บทที่ 27 จัดเตรียมได้ชัดเจน

วันที่สอง เฟิงฉิ้นหว่านตื่นแต่เช้า แม่นมโจวก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก: "คุณหนู เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

“เกิดอะไรขึ้น?” นับเวลาแล้ว หรือว่าฟู่ลั่วเฉินแพร่กระจายเรื่องของตระกูลเกา แล้ว?

“กราบทูลคุณหนู ตระกูลเกาเสร็จสิ้นแน่ในครั้งนี้! หอเซียวเซียงจุ๋นที่ตระกูลเกาสร้าง คุณหนูรู้ใช่ไหม ？ ที่นั้นผิวเผินเป็นที่สำหรับนักปราชญ์ในการพบปะและสื่อสาร แต่เบื้องหลังกลับเป็นร้านขายเนื้อขายตัว และว่ากันว่าหญิงสาวที่นั่นเป็นการลักพาตัวหมด และคนจำนวนมากถูกฆ่าตาย... "

เฟิงฉิ้นหว่านในใจนึกคิด ก็เข้าใจแผนของ ฟู่ลั่วเฉินในทันที

ผู้บงการที่แท้จริงเบื้องหลังตระกูลเกาคือตระกูลเกา และเขาอาจมีส่วนร่วมในหอเซียวเซียงจุ๋นก็ไม่แน่ ฟู่ลั่วเฉินกังวลว่าคดีนี้จะถูกแทรกแซงกลางคดี ดังนั้นจึงให้ทุกคนรู้เรื่องนี้ เมื่อเป็นเช่นนี้ คนขององค์ชายสามไม่เคยกล้าที่จะกระทำการใดง่ายๆ เพื่อที่จะไม่เปิดเผยพิรุธ

เฟิงฉิ้นหว่านหัวเราะเบา ๆ : "ดูเหมือนว่าในอีกสองวัน ก็จะเห็นภาพของทั้งตระกูลเกาถูกส่งไปที่ ลานประหารแล้ว"

แม่นมโจวในใจรู้สึกรื่นรมย์: "จัดการกับหมาป่าตาขาวอย่างตระกูลเกาพวกนั้น ก็ควรตีพวกมันจนตายโดยตรงถึงจะดี"

“แม่นมพูดได้ถูก”

แม่นมโจวถอนหายใจยาว รู้สึกเพียงว่าเมฆดำเหนือศีรษะได้สลายไป: "คราวนี้ตระกูลเกาจบแน่ หลายคนในสมาคมหนานเจียงก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ล้วนเป็นฝั่งใกล้ชิดกับตระกูลเกานี่เรียกว่าคนชั่วได้รับผลกรรมชั่ว สวรรค์เปิดตาจริงๆ!"

เฟิงฉิ้นหว่านยิ้มเบา ๆ : นี่ไม่ใช่สวรรค์เปิดตา...

แม่นมโจวพูดจบ สีหน้าท่าทางก็ชะงัก: “คุณหนู ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง วันนี้ตั้งแต่เช้าแม่นมฉีและลูกชายของนางก็จาก หลินผิงไปแล้ว ก่อนจะจากไป ยังพูดอะไรที่ไม่น่าฟัง… …”

“ปล่อยข่าวลือไปว่าคุณหนูของตระกูลเฟิงอย่างข้าปฏิบัติกับอย่างโหดร้ายทารุณแม่นมที่เปียกอย่างดุดัน และยังแหกกฎในห้องส่วนตัวด้วย?”

