บทที่ 46 เลือกที่รักมักที่ชัง

เมื่อหลี่หยวนเห็นเฟิงฉิ้นหว่านคุกเข่าลง ก็รีบให้นางลุกขึ้น : “แม่นางเฟิงคิดจะทำอะไร ?”

“ใต้เท้าหลี่ ฉิ้นหว่านจนปัญญาแล้วจริง ๆ ขอให้ใต้เท้าหลี่ช่วยเป็นธุระจัดการให้ข้าน้อยด้วย” เฟิงฉิ้นหว่านคำนับลงกับพื้น ทันทีที่พูดจบ น้ำตาก็ไหลรินลงมา

แววตาของหลี่หยวนสั่นคลอนเล็กน้อย : “ไม่รู้ที่เจ้าพูดว่าให้ข้าช่วยเป็นธุระจัดการให้ ควรเริ่มจากตรงไหนล่ะ ?”

“ใต้เท้าหลี่ ท่านพ่อของข้าไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เขาถูกคนฆ่าตาย !” เฟิงฉิ้นหว่างพูดอย่างจริงจัง

“ถูกคนฆ่าตาย ?” มีเจตนาฆ่าแฝงอยู่ในดวงตาของหลี่หยวน “เรื่องนี้จะพูดเหลวไหลไมได้ เพราะเป็นคดีที่เกี่ยวพันกับชีวิตคน ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย”

หากเฟิงฉิ้นหว่านรู้ถึงการดำรงอยู่ขององค์ชายสาม นางต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

“ใต้เท้าหลี่ ข้าน้อยไม่ได้โกหก ถึงแม้ข้าน้อยจะไม่รู้แน่ชัดว่าใครเป็นคนฆ่าท่านพ่อ แต่ข้ากลับรู้สึกได้ว่า มีคนบางคนกำลังตามสืบบางอย่างที่อยู่ในมือของท่านพ่อ”

ราวกับว่าต้องการเพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับสิ่งที่ตนเองพูด เฟิงฉิ้นหว่านจึงอธิบายต่อว่า

“ใต้เท้า ฉิ้นหว่านไม่กล้ากล่าวเท็จเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้ข้าน้อยเคยเกือบถูกตระกูลเกาฆ่าตาย เกาหวูผู้นั้นเคยถามข้าน้อยเกี่ยวกับที่อยู่ของสิ่งของ หลังจากนั้นตระกูลเฟิงก็ถูกโจรกรรมถึงสองครั้ง ทุกห้องมีร่องรอยการรื้อค้น ภายหลังมีการจัดระเบียบค้าของตระกูลเฟิงหนึ่งครั้ง ถึงจะอ้างว่าเป็นการตรวจสอบและจัดระเบียบ แต่อันที่จริงเป็นการหาของบางอย่างต่างหาก”

หลี่หยวนถือถ้วยชาที่วางอยู่บนโต๊ะด้านข้างขึ้นมาจิบ : “หากเป็นเช่นนี้จริง ทำไมเจ้าไม่ร้องเรียนต่อศาล ?”

“ข้าน้อยร้องต่อศาลแล้ว แต่ใต้เท้าจ้าวยังรีรอไม่ตัดสินโทษตระกูลเกา ฉิ้นหว่านไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า คดีถูกสอบสวนอย่างชัดเจนแล้ว แต่ทำไมยังไม่อาจมอบความยุติธรรมให้ข้าน้อยได้ ?”

เฟิงฉิ้นหว่านขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ปกติแล้วใต้เท้าเจ้าผู้นั้นเป็นผู้มีความยุติธรรมมิใช่หรือ ? มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในหลินผิง คงจะไม่ทำเช่นนี้หรอกน่า ? แววตาของหลี่หยวนสั่นไหวเล็กน้อย : หากเฟิงฉิ้นหว่านนึกสงสัยจ้าวยี่จริง เรื่องนี้คงสนุกขึ้นไม่น้อย

“ข้าน้อยเองก็ไม่ทราบ ที่ผ่านมาใต้เท้าจ้าวมีความยุติธรรมก็จริง แต่ครั้งนี้......”

