บทที่ 218 ข่วงเวลาดำเนินการแสดงละคร

ไม่นานหลังจากนี้ หน้าหลังของพระองค์ทั้งสองท่านก็ได้รับข่าวที่ฟู่ลั่วเฉินได้แพร่ออกไป จากนั้นสั่งคนไปยังหลินผิงอย่างไม่หยุดยั้ง

โดยเฉพาะพระองค์ชายสอง หลังจากที่เขาได้ทราบข่าว ไม่ได้มีอารมณ์ที่จะสืบสวนดูว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ สั่งคนไปโดยตรง ออกคำสั่งจับบังคับหลินชิวหยุนอย่างไม่สนผลกระทบที่จะตามมา!

ถึงแม้ไม่ได้เทคนิคการปักเย็บของตระกูลหลิน เขาก็ไม่สามารถที่จะให้หลินชิวหยุนขุดคดีตระกูลหลินออกมา ไม่อย่างนั้น ไม่เพียงแต่ตระกูลหยุนที่จบ เหล่าราชการของเขาก็ถูกเกี่ยวข้องด้วย

เฟิงฉิ้นหว่านได้รับข่าวล่วงหน้าแล้ว ได้เรียกหลินชิวหยุนมาต่อหน้า เอาเม็ดยาเม็ดหนึ่งยื่นไป

“ถ้ากินเม็ดยาเม็ดนี้เข้าไป จะทำให้รูปร่างภายนอกกับการเต้นของชีพจรเปลี่ยนแปลง หุ่นจะมีลักษณะอวบขึ้น หน้าตาก็จะไม่สวยเหมือนตอนนี้ชีพจรจะบ่งบอกแสดงให้กับเจ้าว่าเจ้าเหลือเวลาในการใช้ชีวิตอีกไม่นาน แต่มียาแก้พิษ แน่นอน เม็ดยาเม็ดนี้ก็มาผลข้างเคียง……”

เฟิงฉิ้นหว่านยังพูดไม่จบ หลินชิวหยุนก็ได้จับเม็ดยากลืนเข้าไป “คุณหนูไม่ต้องอธิบายให้กับข้า ข้าเชื่อมั่นใจคุณหนู”

สายตาเฟิงฉิ้นหว่านยิ้มเบาๆ “ต่อไปก็พึ่งเจ้าปฏิบัติงานตามโอกาสแล้ว จำไว้ อย่าสนใจว่าผู้ที่จับเจ้านั้นจะพูดจาหวานแหววแค่ไหน เทคนิคการปักเย็บจะมอบออกไปไม่ได้ง่ายๆ นั่นคือสิ่งที่เจ้าจะใช้ปกป้องชีวิต ข้าได้เตือนหยุนชีแล้ว หลังจากที่สุดท้ายเจ้าจะทนไม่ได้จนบอกเทคนิคการปักเย็บให้กับหยุนชี เขาจะจัดเตรียมให้เจ้าแกล้งตายและหนีออกมา ข้าจะให้คนรอรับอยู่ข้างนอก ช่วยนำเจ้าออกมา จากนี้ไปในโลกนี้จะไม่มีหลินชิวหยุน เจ้าก็จะไม่เป็นฐานะหญิงบำเรออีก”

หลินชิวหยุนพยักหน้าอย่างหนัก “ขอบคุณที่คุณหนูได้จัดเตรียมไว้ให้”

“การโฆษณาเทคนิคการปักเย็บ ต้องใช้เวลาไม่น้อย ช่วงเวลาเหล่านี้พระองค์ชายสองกับตระกูลหยุนจะฟื้นคืนทุกอย่าง ถึงเวลา เจ้าจะได้เห็นคู่แค้นที่ผ่านมานั้นเจริญรุ่งเรือง สามารถทนได้หรือ?”