“ใช่ แต่ยังแย่กว่านี้อีกมาก”

“ไม่ต้องสนนาง วันนี้นางพูดว่าอะไร สามวันจากนี้ ข้าก็จะให้นางกลืนมันลงไปตามที่เป็น”

เฟิงฉิ้นหว่านทักทาย เสิ่นเยว่แล้ว ก็มาถึงที่หอหญิงงามเมืองตั้งแต่เช้า

ในหอหญิงงามเมืองกลับเริ่มก่อสร้างแล้ว ทันทีที่นางเดินไป ก็เห็น หยุนชีกำลังพาคนไปเฝ้าที่ด้านข้างประตู

“นายท่าน!” เมื่อเห็น เฟิงฉิ้นหว่าน ดวงตาของ หยุนชีก็สว่างขึ้น

เฟิงฉิ้นหว่านกวาดมองไป: "ข้ายังคิดว่าวันนี้พวกเจ้าจะไม่มาซะแล้ว "

“เมื่อสัญญาแล้วว่าจะรับนาย ก็จะไม่ผิดนัดหมายแน่นอน”

“แต่ทำไมข้าดูแล้วเหมือนน้อยไปคนหนึ่ง?” เฟิงฉิ้นหว่านมีภาพจำที่ลึกต่อยาจกคนนั้นที่ตัวเองดูแลเป็นพิเศษ เมื่อวาน ในเมื่อเขาถึงขนาดถือไม้เตรียมตีตัวเอง แต่วันนี้กลับไม่เห็น

“มีใจต่าง ไม่เหลือไว้”

เฟิงฉิ้นหว่านเลิกคิ้ว มองดูยาจกหลายคนที่อยู่หลัง หยุนชีอย่างรอบคอบ แน่นอนเห็นดวงตาของพวกเขาที่มองไปยังหยุนชีเต็มไปด้วยความกลัวและความหวาดหวั่น

ดูเหมือนว่าคนนี้ไม่เก็บไว้ ไม่เพียงไม่เก็บไว้ข้างกาย น่าจะไม่เก็บไว้บนโลกด้วย!

นางยกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย กล่าวด้วยความชื่นชมว่า “ทำได้ดีมาก”

ดวงตาของหยุนชีเป็นประกาย: “ขอพระคุณ นายท่าน”

ฉินฮั๋วเหนียนเดินออกมา: "ท่านนายน้อย เจ้ายาจกเหล่านี้มารอที่นี่ตั้งแต่เมื่อวานนี้ และยังถือจี้หยกของเจ้าด้วย ข้าให้พวกเขาเข้ามาเข้ามาในอาคาร พวกเขาก็ไม่ยอมย้ายรัง รอที่นี่ไปหนึ่งคืน"

เฟิงฉิ้นหว่านพยักหน้า นำคนเข้าไปในหอหญิงงามเมือง วางสัญญาขายตัวลงบนโต๊ะ: "ลงนามซะ แล้วต่อจากนี้ชีวิตของเจ้าก็เป็นของข้า"

หยุนชีนำขึ้นไป เขียนชื่อคนที่อยู่ข้างหลังเขาลงในสัญญา ให้พวกเขาปั้มรอยนิ้วมือทีละคน

เฟิงฉิ้นหว่านแปลกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าหยุนชีกลับยังรู้ตัวอักษรด้วย

รอทุกคนลงนามในสัญญาเรียบร้อย เฟิงฉิ้นหว่านก็เก็บสัญญาขึ้น： “ยาจกที่รู้จักเยอะไหม？”

หยุนชีพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: "ยาจกส่วนใหญ่ในเมืองหลินผิงข้ารู้จัก"

“คิดไม่ถึงจริงๆ เจ้ายังมีความสามารถเช่นนี้ เช่นนั้นเรื่องอื่นก็จัดการง่ายแล้ว พาคนพวกนี้ออกไปประกาศ ก็บอกว่าหอหญิงงามเมืองจะกลายเป็นหออันดับหนึ่งแห่งเจียงหนาน รวดสอนยาจกอายุน้อยหน่อยร้องเพลงบทกลอนหนึ่งเพลง”

ดวงตาของ เฟิงฉิ้นหว่านเป็นประกาย: ในอีกสองวัน ท่านชายยอดยิ่งท่านนั้นฟู่ลั่วเฉินก็จะเปิดเผยที่อยู่แล้ว นางจะยืมลมทิศตะวันออกนี้

หยุนชีจำคำพูดของ เฟิงฉิ้นหว่านอย่างละเอียด แล้วพาทุกคนออกไป

ในเวลาสองวันต่อมา ทั้งหลินผิงคึกคักไม่น้อย