“เจ้าบอกข้ามาซิว่า ต้องการให้ทำเช่นไร ?” หลี่หยวนมีท่าทีสงบ

“ใต้เท้า ท่านเป็นข้าราชการชั้นสูงของกรมอาญา และยังได้รับราชโองการลงมาให้สอบสวนเรื่องของตระกูลเกา ฉินหว่านจึงอยากขอร้องใต้เท้าให้ช่วยสืบหาความจริงเกี่ยวกับการตายของท่านพ่อ และคืนความยุติธรรมให้กับตระกูลเฟิง !”

เฟิงฉิ้นหว่านโขกหัวคำนับ

“แม่นางเฟิงลุกขึ้นก่อนเถอะ เป็นธุระให้ราษฎรถือเป็นหน้าที่ของข้าราชการอยู่แล้ว ถ้าหากคดีของแม่นางเฟิงมีเรื่องไม่ชอบมาพากลจริง ข้าย่อมต้องช่วยเจ้าทวงคืนความยุติธรรมแน่นอน”

เฟิงฉิ้นหว่านเงยหน้าขึ้น ความเกลียดชังในแววตาแสดงออกอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น : “ใต้เท้าหลี่ คนของตระกูลเกาจะตายไหมเจ้าคะ ?”

หางตาของหลี่หยวนกระตุกเล็กน้อย : “เจ้าต้องการให้คนของตระกูลเกาตายหรือ ?”

“เจ้าค่ะ ! เมื่อก่อนตระกูลเกาพึ่งพาท่านพ่อของข้าน้อยมาโดยตลอด ท่านพ่อของข้าน้อยคอยสนับสนุนตระกูลเกาอย่างเต็มที่ หลายปีมานี้ ต้องการเงินก็ให้เงิน ต้องการคนก็ให้คน ในใจของเขาเห็นเกาหนานเป็นเหมือนพี่น้องร่วมสายเลือด แต่เกาหนานผู้นั้นกลับเนรคุณ ท่านพ่อของข้าเพิ่งจะตายไป ตระกูลเกาก็คิดที่จะฮุบกิจการของตระกูลเฟิง จากนั้น เกาหวูก็คิดที่จะย่ำยีข้าน้อยให้ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอีก ความแค้นครั้งนี้เหลือล้นเกินบรรยาย”

“แม่นางเฟิง เรื่องของตระกูลเกากฎหมายจะเป็นตัดสินออกมาเอง”

“แต่บางครั้ง กฎหมายก็ใช่ว่าจะใช้ได้เสมอไปไม่ใช่หรือเจ้าคะ ?” เฟิงฉิ้นหว่านน้ำตาคลอ “ใต้เท้า ฉิ้นหว่านหมดสิ้นหนทางแล้วจริง ๆ หลังว่าใต้เท้าจะช่วยข้าน้อยแก้แค้นได้ เพื่อแสดงความจริงใจ ฉิ้นหว่านจะบอกข้อมูลที่สำคัญมากบางอย่างให้กับใต้เท้า”

“เจ้าคิดจะต่อรองกับข้าอย่างนั้นหรือ ?”

“ฉิ้นหว่านมิกล้า ข้าน้อยเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของใต้เท้าในเมืองหลวง ย่อมรู้ถึงนิสัยตรงไปตรงมาของใต้เท้าเป็นอย่างดี แล้วจะกล้าใช้ข้อต่อรองมาบีบบังคับใต้เท้าได้อย่างไร ? แต่เพื่อต้องการแสดงความจริงใจของตนเอง ก่อนหน้านี้ข้าน้อยเคยบอกใต้เท้าแล้วว่า ท่านพ่อเคยยืมเงินจากตระกูลจินมาหนึ่งแสนตำลึง ข้าน้อยรู้ที่อยู่ของเงินจำนวนนั้น”