บทที่ 33 ฝันกลางวันของเจ้าไปเถอะ

จ้าวยี่ขมวดหว่างคิ้ว รีบให้สัญญาณขุนนางที่อยู่ด้านข้างลากตัวลูกชายของแม่นมฉีไปที่ด้านหลังศาล

“แม่นมฉี แท้จริงแล้วเฟิงฉิ้นหว่านได้วางยาพิษใส่เจ้าหรือไม่? ถ้าหากใช่ ยาพิษนั่นเป็นแบบไหน อีกทั้งป้อนให้เจ้ากินเมื่อไหร่? แล้วก็ยังมีลูกชายของเจ้าอีก ลูกชายของเจ้าเคยไปที่บ้านของตระกูลเฟิงหรือไม่? ไปเมื่อไหร่? เขากินเข้าไปได้อย่างไร? เจ้าพูดมาให้ชัดเจน หลังจากเจ้าพูดจบ ข้าก็จะให้คนไปตรวจสอบหาความจริงกับลูกชายของเจ้า ถ้าหากมีจุดไหนที่ไม่ตรงกัน ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่าเจ้าปรักปรำ!”

แม่นมฉีตกตะลึงตาค้าง นางมาด้วยความรีบร้อน นางไม่เคยบอกความจริงกับลูกชายตัวเองเลยสักนิด พูดออกไปจะไม่เป็นการเผยพิรุธแล้วหรือ?

“ใต้เท้า......คือว่า......”

เห็นท่าทางตื่นตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูกของแม่นมฉี สีหน้าของจ้าวยี่ก็เย็นชา: “เหตุใดจึงไม่พูด?”

“ใต้เท้า เมื่อครู่บ่าวพูดบางอย่างผิดไปแล้ว เฟิงฉิ้นหว่านไม่เคยป้อนยาพิษให้ข้ากิน” อารมณ์หุนหันพลันแล่นที่แม่นมฉีแสดงออกไปนั้น เริ่มมีความเสียใจเกิดขึ้นภายในใจ สีหน้าก็เริ่มแสดงความหวาดผวา

“ไม่เคยป้อนยาให้เจ้า? ถ้าเช่นนั้นทำไมจึงยืนยันคำพูดเดิมว่าแผลบนมือมีความเกี่ยวข้องกับเฟิงฉิ้นหว่าน?”

“หลายวันมานี้ข้าไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับคนนอก มีเพียงแค่เฟิงฉิ้นหว่านที่เคยยุ่งเกี่ยวด้วย จะต้องเป็นนางไม่ผิดแน่!”

จ้าวยี่ขมวดหว่างคิ้วแน่น: “ก็หมายความว่า เจ้าไม่มีหลักฐานแม้แต่น้อย?”

“บ่าว......มีเพียงแค่เฟิงฉิ้นหว่านเกลียดข้าที่สุด ถ้าไม่ใช่นางยังจะเป็นใครได้อีก?”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า ในฐานะบ่าวที่ปรักปรำเจ้านายของตนเอง จะต้องโทษโดนโบยห้าสิบไม้”

“ไม่ ท่านขุนนางที่สุจริต ข้าไม่ได้ปรักปรำ จะต้องเป็นเฟิงฉิ้นหว่านอย่างแน่นอน......”

“ไม่มีหลักฐานเลยแม้แต่น้อย อาศัยเพียงแค่การคาดเดาของตนเองยังกล้ามาร้องเรียนเจ้านาย เจ้าคิดว่าที่ว่าการอำเภอนี่เปิดเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ?”

แม่นมฉีลนลานจนอกสั่นขวัญหาย นางอยู่บ้านตระกูลเฟิงโอ้อวดแสนยานุภาพมาหลายปีขนาดนั้น กระดูกทั่วทั้งตัวเบาไปสองเหลียงแล้ว คิดไปจริงๆว่าตนเองเป็นบุคคลที่เก่งกาจ

ในตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าเย็นชาเคร่งขรึมของจ้าวยี่ รู้สึกถึงแรงกดดันอย่างหนักอึ้งในศาลพิจารณาคดี ในที่สุดก็ยอมอ่อนข้อลงแล้ว

“ใต้เท้าได้โปรดไว้ชีวิต! บ่าวอายุมากขนาดนี้แล้ว หากถูกโบยห้าสิบไม้ ชีวิตนี้ของข้าก็หาไม่!”

