สวนของเขา ยิ่งไปกว่านั้นคือสมุดสัญญา ในฐานะกลายเป็นคู่รักของท่านชายฟู่ องค์ชายสองและองค์ชายสามจะไม่คิดวิธีมาจัดการข้าได้อย่างไรละ?”
เสิ่นเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆด้วยอากาศเย็นฉ่ำ “ถ้าหากเป็นแบบนี้ จะทำอย่างไรดี?”
“ท่านแม่ น้ำไหลเชี่ยว ก็ต้องขึ้นทางกลับกันกับน้ำไหล หากว่าไม่ระมัดระวังแล้วโดนน้ำซัดไป ผลสุดท้ายก็คือต้องถูกจมน้ำตาย ฉะนั้นหอหญิงงามเมืองต้องรีบสร้างขึ้นให้เสร็จ ทางการค้าข้าก็จะควบคุมอยู่บนฝ่ามือข้า ข้าจะสร้างประชุมการค้าอีกด้วย ชิงชื่อเสียงอันเลื่องลือได้ มีเพียงแต่พื้นฐานของข้ามั่นคง ถึงจะมีสิทธิ์ไปเผชิญกับความเร็วของน้ำ”
“ท่านแม่สนับสนุนเจ้า! ไม่ว่าเจ้าอยากจะทำอะไร ท่านแม่ก็จะสนับสนุนเจ้าเอง!”
เฟิงฉิ้นหว่านกัดริมฝีปากด้านล่างไว้อย่างแน่น “ท่านแม่ หลังจากที่เหลียงฮุยถูกส่งไปยังที่ว่าการอำเภอไม่นานก็จะเป็นบ้า ใต้เท้าจ้าวเป็นคนของท่านชายฟู่ ถึงแม้จะได้ยินความจริงในชีวิตข้าก็ไม่สามารถเผยแพร่ออกไปสู่ภายนอกได้ แต่ว่าตั้งแต่หลังจากที่เหลียงฮุยเกิดเรื่อง ตระกูลเหลียงจวนเฉิงเสี้ยนรวมถึงองค์ชายสาม จะคอยจับตามองข้าอย่างแน่น แม้จะทำทุกวิถีทางเพื่อจมตี ทางที่พวกข้าจะเกิดจะยิ่งอยู่ยิ่งอันตราย ข้าเป็นห่วง จะไม่สามารถปกป้องท่านแม่ได้ทั่วถึง
เสิ่นเยว่ปรบบนมือของเฟิงฉิ้นหว่าน “ลูกบ้าเอ๋ย เจ้าก็ดูถูกท่านแม่ไปแล้ว ตอนแรกข้าถูกขายให้เป็นทาส เพื่อที่จะคู่ควรแก่ท่านพ่อของเจ้า จากที่ข้าอ่านหนังสือไม่ออก กลายเป็นว่าดูสมุดบัญชีรู้เรื่อง เพื่อที่จะสามารถดูแลเจ้า จากที่ข้าแค่จับเข็มก็ทิ่มมือกลายเป็นปักเย็บได้เป็นลวดลาย ท่านแม่จะไม่เป็นภาระให้เจ้าแน่นอน อยากเป็นแค่กำลังให้แก่เจ้า! เจ้าอยากจะทำอะไรก็ไปทำเลย ท่านแม่จะพยายามให้ถึงที่สุดเพื่อที่จะตามทันรอยเท้าของเจ้า”