บทที่ 214 แยกกันอยู่ยังหวานกันได้

มองตาหลินชิวหยุน เฟิงฉิ้นหว่านเทียบสังเกตดูว่าคำพูดนางนั้นเป็นจริงหรือเท็จ

“ชุดกระโปรงนกยุงสีรุ้งที่เจ้าบอกนั้นเป็นท่านแม่เจ้าปักเย็บเอง มีหลักฐานหรือไม่?”

“เพื่อที่ชุดสีรุ้งนั้นสามารถมีสีสันที่สดใหม่ทนทานนาน ท่านแม่ได้ใช้สมุนไพรหญ้าจากกุ้ยโจวมาตั้งใจย้อมอย่างระมัดระวัง ตอนนั้นเรื่องได้เกิดขึ้นเร็วมาก พวกข้าไม่ได้เตรียมการป้องกันใดๆเลย มีเพียงแต่ก่อนที่ท่านแม่จะจากไป นำสูตรยาที่ใช้ย้อมเสื้อสีรุ้งนั้นให้แก่ข้า”

“สูตรยา?”

“ใช่”

“เจ้าได้พามาด้วยไหม?”

หลินชิวหยุนนำกิ๊ฟเงินหนีบผมบนหัวออก ได้เทกระดาษข้อความใบหนึ่งที่แหลมๆออกจากระหว่างกิ๊ฟเงินนั้น “อยู่นี่”

เฟิงฉิ้นหว่านรับกระดาษข้อความแล้วเปิดออก กระดาษข้อความใบนี้ได้กลายเป็นสีเหลืองแล้ว รอยตัวหนังสือบนกระดาษข้อความก็ค่อนข้างไม่ค่อยชัดเจน ดูออกชัดเจนเลยว่าเก็บไว้มานานหลายปีแล้ว

“ดอกหญ้า、ก้านเชียนจิง……”

เฟิงฉิ้นหว่านสังเกตอย่างละเอียด ทันใดนั้นได้ตกตระลึง “เจ้าแน่ใจหรือว่าชุดกระโปรงสีรุ้งนั้นได้ย้อมด้วยสูตรยาที่เขียนอยู่บนกระดาษข้อความนี้?”

“ข้าแน่ใจ ไม่กล้าโกหกปิดบังคุณหนู”

เฟิงฉิ้นหว่านได้เก็บกระดาษข้อความไว้อย่างดี เอ่ยด้วยคำเย็นชา “ได้ ข้าเชื่อเจ้า แต่ว่า นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าเชื่อเจ้า หากว่าต่อมา เจ้าได้มีความคิดล่อแล่อะไรก็ตาม อย่าโทษข้าว่าไม่ไว้ชีวิตเจ้าละ”

หลินชิวหยุนอดไม่ได้ที่จะอึ้งอยู่กับที่ คิดไม่ถึงเลยเพียงแค่นี้ก็ผ่านด่านแล้ว

นางลี่รีบยกมือหยิกตรงเอวนางทีหนึ่ง พูดอย่างไม่พอใจ “นิ่งอยู่ทำไม? ยังไม่รีบขอบพระคุณกับคุณหนูอีก!”

“ข้าขอบคุณคุณหนู จากนี้ไปจะไม่มีใจที่ไร้ความซื่อสัตย์อีกสักนิด”

เฟิงฉิ้นหว่านมองไปยังนางลี่ “นางลี่ อีกสองเดือน ทางหอหญิงงามเมืองก็คงจัดการเสร็จแล้ว สองเดือนนี้ก็ไม่ควรอยู่เปล่าๆ ทำตามความต้องการตามบนสมุดที่ข้าได้ให้พวกเจ้าไว้ คอยดูพวกแม่นางของพวกเจ้าไว้อย่างดี หอหญิงงามเมืองสร้างใหม่ ทั้งหมดทั้งมวลเปลี่ยนใหม่หมดตกแต่งได้ดีกว่าที่ผ่านมา พวกแม่นางของหอก็ควรที่จะมีความก้าวไปอีกขั้นถึงจะถูก”