“บ่าวใส่ความเจ้านายของตนเอง เดิมทีโทษที่รับก็หนักหนา ก่อนหน้าที่เจ้าจะมาก็ควรต้องคิดถึงผลที่จะตามมาอย่างชัดแจ้ง กฎหมายไม่สามารถให้อภัย จะโทษผู้อื่นไม่ได้ ลากตัวออกไปลงโทษประหารชีวิต!”

“ขอรับ”

จ้าวยี่ออกจากศาลพิจารณาคดีแล้ว ตระกูลเฟิงนี้มีทั้งความถูกต้องและความผิดไม่น้อยเลยจริงๆ ยังมีเดิมพันของเฟิงฉิ้นหว่านกับท่านชายนั่นอีก ก็ไม่รู้ว่าผลสุดท้ายใครจะเป็นผู้ชนะ?

แม่นมฉีไม่ถูกตีจนตาย แต่ก็จากไปแล้วครึ่งชีวิต

มือของนางยิ่งเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขนาดที่เจ็บแบบเจาะเข้าไปในหัวใจลึกลงไปถึงกระดูกยิ่งกว่าแผลที่โดนโบยหลัง

เส้นทางการฟ้องศาลนี้เดินต่อไปไม่ได้แล้ว ในวันนี้อยากจะมีชีวิตต่อไป ทำได้แค่เพียงไปขอร้องเฟิงฉิ้นหว่าน

พวกเขาไม่มีกำลังที่จะแบกกล่องด้วยตนเองอีก ทำได้แค่เพียงว่าจ้างคนใช้รถลากพวกเขาไปบนถนนสายหลัก ชาวบ้านของหลินผิงต่างพากันตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

แม่นมฉีและลูกชายของนางขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของรถราวกับดินโคลนที่เฉอะแฉะ และอีกด้านหนึ่งของรถก็มีสิ่งของมีค่ามากมายหลายชนิดวางกองอยู่ เพียงง้วนป้อทองก็มีหนึ่งกล่องใหญ่เต็มๆ

เดิมทีความเห็นใจที่มีต่อแม่นมฉี กลายเป็นความดูถูกเหยียดหยามภายในชั่วพริบตาเดียว ยิ่งไปกว่านั้นบางคนแอบอิจฉาอยู่อย่างเงียบๆ

“คนตระกูลเฟิงนี้ช่างมีน้ำใจโอบอ้อมอารี ถูกบ่าวขโมยสิ่งของมากมายเช่นนั้น ก็เพียงแค่โบยแล้วไล่ออกไป ถ้าหากเป็นข้า จะต้องตัดมือของพวกเขาข้างหนึ่ง”

“เช่นนั้นลูกชายของแม่นมฉี ยังถูกเลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าของร้านขายข้าวที่ร่ำรวย! สำหรับข้า ตระกูลเฟิงก็คือมีความเมตตากรุณามากเกินไป เช่นนั้นถึงถูกบ่าวรังแกได้ถึงขนาดนี้”

“เป็นเช่นนั้นอย่างแท้จริง คนดีย่อมถูกผู้อื่นรังแก!”

เฟิงฉิ้นหว่านคอยสังเกตทิศทางการเปลี่ยนแปลงของหลินผิงทุกขณะ แอบส่งหยุนชีตามหาคนคอยแนะนำอย่างลับๆอย่างต่อเนื่อง ทำให้ตระกูลเฟิงกลายเป็นผู้ถูกทำร้ายที่ถูกทำให้อ่อนแอและไม่มีโทษไม่มีความผิดที่สุด

หากเป็นนางแค่เพียงคนเดียว นางไม่สนใจว่าปากของคนนอกจะวิพากษ์วิจารณ์อย่างไร แต่ในตอนนี้นางเป็นคนของตระกูลเฟิง วันข้างหน้าตระกูลเฟิงต้องสามารถที่จะยืนหยัดอยู่ได้บนวงการการค้า เช่นนั้นจึงจำเป็นต้องมีภาพลักษณ์ภายนอก