หลินชิวหยุนเข้าใจความเป็นห่วงของเฟิงฉิ้นหว่าน รีบบอกด้วยความสาบาน “คุณหนู ที่ผ่านมาข้าก็ได้ใช้ชีวิตอยู่กับการเห็นคู่แค้นเจริญรุ่งเรืองตอนนั้นคิดก็ได้คิดไปหมดแล้ว ยังสามารถอดทนได้ วันนี้ได้มีโอกาสแก้แค้น รู้ว่าตอนนี้พระองค์ชายสองกับตระกูลหยุนและอื่นๆจะเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาเพียงไร เป็นเพียงแค่ภาพหมดหนทาง จะไม่กล้าไม่คิดก่อนทำอีก”

สีหน้าเฟิงฉิ้นหว่านได้โผล่รอยยิ้มออกมา หลินชิวหยุนรู้จักสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร นางก็ขี้เกียจที่จะคิดจุกจิกจู้จี้กับเรื่องที่ผ่านมา

“ดี รอเรื่องนี้จบลง เจ้าก็ได้รับความอิสระ ก็สามารถไปทำในสิ่งที่อยากทำ”

“คุณหนู” ได้ยินคำของเฟิงฉิ้นหว่าน หลินชิวหยุนจากเดิมที่ยืนอยู่กลับคุกเข่าลง “ข้ามีความสะอิดสะเอียนในตัว เดิมก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ข้างปรนนิบัติคุณหนู แต่คุณหนูกลับทำดีตอบแทนความชั่ว ไม่คิดจู้จี้จุกจิกกับเรื่องเมื่อก่อนที่ข้าเคยทำ ยังช่วยข้าล้างแค้น ข้าไม่มีอะไรตอบแทน เพียงแค่อยากเป็นคนใช้ตามอยู่ข้างคุณหนูปรนนิบัติ รับใช้คุณหนู”

“จะได้รับฐานะที่อิสระ ทำไมต้องมาลำบากที่จะเป็นหญิงรับใช้อีก?” เฟิงฉิ้นหว่านไม่เข้าใจ

“ข้าอยากจะตามอยู่ข้างคุณหนู หากคุณหนูไม่อยากเห็นข้า ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปเป็นแม่นางปักเย็บ ทำการปักเย็บเสื้อผ้าให้คุณหนูอยู่หลังลานบ้าน”

“เรื่องนี้วันหลังค่อยพูดเถอะ ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องรับมือกับตระกูลหยุนและพระองค์ชายสอง”

“ทราบ”

ถัดมา เฟิงฉิ้นหว่านทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น โดยบริหารร้านค้าทุกชนิดตามปกติ คิดทุกวิถีทางเพื่อเร่งให้เส้นทางการค้าตงเหว้ยจัดส่งสินค้าทุกชนิดมาอย่างรวดเร็ว

สุขภาพของเห้อเหลียนฉางเซิงได้ผ่านกระบวนการบำรุงรักษา ได้คืนสู่สภาพที่ยิ่งดีมากขึ้น พิษบนตัวของอ๋องผิงหวางก็ได้หลุดออกไปหมดแล้ว

อ๋องผิงหวางรู้สึกขอบพระคุณอย่างมาก ได้ยอมสละกำไรบนสินค้าหลายชนิด กิจการร้านค้าของเฟิงฉิ้นหว่านยิ่งอยู่ยิ่งโด่งดัง

ถึงเวลาเข้าสู่ช่วงฤดูใบไม้ร่วง ดอกต้นเกว้ยฮวาที่อยู่ในลานบ้านของเฟิงฉิ้นหว่านได้เริ่มมีห่อดอกเป็นจำนวนมาก

คืนฤดูใบไม้ร่วงนั้นเงียบสงบ เงาต้นไม้ต่างเต้นระบำ

ในยามค่ำคืน ได้มีเหล่าเงาคนโดดข้ามกำแพงของบ้านตระกูลเฟิงอย่างเงียบๆ

เหว้ยหลันลืมตาขึ้นอย่างแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความป้องกัน มีน้ำเสียงเตือนอันเบาๆ “คุณหนู……”

เฟิงฉิ้นหว่านค่อยๆลืมตาขึ้นมา พลิกตัวทีหนี่งอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ปฏิบัติตามแผนการ”

คือนางจะนำหลินชิวหยุนส่งออกไป แต่ว่าจะส่งอย่างไรนั้นต้องฟังคำสั่งของนาง บ้านตระกูลเฟิงของนางไม่ใช่ใครอยากถาโถมเข้ามาก็ถาโถมมาได้!

“ทราบ”

ยามค่ำคืน เงาหลายคนได้วิ่งมายังลานเล็กที่อยู่ลานหลังบ้านตระกูลเฟิง ตามข่าวที่พวกเขาได้รับ หลินชิวหยุนผู้ถูกขัง ได้ขังอยู่ในห้องเก็บของ