“ทราบ ขอคุณหนูไว้ใจได้ ข้าจะดูพวกนางไว้อย่างดี”

“อืม เหว้ยหลัน ส่งพวกนางออกไปเถอะ”

“ทราบ”

รอให้นางลี่และหลินชิวหยุนจากไป เฟิงฉิ้นหว่านเปิดกระดาษข้อความบนมือ สายตาได้มีแสงเผาไหม้แวบเข้ามา

เห็นวัสดุต่างๆบนกระดาษข้อความที่ได้ใช้ นางรู้สักทีว่าทำไมชาติก่อนพระราชินีเกากับพระองค์ชายสองทำไมถึงซวยขนาดนั้นแล้ว

เหว้ยหลันกลับมาจากการส่งคน ได้เห็นเฟิงฉิ้นหว่านยังคงศึกษากระดาษข้อความนั้น “คุณหนู หรือว่ามีอะไรผิดปกติจากกระดาษข้อความนี้หรือป่าว?”

“กระดาษข้อความดีมาก ถ้าใช้ถูกทางแล้ว ก็สามารถทำเป็นทางแห่งสัญลักษณ์การล่าชีวิต” เฟิงฉิ้นหว่านยิ้มเบาๆ

“สัญลักษณ์การล่าชีวิต?”

“ถูกต้อง บนกระดาษข้อความนี้ได้บันทึกสมุนไพรที่ใช้ย้อมชุดกระโปรงนกยุงสีรุ้ง นำสมุนไพรเหล่านี้มารวมกัน สามารถทำให้สีของชุดนั้นทนทานสดใหม่ได้นาน แต่หากใส่ฤทธิ์ยาเพิ่มหนึ่งชนิด ชุดกระโปรงนกยุงสีรุ้งนั้นก็จะเป็นต้นต่อของการนำทางแก่งูพิษแมลงร้าย เจ้าว่า ชุดตอนนั้นที่ช่วยพระราชินีเกาได้รับความหลงรักจากฝ่าบาท พริบตาเดียวได้นำแมลงร้ายมาเป็นกอง จะเป็นผลอย่างไร?”

เหว้ยหลันคิดภาพนั้น รบด้วยความหนาวยะเยือกอย่างแน่วแน่ “นั้นก็สามารถให้เป็นสัญลักษณ์การล่าชีวิตได้แล้ว”

ชาติก่อน หลินชิวหยุนน่าจะขอความช่วยเหลือจากองค์ชายสามแน่นอน เพราะคนที่สามารถตีเสมอกับพระองค์ชายสองนั้นไม่มากนัก อีกอย่างองค์ชายสามก็ยังมีหมอผี เพียงแค่หลินชิวหยุนนำสมุนไพรนี้ให้องค์ชายสามดู หมอผีต้องบอกวิธีทางให้แก่องค์ชายสามแน่นอน ช่วยองค์ชายสามโจมตีพระราชินีเกาและพระองค์ชายสอง

แต่ตอนนี้ สมุนไพรนี้ได้มาถึงยังมือตัวเอง องค์ชายสามก็อย่าหาจะได้กำไรจากสิ่งนี้อีก!

“เหว้ยหลัน สั่งคนสองคนให้จับจ้องมองหลินชิวหยุนฝั่งนั้นอย่างดี หากว่านางติดต่อกับคนอื่น ต้องรีบมาแจ้งทันที”

“ทราบ คุณหนู ท่านกังวลใจว่าหลินชิวหยุนจะหักหลังอีกหรือ?”

“ใครจะไปรู้ละ?”

เหว้ยหลันหัวเราะเบาๆ “ข้ารู้สึกว่าคุณหนูเปลี่ยนไปมากจากแต่ก่อน”